ปัญหามอไซค์รับจ้าง เนื้อร้ายแห่งท้องถนนของไทย

รถเมล์สาย 138 ลงจอดบริเวณ BTS หมอชิต ข้าวพองต่อคิวลงจากรถ มาพร้อมด้วยความหวังเต็มเปี่ยมที่จะมีใบขับขี่เป็นของตนเอง
เมื่อก้มมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ พบว่าใกล้แปดโมงเต็มที นาทีนั้นข้าวพองกะระยะทางแล้วว่า หากเดินไปคงไม่ทันแน่
ระหว่างง่วนกับปัญหานั้น มีอัศวินม้าขาวขี่รถมอไซค์ผ่านมาพอดี

"ไปป่าวน้อง" พี่วินผ่านมาพอดี

" ไปพี่ ไป กรมขนส่งครับ" พลางชี้นิ้วไประยะทางไม่ถึงกิโลดี

"40" สั้น ๆ ง่าย ๆ ได้ใจความ

"โอโห ทำไมแพงจังวะ ปล้นเงินตูไปเลยไหม" หลังจากคิดในใจเสร็จ "ไปครับ" เขาตกลงและก้าวขาขึ้นรถ

หลังจากได้ใบขับขี่มา เขาก็ดื่มฉลองในคืนนั้น

.
.
.

ณ เวลา 7.30น. ครืด ๆ เสียงสั่นของนาฬิกาดังเป็นรอบที่ 10 เป็นการเตือนของเวลา 6.45น. หลังจากการเตือนซ้ำของเวลา 6.40น. ไม่ได้ผล

ข้าวพองสะดุ้งตื่นมา ยยยย ทำไมนาฬิกาไม่ปลุกฟระ

ทำไงดีวะ เพิ่งท้องเสียไปเมื่อวาน วันก่อนก็รถเพิ่งเสีย เหลือการ์ดอะไรบ้างวะตอนนี้

เมื่อพบว่าตัวเองไม่สามารถอ้างอะไรได้ เขาก็รีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ วิ่งออกมาถึงหน้าปากซอย

รถบนถนนติดแสนสาหัส เขาไม่มีทางเลือกมากนัก

"ไปปะน้อง" พี่วินคนเดิมทักทาย

"ไปพี่ ไป ซอย 29 นะพี่" ข้าวพองบอกปลายทางที่ต้องการไว้

เนื่องจากการจราจรที่แสนสาหัส พี่วินคนดีคนเดิม พาปีนฟุตบาธ และซิ่งไม่สนใจคนรอบข้าง
เมื่อพ้นระยะรถติด พี่วินก็ลงมาวิ่งข้างล่างบนถนนเช่นเดิม

"โห แดงอะไรโคตรนานเลยวะ" พี่วินบ่นหลังขับไปได้ไม่ถึง 200 เมตรดี

เสี้ยววิถัดมา พี่วินเปลี่ยนเกียร์พาข้าวฝ่าไฟแดงอย่างช่ำชอง

"พี่ฝ่าแบบนี้ ไม่กลัวหรอ" ข้าวพองเลือกน้ำเสียงเป็นมิตรที่สุด เอ่ยถาม

"พี่วิ่งบ่อย ผ่านแยกนี้ทุกวัน ถ้ารู้จังหวะไม่อันตรายหรอก ถ้าอันตรายพี่ตายไปนานแล้ว"

"โถถถ ไอยิ้ม" ข้าวพองได้แต่ด่าในใจ

หลังจากทุลักทุเลอยู่พักใหญ่ ในที่สุดข้าวพองก็ถึงที่ทำงานโดยสวัสดีภาพ และไม่โดนบอสด่า เนื่องจากเขายังมาไม่ถึงเช่นกัน

จบบริบูรณ์
........................................................................................................

เป็นอย่างไรบ้างครับ ให้ความบันเทิงดีใช่ไหม สำหรับ Fiction แบบนี้ แต่สำหรับชีวิตจริงแล้ว เรื่องพวกนี้ "ไม่ตลก" นะครับ

หากคุณมีรถส่วนตัว เรื่องพวกนี้คงไม่สลักสำคัญอะไรเท่าไหร่ แต่สำหรับคนที่ต้องอาศัยระบบรถสาธาณะแบบนี้ทุกวันน่าเห็นใจนะครับ

ปัญหานิสัยผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างบ้านเรา เป็นปัญหาที่ถูกละเลยมานานแล้วนะครับ
ทุกวันนี้ผมอยู่บนถนน จะได้พบอะไรแบบที่ข้าวพองเจอเป็นประจำเสมอ ๆ

ไม่ว่าจะเป็นปัญหาคิดราคาเกินจริง ขู่รีดอย่างบ้าเลือด ทั้งในช่วงเวลาปกติ ชั่วโมงเร่งด่วน และช่วงเทศกาลตามลำดับ
บางคนบอกแพงมากก็อย่าขึ้นดิ อย่าลืมว่าทุกคนไม่ได้มีทางเลือกมากมายนะครับ

หรือว่าจะเป็นการปีนบนฟุตบาธ ความมักง่ายของผู้ขี่ที่ไม่อยากซอกแซกบนถนน และเลือกมาเบียดเบียนทางท้าแทน
ปกติทางเท้าก็โดนร้านค้า แผงลอย และที่ตั้งวินฯ ยึดจนจะไม่มีทางเดินอยู่แล้ว ยังต้องมาประสบปัญหาแบบนี้อีก

ต่อมาก็ขี่รถย้อนศร เป็นอาชีพบริการยิ่งต้องควรรักษากฏหมายไม่ใช่หรอครับ ทำไมตัวเองทำผิดซะเอง
ซึ่งมันอันตรายมากนะครับ ทั้งผู้ขี่ ผู้ซ้อน และผู้ร่วมทาง การันตีได้เลยว่าทุกคนเคยพบเจอเหตุการณ์นี้แน่นอน

และท้ายสุด ฝ่าไฟแดง ทุกเวลา และทุกแยก สามารถพบมอไซค์วินพาผู้โดยสารแหกไฟแดงตลอด ๆ
รู้ไหมครับ มันอันตรายแค่ไหน ชีวิตพี่เองพี่ไม่รักก็เรื่องของพี่นะครับ แต่นี่มีผู้โดยสารนั่งมาด้วย
ผมไม่คิดว่ามีผู้โดยสารคนไหน เป็นคนบอกหรอกครับ ว่าให้พี่ฝ่าไปเลย ต่อให้รีบแค่ไหนก็ตาม
ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ถ้าพี่ตายคนเดียว ไม่มีใครว่าพี่หรอกครับ มีแต่คนสมน้ำหน้า
นี่ตัวพี่ ผู้โดยสาร และรถที่พี่จะไปชนเขา ทุกคนมีความเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุ และความสูญเสียสูงมาก
ทำไมต้องเอาผู้โดยสารเป็นตัวประกันครับ เป็นการกระทำที่ขาดจิตสำนึกอย่างรุนแรงที่สุดแล้ว

ผมรู้แหละ ว่าเราคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ สำหรับคนที่เป็นแบบนั้นไปแล้ว
แต่สำหรับคนที่ยังพอมีสำนึกที่ดี คิดถึงผู้อื่น อยากให้เลิกทำตัวอย่างข้างต้นนะครับ
ทั้งเพื่อตัวพี่เอง ผู้โดยสาร และผู้ใช้ถนนร่วมกับพี่

หวังว่าจะช่วยเป็นกระบอกเสียงเล็ก ๆ สำหรับผู้คนได้บ้างนะครับ
ทุกวันนี้อยู่บนถนน เห็นเรื่องราวแบบนี้ทุกวัน เห็นใจคนอาศัยรถพวกนี้มากจริง ๆ



ท้ายสุด เหมือนเดิมนะครับ ผมทำเพจสำหรับพูดคุย ไม่ว่าจะเป็นสังคม ความรู้ และความบันเทิงทั่วไป
อยากได้กำลังใจ และคำติชมจากทุกคนนะครับ
เพจ : โตแล้วคุยอะไรก็ได้
https://www.facebook.com/TalksWithKaowPong/

ทำมานาน ไม่มีคนสนใจเลย (555) ถ้าชอบฝากกดไลค์ กดแชร์หน่อยนะครับ