สวัสดีครับ ผมเป็นนักศึกษาที่ ม. แห่งนึง
ผมเคยนินทาเพื่อนไว้คนนึงในสาขา เขาเป็นคนชอบเอาอีโก้ตัวเองไปยัดใส่คนอื่นผมเลยไม่ค่อยชอบ และผมชอบพูดเรื่องเขากับเพื่อนคนอื่นบ่อยๆ ก็คือนินทาแหละครับ แต่ผมไม่ว่าเขาเรื่องอื่นเลยนอกจากเรื่องอีโก้เขา จนเขาไปคบกับเพื่อนอีกคนนึงที่ผมทะเลาะกับเขาอยู่แล้วเพราะความเห็นไม่ค่อยลงรอยกัน พอสองคนนี้คบกัน ผมก็ตีตัวออกไปเลยเพราะผมไม่ชอบ หลังจากนั้นผมก็นั่งสมาธิเพราะรู้สึกว่าช่วงนี้นอนไม่หลับ และเอาเรื่องทุกอย่างมาคิดซะและหาวิธีแก้ เพราะผมเป็นคนซีเรียสมาก คำพูดทุกคำทำให้เครียดได้หมด เก็บมาคิดได้หมด และจำไปอีกหลายปี ผมได้เรียนรู้จากการนั่งสมาธิว่า เราผิดเองแหละ และเราควรจะขอโทษเขา ผมเลยขอโทษเขาในวันต่อมา เขาก็ดีกับผมและคุยกันตามปกติ ผ่านวันนั้นไปหนึ่งวัน เขามาโพสเฟสทำนองว่า ผมขอโทษแบบ

ต่อหน้าทำขอโทษ อะไรทำนองนี้ ผมงงเลย เพราะหลังจากที่ผมขอโทษเขาไปวันนั้น ผมก็ไม่เคยพูดเรื่องเขาอีกเลย หลังจากนั้นเพื่อนก็ออกห่างผมไปทีละคน ทั้งนินทาผม ทั้งด่าบนเฟส ผมก็รู้แหละว่าฝีมือเขา ประจวบกับเขาสนิทกับรุ่นพี่ด้วย รุ่นพี่เลยพาลเกลียดผมไปอีก จนผ่านมาเทอมสอง ผมกะจะเริ่มใหม่ ให้มันดีขึ้น และตั้งเป้าไว้ว่าเราจะถือศีล5 และเราก็ทำมาตลอด จนถึงวันนี้ ผมรู้สึกอยากขอโทษเขาอีกครั้งเพราะตระหนักได้ว่าไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้เขาไม่ชอบเรา เราผิดเอง แต่ผมพูดไม่ค่อยเก่งเลยเอาไปปรึกษาเพื่อนอีกคนก่อน
ต่อมาผมรู้สึกเหนื่อยกับการเรียน เลยโพสเฟสว่า จะลาออกไปเรียนนอกให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ตอนที่โพสนั้นผมแค่อยากระบายความเหนื่อยในการเรียนเฉยๆ พอผมเปิดเฟสดูอีกทีผมเห็นเขาโพสในหน้าวอลเขาทำนองว่า จะไปไหนก็ไปให้รั้งคุณไว้ทั้งสาขาเขาพากันเกลียดหมดแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ปลาเน่าตัวเดียว ทำเหม็นทั้งสาขา บลาๆ เยอะมากเขาว่าผมแรงมาก พอเลื่อนลงก็เจอโพสแฟนเขาเขาโพสอะไรสักอย่างผมจำไม่ได้ แต่มันมีข้อความข้างล่างทำนองว่า ขอโทษคงไม่กลับเป็นเหมือนเดิม อะไรประมาณนี้ แล้วก็ว่า

ปิดท้าย กลายเป็นว่าผมไม่ถูกชะตากับคน 2 คนในสาขาพาลให้คนอีกครึ่งสาขาเกลียดผมไปเลยโดยไม่มีสาเหตุ คนที่เกลียดใช่จะว่าจะไม่พูดกับผมนะ เขาพูดดี แต่ก็แอบนินทา พอผมเรอทั้งหมดที่ว่ามาผมก็ระลึกเหมือนเดิมว่า ผมผิดเองแหละ แล้วก็ร้องไห้คุยแชทกับแม่ แม่บอกย้ายมหาลัยไหม ผมตระหนักขึ้นได้อีกว่า สร้างปัญหาเองยังไม่พอ ยังเอาปัญหามาทำให้แม่เครียดอีกหรอ แล้วก็ครวญครางยกใหญ่ ท้อกับชีวิตมาก ที่ผมมาโพสแค่อยากจะถามว่า คุณจะทำยังไงถ้าเป็นผมครับทั้งเพื่อนครึ่งสาขาทั้งรุ่นพี่ที่เกลียดผม ผมแค่อยากมาหาวิธีผ่อนเบาความทุกข์จากกรรมของผมบ้าง เพราะเรารู้สึกว่าเขาราวีเราซะเหลือเกินในขณะที่เราไม่ได้ยุ่งกับเขามานานแล้ว
เพื่อนเกลียด
ผมเคยนินทาเพื่อนไว้คนนึงในสาขา เขาเป็นคนชอบเอาอีโก้ตัวเองไปยัดใส่คนอื่นผมเลยไม่ค่อยชอบ และผมชอบพูดเรื่องเขากับเพื่อนคนอื่นบ่อยๆ ก็คือนินทาแหละครับ แต่ผมไม่ว่าเขาเรื่องอื่นเลยนอกจากเรื่องอีโก้เขา จนเขาไปคบกับเพื่อนอีกคนนึงที่ผมทะเลาะกับเขาอยู่แล้วเพราะความเห็นไม่ค่อยลงรอยกัน พอสองคนนี้คบกัน ผมก็ตีตัวออกไปเลยเพราะผมไม่ชอบ หลังจากนั้นผมก็นั่งสมาธิเพราะรู้สึกว่าช่วงนี้นอนไม่หลับ และเอาเรื่องทุกอย่างมาคิดซะและหาวิธีแก้ เพราะผมเป็นคนซีเรียสมาก คำพูดทุกคำทำให้เครียดได้หมด เก็บมาคิดได้หมด และจำไปอีกหลายปี ผมได้เรียนรู้จากการนั่งสมาธิว่า เราผิดเองแหละ และเราควรจะขอโทษเขา ผมเลยขอโทษเขาในวันต่อมา เขาก็ดีกับผมและคุยกันตามปกติ ผ่านวันนั้นไปหนึ่งวัน เขามาโพสเฟสทำนองว่า ผมขอโทษแบบ
ต่อมาผมรู้สึกเหนื่อยกับการเรียน เลยโพสเฟสว่า จะลาออกไปเรียนนอกให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ตอนที่โพสนั้นผมแค่อยากระบายความเหนื่อยในการเรียนเฉยๆ พอผมเปิดเฟสดูอีกทีผมเห็นเขาโพสในหน้าวอลเขาทำนองว่า จะไปไหนก็ไปให้รั้งคุณไว้ทั้งสาขาเขาพากันเกลียดหมดแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ปลาเน่าตัวเดียว ทำเหม็นทั้งสาขา บลาๆ เยอะมากเขาว่าผมแรงมาก พอเลื่อนลงก็เจอโพสแฟนเขาเขาโพสอะไรสักอย่างผมจำไม่ได้ แต่มันมีข้อความข้างล่างทำนองว่า ขอโทษคงไม่กลับเป็นเหมือนเดิม อะไรประมาณนี้ แล้วก็ว่า