เราเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเรียนในช่วงม.2ค่ะ หลังจากที่ป่วยหนักแล้วพักฟื้นจนดีขึ้น จึงกลับไปเรียนใหม่
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้หยุดเรียนไปตั้งแต่ปี2558ค่ะในช่วงม.2 เราอายุ 16 แล้วค่ะโตกว่าเด็กในห้องก็จริงแต่เราไม่ถือตัวค่ะ เราก็ซนเหมือนวัยพวกเค้า ทำตัวกลมกลืนเหมือนพวกเค้า เราเป็นคนเฮฮา ตลก เฟรนลี่ค่ะ เป็นฝ่ายทักพวกเพื่อนก่อน รู้จักกันมาจะจบม.2 ปีนี้แล้วค่ะ ยังไม่มีใครสนิทเลย เหมือนทุกๆวันเวลาเพื่อนไปไหนเป็นกลุ่ม เราก็แค่เดินตามไปแค่นั้น พวกเค้าไปไหนไม่เคยชวนค่ะ ยิ่งงานกลุ่มนี่เรามักเป็นเศษเสมอ มันทำให้เรารู้สึกแย่อ่ะค่ะ เวลาเราเป็นเศษแล้วพวกนั้นเค้ามองมาเยาะเย้ยเรา พอยิ่งทำแบบนี้บ่อยๆเรายิ่งไม่ชอบค่ะ ทำให้บางครั้งอยากอยู่คนเดียว แต่บางทีก็อยากอยู่เป็นกลุ่ม เค้ามักมองข้ามหรือเมินคำพูดเราเสมอ ก็ไม่เข้าใจค่ะทำไมเค้าไม่รักเราเลย เราให้ใจตัวเองไปเต็มร้อยค่ะ ช่วยงานได้ทุกอย่าง วันไหนมีเงินก็เลี้ยงขนมพวกนั้นค่ะ พยายามตีสนิท แต่ผลที่ได้ก็เหมือนเดิมตลอดค่ะ เรากลายเป็นคนที่เพื่อนมักจะมองเห็นความสำคัญเป็นลำดับสุดท้าย ทุกวันนี้มันทำให้เราเครียดมากๆค่ะ ไปโรงเรียนช่วงนี้เราเงียบ ซึม มากๆ เหมือนไม่มีจิตใจจะไปเรียน เราตั้งใจจะเรียนให้จบค่ะ แต่เหมือนจะไปไม่รอด เราไม่มีความสุขเลยจริงๆ
ไม่มีเพื่อนรักเราเลย