สวัสดีครับเพื่อนๆชาวโซเชียลทุกคน ผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีความรักครับ ใช่ครับทุกคนมีความรัก แต่ความรักบางครั้งก็ทำให้เราเจ็บ ถึงแม้
เราจะเป็นฝ่ายบอกเลิก ที่ผมพูดแบบนี้ก็เพราะว่าผมเป็นคนหนึ่งที่ทำร้ายจิตใจเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ เพียงแค่เพราะเบื่อ แต่ผมยังรักเค้าอยู่ . . .
เข้าเรื่องเลยละกันครับ (ขอเล่าแบบสรุปนะครับ) ผมกับกับ N (ขออนุญาติใช้นามสมมุตินะครับ) เริ่มต้นคุยกันเมื่อช่วงเดือนกันยายนเมื่อปีที่แล้ว ก็ปี'59นั่นแหละครับ คุยกันมาสักพัก ตกลงเป็นแฟนกัน คบกันแรกๆทุกอย่างโอเคมาก โอเคทุกอย่าง N ดีกับผมมาก ดีจนแบบ โอโหคนแบบนี้จะหาได้ที่ไหนอีก ถึงวันเกิด N ผมก็ไปเซอร์ไพรซ์เค้านะครับ เพียงแค่ซื้อเค้กชิ้นเล็กๆไปให้เค้า เท่านั้นเอง -_- คบกันมาเรื่อยๆเวลามีงานผมก็จะช่วยเค้านั่นนู่นนี่ เค้าเลิกงานดึก ผมก็ไปรอรับที่ทำงานแล้วรับกลับบ้าน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จะห่างกันแค่ช่วงที่เค้าทำงานกับช่วงที่ผมเรียน จนครบ1เดือน ทุกอย่างยังโอเค ยังคงที่อยู่ครับ ผ่านมาสักประมาณ 2-3 อาทิตย์ ก็เริ่มมีปัญหากัน มันเริ่มจากตัวผมนี่แหละครับ คือต้องบอกก่อนเลยว่าผมเป็นคนเบื่อง่าย แต่ถามว่าผมรักมั้ย ผมรักนะครับ รักมากๆด้วย แต่วันนั้น วันที่เกิดเรื่องไม่รู้ว่าตอนนั้นผมเป็นอะไร อารมณ์ผมทุกอย่าง พูดไม่ดีใส่เค้า พูดให้เค้ารู้สึกเสียใจ ตอนนั้นผมมีความรู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียว ไม่อยากมีใคร ผมก็ตัดสินใจบอกเลิกเค้า ผมลบทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเค้า แต่ตอนนั้น เค้าทำทุกอย่าง เค้าพยายามคุยพยายามเคลียร์แต่เป็นเพราะผมเองที่ไม่ยอมคุยไม่ยอมอะไรเลย จนสุดท้ายต่างคนก็ต่างเลิกรากันไป . . . เดือนแรกที่เลิกกัน ตอนนี้ผมโอเค โอเคทุกอย่าง และผมเชื่อว่าตอนนั้นเค้าก็คงจะเสียใจไม่มากก็น้อย เวลาผ่านไป สองเดือนเข้า สามเดือนเข้า ทำไมผมรู้สึกคิดถึง อยากให้เค้ากลับมา ผมพยายามติดต่อเค้า เค้าบล็อคเบอร์โทร บล็อคเฟส บล็อคไลน์ (ก็สมควรจะบล้อคอยู่หรอไปทำไว้ซะขนาดนั้น) แต่ผมก็ตัดสินใจใช้มือถือของเพื่อนโทรไปหาเค้า บอกว่าขอร้องล่ะ คุยกันก็ได้ ก็ยังดี เลิกบล็อคไลน์ต่างๆนาๆเถอะ สุดท้ายเค้าก็เลิกบล็อคครับ ก็ทักคุยไป เค้าก็คุยปกติ แต่ไม่ค่อยได้คุยกัน จนวันนึงผมถามว่าทำไมคอลไลน์ไปไม่ได้ เค้าบอกว่าจะเอาความจริงหรือว่าจะให้สบายใจล่ะ ผมก็บอกว่าขอตรงๆเลยละกัน เค้าบอกว่คุยกับแฟน ความรู้สึกผมตอนนั้นผมช็อค มือสั่น น้ำตาไหลไม่หยุด ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงต้องทิ้งคนที่ผมรักมากที่สุดไปให้กับใครไม่รู้ ที่ผมไม่รู้จัก ผมก็พยายามถามว่าคือใคร แฟนคนใหม่เค้าคือใคร ผมถามจนตอนนี้เค้าบล็อคผมไปอีก ผมไม่รู้จะทำยังไงให้เค้ากลับมา ผมเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเพื่อน ปรึกษารุ่นพี่ เพื่อนก็บอกทำใจนะ เราเป็นฝ่ายบอกเลิก เป็นฝ่ายทิ้งเค้าก่อน ก็ไม่แปลกที่เค้าจะมีคนใหม่ ผมเครียด เครียดมากไม่รู้จะทำยังไง ผมนอนร้องไห้ทุกคืน ไม่รู้ว่าจะร้องทำไม ทั้งๆที่ผมเป็นคนทิ้งเค้า ผมเครียดจนนอนไม่หลับจนต้องกินยานอนหลับทุกคืน ของทุกสิ่งทุกอย่าง ผมยังเก็บไว้อยู่ แปรงสีฟันที่อยู่ในห้องน้ำ ผมก็ยังเก็บไว้ เวลาทานข้าว ผมชอบใส้น้ำปลาตามลงไป เค้าจะคอยห้าม ตอนนี้ผมยังใส่อยู่เพราะผมหวังว่าวันนึง เค้าจะกลับมาห้ามผมอีก ผมคิดมากจนเกือบจะต้องไปหาหมอ ผมไม่รู้จะทำยังไงดี แต่สุดท้ายผมก็ได้แค่ทำใจ ยอมรับกับสิ่งที่ผมทำ เพราะทุกอย่างผมเป็นคนทำเองทั้งหมด มันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว . . . ถ้าถามผมว่า ถ้าหากเค้ากลับมาจะสัญญามั้ยว่าจะไม่ทิ้ง จะดูแลให้ดี ครับผมสัญญา เพราะผมเคยพูดกับเค้าไว้ว่า ถ้าวันนึงผมเรียนจบมาอยู่กับผมนะ ถ้าหากวันนั้นวันที่เค้ากลับมามีจริง ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำแบบนั้นอีก
คุยยังไงไม่ให้นกครับ
เราจะเป็นฝ่ายบอกเลิก ที่ผมพูดแบบนี้ก็เพราะว่าผมเป็นคนหนึ่งที่ทำร้ายจิตใจเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ เพียงแค่เพราะเบื่อ แต่ผมยังรักเค้าอยู่ . . .
เข้าเรื่องเลยละกันครับ (ขอเล่าแบบสรุปนะครับ) ผมกับกับ N (ขออนุญาติใช้นามสมมุตินะครับ) เริ่มต้นคุยกันเมื่อช่วงเดือนกันยายนเมื่อปีที่แล้ว ก็ปี'59นั่นแหละครับ คุยกันมาสักพัก ตกลงเป็นแฟนกัน คบกันแรกๆทุกอย่างโอเคมาก โอเคทุกอย่าง N ดีกับผมมาก ดีจนแบบ โอโหคนแบบนี้จะหาได้ที่ไหนอีก ถึงวันเกิด N ผมก็ไปเซอร์ไพรซ์เค้านะครับ เพียงแค่ซื้อเค้กชิ้นเล็กๆไปให้เค้า เท่านั้นเอง -_- คบกันมาเรื่อยๆเวลามีงานผมก็จะช่วยเค้านั่นนู่นนี่ เค้าเลิกงานดึก ผมก็ไปรอรับที่ทำงานแล้วรับกลับบ้าน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จะห่างกันแค่ช่วงที่เค้าทำงานกับช่วงที่ผมเรียน จนครบ1เดือน ทุกอย่างยังโอเค ยังคงที่อยู่ครับ ผ่านมาสักประมาณ 2-3 อาทิตย์ ก็เริ่มมีปัญหากัน มันเริ่มจากตัวผมนี่แหละครับ คือต้องบอกก่อนเลยว่าผมเป็นคนเบื่อง่าย แต่ถามว่าผมรักมั้ย ผมรักนะครับ รักมากๆด้วย แต่วันนั้น วันที่เกิดเรื่องไม่รู้ว่าตอนนั้นผมเป็นอะไร อารมณ์ผมทุกอย่าง พูดไม่ดีใส่เค้า พูดให้เค้ารู้สึกเสียใจ ตอนนั้นผมมีความรู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียว ไม่อยากมีใคร ผมก็ตัดสินใจบอกเลิกเค้า ผมลบทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเค้า แต่ตอนนั้น เค้าทำทุกอย่าง เค้าพยายามคุยพยายามเคลียร์แต่เป็นเพราะผมเองที่ไม่ยอมคุยไม่ยอมอะไรเลย จนสุดท้ายต่างคนก็ต่างเลิกรากันไป . . . เดือนแรกที่เลิกกัน ตอนนี้ผมโอเค โอเคทุกอย่าง และผมเชื่อว่าตอนนั้นเค้าก็คงจะเสียใจไม่มากก็น้อย เวลาผ่านไป สองเดือนเข้า สามเดือนเข้า ทำไมผมรู้สึกคิดถึง อยากให้เค้ากลับมา ผมพยายามติดต่อเค้า เค้าบล็อคเบอร์โทร บล็อคเฟส บล็อคไลน์ (ก็สมควรจะบล้อคอยู่หรอไปทำไว้ซะขนาดนั้น) แต่ผมก็ตัดสินใจใช้มือถือของเพื่อนโทรไปหาเค้า บอกว่าขอร้องล่ะ คุยกันก็ได้ ก็ยังดี เลิกบล็อคไลน์ต่างๆนาๆเถอะ สุดท้ายเค้าก็เลิกบล็อคครับ ก็ทักคุยไป เค้าก็คุยปกติ แต่ไม่ค่อยได้คุยกัน จนวันนึงผมถามว่าทำไมคอลไลน์ไปไม่ได้ เค้าบอกว่าจะเอาความจริงหรือว่าจะให้สบายใจล่ะ ผมก็บอกว่าขอตรงๆเลยละกัน เค้าบอกว่คุยกับแฟน ความรู้สึกผมตอนนั้นผมช็อค มือสั่น น้ำตาไหลไม่หยุด ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงต้องทิ้งคนที่ผมรักมากที่สุดไปให้กับใครไม่รู้ ที่ผมไม่รู้จัก ผมก็พยายามถามว่าคือใคร แฟนคนใหม่เค้าคือใคร ผมถามจนตอนนี้เค้าบล็อคผมไปอีก ผมไม่รู้จะทำยังไงให้เค้ากลับมา ผมเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเพื่อน ปรึกษารุ่นพี่ เพื่อนก็บอกทำใจนะ เราเป็นฝ่ายบอกเลิก เป็นฝ่ายทิ้งเค้าก่อน ก็ไม่แปลกที่เค้าจะมีคนใหม่ ผมเครียด เครียดมากไม่รู้จะทำยังไง ผมนอนร้องไห้ทุกคืน ไม่รู้ว่าจะร้องทำไม ทั้งๆที่ผมเป็นคนทิ้งเค้า ผมเครียดจนนอนไม่หลับจนต้องกินยานอนหลับทุกคืน ของทุกสิ่งทุกอย่าง ผมยังเก็บไว้อยู่ แปรงสีฟันที่อยู่ในห้องน้ำ ผมก็ยังเก็บไว้ เวลาทานข้าว ผมชอบใส้น้ำปลาตามลงไป เค้าจะคอยห้าม ตอนนี้ผมยังใส่อยู่เพราะผมหวังว่าวันนึง เค้าจะกลับมาห้ามผมอีก ผมคิดมากจนเกือบจะต้องไปหาหมอ ผมไม่รู้จะทำยังไงดี แต่สุดท้ายผมก็ได้แค่ทำใจ ยอมรับกับสิ่งที่ผมทำ เพราะทุกอย่างผมเป็นคนทำเองทั้งหมด มันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว . . . ถ้าถามผมว่า ถ้าหากเค้ากลับมาจะสัญญามั้ยว่าจะไม่ทิ้ง จะดูแลให้ดี ครับผมสัญญา เพราะผมเคยพูดกับเค้าไว้ว่า ถ้าวันนึงผมเรียนจบมาอยู่กับผมนะ ถ้าหากวันนั้นวันที่เค้ากลับมามีจริง ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำแบบนั้นอีก