ความอดทนในการรอสัญญาณไฟจราจรที่แยกหนึ่งบนถนนสาธร เมื่อเช้านี้

ผมขี่ไม่เคยฝ่าไฟแดง เวลาคนอื่นเขาฝ่าๆกันรู้สึกเหมือนเป็นตัวประหลาดที่รอติดไฟแดงอยู่คนเดียว
แต่เป็นตัวประหลาดที่รู้สึกดีแปลกๆ ทุกครั้งที่เห็นเพื่อน2ล้อติดไฟแดงด้วยกันในขณะที่คนอื่นฝ่าไปหมด
เหลือแค่3-4คัน พวกเรามักหันมายิ้มให้กันด้วยความภูมิใจ มาถึงจุดนี้ได้ไงไม่รู้
เมื่อวันจันทร์ก็เพิ่งโดนมอเตอร์ไซค์คันนึงด่า เพราะไปขวางทางฝ่าไฟแดงของมัน

ถ้าไม่หลอกตัวเองกัน ทุกวันนี้ชาวมอเตอร์ไซค์ที่ดีๆ เริ่มเหลือน้อยกว่าพวกขี่กากๆ
ไม่ยึดกฎหมายยึดแต่กฎพวกมันคิดกันเอง อ้างนั่นอ้างนี่ในการทำผิดไปเรื่อย
บางครั้งไม่รู้จะอ้างอะไรก็อ้างฐานะอ้างจนอ้างรวย  ส่วนนึงที่เป็นอย่างนี้คือ
คนขี่มอเตอร์ไซค์ที่กากๆเหล่านี้ มักเป็นคนที่มีพื้นฐานชีวิตไม่ค่อยดี สมองจึงคิดได้แค่นั้น
ไม่สามารถคิดหลายชั้นเหมือนผู้มีอารยะได้จึงต้องดักดานแบบนั้นไม่สามารถขยับตัวเอง
ให้หลุดพ้นจากการถูกคนอื่นมองว่าต่ำ พื้นฐานทางความคิดและชีวิตนี่ไม่ได้หมายถึงจนหรือรวย
พวกจนถ้าความคิดดักดานมักจะอ้างว่าก็ไม่มีรถเก๋งขับ ไม่ลำบากไม่รู้หรอก
พวกรวยก็มักจะไม่แคร์เวลาทำผิด พ่อใหญ่ มีเงิน กูจะทำแบบนี้ใครจะทำไม
ส่วนคนมีความคิดมีสมองมีอารยะต่อไม่ว่าจนหรือรวย ให้เขาขับขี่รถอะไรเขาก็จะไม่ทำให้สังคมเดือดร้อน