คะ ถ้าหากกระทู้ ผิดพลาดประการณ์ ขออภัยด้วยนะคะ #บางครั้งแค่อยากแชร์ และระบายเฉยๆ อยู่สังคมอยู่มหาลัยเราเหมือนอยู่ตัวคนเดียวมากอ่าคะจนไม่รู้ระบายหรือปรึกษาใครได้จริงๆ #อีกอย่างไม่ค่อยไว้ใจใครมากด้วยอ่าคะ
คือว่าเราก็เข้ามาใช้ชีวิตมหาลัยตามปกติตอนปี 1 มีความสุขกับกลุ่มเพื่อนๆที่ได้รู้จักกันตอนรับน้อง จนมารวมตัวเป็นกลุ่มเดียวกัน เราสนิทกันมาก ไม่เคยนินทาลับหลัง ไม่เคยทะเลาะกันเลย ไปไหนไปกัน (ตอนปี1มีความสุขมากๆคะเพราะงานที่คณะก็ไม่ค่อยมีทำส่ง เที่ยวได้สบาย เมากันโอเค แทบทุกวัน เอาง่ายๆ เฮฮาปาร์ตี้คะ )
หลังจากนั้น...เพื่อนเราคนนึงเริ่มแยกย้ายไปซิ่วเรียนที่อื่น เริ่มเปลี่ยนไปทีละคน เราก็เริ่มทำใจยอมรับคะ อันนี้ไม่ค่อยเป็นปัญหากับชีวิตมากคะ มีเพื่อนเที่ยว เพื่อนกินเราก็ยังโอเคคะ แต่....เวลาผ่านไป อะไรๆก็เปลี่ยน นิสัยทางลบที่เพิ่งสังเกตุเห็นเริ่มมีออกมาทีละนิด ตอนแรกก็คิดคะ ว่าตัวเองก็มีข้อเสีนเหมือนกัน แต่เรามันมีข้อเสียคนละข้อก็เข้าใจคะ ....แต่ที่เราเจอมันคือจิตสำนึกดีๆนี่เอง เราเป็นบ้านนอกคะ ตะเกียกตะกายหลายอย่างเข้ามาในกรุงเทพฯ เคยคิดว่า สังคมมันน่าจะโหดร้ายเหมือนที่เค้าว่า แต่เราไม่มีความคิดนี่ตอนปี 1 ปี เลยคะ จนตอนนี้ปี 3 แล้ว อดทนมามากเหมือนกัน เลยเชื่อแล้วคะ คนเรามันเจอสังคมไม่ดีคนละแบบจริงๆคะ
ที่เราเจอคือ ไม่ช่วยทำงานเลย เอาแต่เที่ยว กินเหล้า บ้าผู้ชาย ( นี่เน้นย้ำว่าบ้าจนทำงานกบุ่มเกือบล่มเพราะไปอยู่กับผู้ชายคะ) เราเคยโกรธไปแล้วคะ แต่เค้าก็ไม่ได้แคร์ นะคะว่าเราโกรธหรืออะไร เรื่องอื่นดีหมดคะ ไม่ว่าจะไปไหนไปด้วย แต่เรื่องเรียน เค้าเก่งนะคะ แต่เค้ากลับเหมือนทิ้งมันอ่าคะ อาศัยคะแนนจากการที่เพื่อนทำ และบางครั้งเราจัดแจงงานให้ จะมีคำตอบที่ว่า "กูไม่รู้วะ กูไม่เคยทำ" เราก็พยายามบอกนะคะว่า ลองทำดูก่อนสิ ก่อนจะบอกว่าทำไม่ได้
เค้าก็มีจิตใจในการถามเรานะคะ ว่า "มีอะไรให้ช่วยมั้ย?" เค้าช่วยก็จริงคะ พอส่งจารย์ แก้ใหม่หมดเลย คนแก้ก็เราอีก และถ้าบางงานไม่มีใครทำในกลุ่ม เราก็นึกคิด ถ้าไปไม่รอด เราก็ต้องบอกทำเองคะ
เคยได้ยินมั้ยคะ ? "ถ้าไม่ใครทำ กูก็ต้องทำ"
เราเคยคิดนะคะ ว่าทำไมคนบางคนไม่บอกเพื่อนไปตรงๆละ ? ว่าให้แก้ตัวเอง หึ ^^ โอโห้วววว ไม่ทำคะ และ ก็มาเร่งเอาวันสุดท้าย
บางอย่างให้ทำงานเกี่ยวกับการเดินทาง รู้คะว่าประสบการณ์คนเราไม่เหมือนกัน แต่สิ่งที่เพื่อนตอบเรากลับมา คือ " ไม่รู้วะ ทำไงวะ กูไม่รู้เรื่องพวกนี้อะ" คำแบบนี้ก็มาอีก
เราก็คิดอยากออกจากกลุ่มนะคะ แต่คือเราเป็นสาขาประจำอ่าคะ ออกยังไงก็ต้องเจอหน้ากัน เรียนมหาลัยก็ท้อแล้ว ถ้าต้องมาอึดอัดอีกก็ลำบากใจอีกอ่าคะ
***เรื่องพีคสุดคือ วันนั้นเป็นวันที่คณะทำการขนของกันและให้เด็กในคณะช่วยๆกันขน มีคนนึงในกลุ่มเรา พูดขึ้นมาว่า "กลับก่อนนะกูจะไปหาแฟน คนก็มีขนเยอะแยะ ไม่มีกูก็ไม่เป็นไรหลอก"
เราบอก "อย่าดิช่วยกัน " แต่มีเพื่อนในกลุ่มอีกคนพูดเสริมมาว่า "ไปดิ ไม่เป็นหลอก"
ปล.บางครั้งเราพยายามเตือนและบอกในเรื่องบางเรื่องที่ไม่สามารถเล่าได้นะคะ แต่...จะมีเพื่อนอีกคนที่คอยยุยงส่งเสริมเค้าไปในทางที่เค้าคิดว่าไม่ผิด แต่คือ มันอาจจะไม่เกี่ยวไรกับเราหลอกถ้าเราคิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเค้า
ปล.1 คือเราอยู่กันมาก็ 3 ปีเราก็แคร์ อยากให้มันคิดและตั้งใจเรียน ตั้งใจจริงๆบ้าง แต่ก็จะมีอีกคนเสมอที่คอยไปกับมันไม่ห้ามมันถึงแม้มันจะทำผิดมากๆก็ตาม
#เพื่อนๆแชร์ประสบการณ์ได้นะคะจะดีก็ได้ จะร้ายก็ได้ อยากรู้คะเจอแบบไหนกันบ้าง
เมื่อเจอเพื่อนมหาลัยจากรอยยิ้มที่มีความสุขสุดท้ายเค้าก็ไม่คิดถึงจิตใจเราเลย
คือว่าเราก็เข้ามาใช้ชีวิตมหาลัยตามปกติตอนปี 1 มีความสุขกับกลุ่มเพื่อนๆที่ได้รู้จักกันตอนรับน้อง จนมารวมตัวเป็นกลุ่มเดียวกัน เราสนิทกันมาก ไม่เคยนินทาลับหลัง ไม่เคยทะเลาะกันเลย ไปไหนไปกัน (ตอนปี1มีความสุขมากๆคะเพราะงานที่คณะก็ไม่ค่อยมีทำส่ง เที่ยวได้สบาย เมากันโอเค แทบทุกวัน เอาง่ายๆ เฮฮาปาร์ตี้คะ )
หลังจากนั้น...เพื่อนเราคนนึงเริ่มแยกย้ายไปซิ่วเรียนที่อื่น เริ่มเปลี่ยนไปทีละคน เราก็เริ่มทำใจยอมรับคะ อันนี้ไม่ค่อยเป็นปัญหากับชีวิตมากคะ มีเพื่อนเที่ยว เพื่อนกินเราก็ยังโอเคคะ แต่....เวลาผ่านไป อะไรๆก็เปลี่ยน นิสัยทางลบที่เพิ่งสังเกตุเห็นเริ่มมีออกมาทีละนิด ตอนแรกก็คิดคะ ว่าตัวเองก็มีข้อเสีนเหมือนกัน แต่เรามันมีข้อเสียคนละข้อก็เข้าใจคะ ....แต่ที่เราเจอมันคือจิตสำนึกดีๆนี่เอง เราเป็นบ้านนอกคะ ตะเกียกตะกายหลายอย่างเข้ามาในกรุงเทพฯ เคยคิดว่า สังคมมันน่าจะโหดร้ายเหมือนที่เค้าว่า แต่เราไม่มีความคิดนี่ตอนปี 1 ปี เลยคะ จนตอนนี้ปี 3 แล้ว อดทนมามากเหมือนกัน เลยเชื่อแล้วคะ คนเรามันเจอสังคมไม่ดีคนละแบบจริงๆคะ
ที่เราเจอคือ ไม่ช่วยทำงานเลย เอาแต่เที่ยว กินเหล้า บ้าผู้ชาย ( นี่เน้นย้ำว่าบ้าจนทำงานกบุ่มเกือบล่มเพราะไปอยู่กับผู้ชายคะ) เราเคยโกรธไปแล้วคะ แต่เค้าก็ไม่ได้แคร์ นะคะว่าเราโกรธหรืออะไร เรื่องอื่นดีหมดคะ ไม่ว่าจะไปไหนไปด้วย แต่เรื่องเรียน เค้าเก่งนะคะ แต่เค้ากลับเหมือนทิ้งมันอ่าคะ อาศัยคะแนนจากการที่เพื่อนทำ และบางครั้งเราจัดแจงงานให้ จะมีคำตอบที่ว่า "กูไม่รู้วะ กูไม่เคยทำ" เราก็พยายามบอกนะคะว่า ลองทำดูก่อนสิ ก่อนจะบอกว่าทำไม่ได้
เค้าก็มีจิตใจในการถามเรานะคะ ว่า "มีอะไรให้ช่วยมั้ย?" เค้าช่วยก็จริงคะ พอส่งจารย์ แก้ใหม่หมดเลย คนแก้ก็เราอีก และถ้าบางงานไม่มีใครทำในกลุ่ม เราก็นึกคิด ถ้าไปไม่รอด เราก็ต้องบอกทำเองคะ
เคยได้ยินมั้ยคะ ? "ถ้าไม่ใครทำ กูก็ต้องทำ"
เราเคยคิดนะคะ ว่าทำไมคนบางคนไม่บอกเพื่อนไปตรงๆละ ? ว่าให้แก้ตัวเอง หึ ^^ โอโห้วววว ไม่ทำคะ และ ก็มาเร่งเอาวันสุดท้าย
บางอย่างให้ทำงานเกี่ยวกับการเดินทาง รู้คะว่าประสบการณ์คนเราไม่เหมือนกัน แต่สิ่งที่เพื่อนตอบเรากลับมา คือ " ไม่รู้วะ ทำไงวะ กูไม่รู้เรื่องพวกนี้อะ" คำแบบนี้ก็มาอีก
เราก็คิดอยากออกจากกลุ่มนะคะ แต่คือเราเป็นสาขาประจำอ่าคะ ออกยังไงก็ต้องเจอหน้ากัน เรียนมหาลัยก็ท้อแล้ว ถ้าต้องมาอึดอัดอีกก็ลำบากใจอีกอ่าคะ
***เรื่องพีคสุดคือ วันนั้นเป็นวันที่คณะทำการขนของกันและให้เด็กในคณะช่วยๆกันขน มีคนนึงในกลุ่มเรา พูดขึ้นมาว่า "กลับก่อนนะกูจะไปหาแฟน คนก็มีขนเยอะแยะ ไม่มีกูก็ไม่เป็นไรหลอก"
เราบอก "อย่าดิช่วยกัน " แต่มีเพื่อนในกลุ่มอีกคนพูดเสริมมาว่า "ไปดิ ไม่เป็นหลอก"
ปล.บางครั้งเราพยายามเตือนและบอกในเรื่องบางเรื่องที่ไม่สามารถเล่าได้นะคะ แต่...จะมีเพื่อนอีกคนที่คอยยุยงส่งเสริมเค้าไปในทางที่เค้าคิดว่าไม่ผิด แต่คือ มันอาจจะไม่เกี่ยวไรกับเราหลอกถ้าเราคิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเค้า
ปล.1 คือเราอยู่กันมาก็ 3 ปีเราก็แคร์ อยากให้มันคิดและตั้งใจเรียน ตั้งใจจริงๆบ้าง แต่ก็จะมีอีกคนเสมอที่คอยไปกับมันไม่ห้ามมันถึงแม้มันจะทำผิดมากๆก็ตาม
#เพื่อนๆแชร์ประสบการณ์ได้นะคะจะดีก็ได้ จะร้ายก็ได้ อยากรู้คะเจอแบบไหนกันบ้าง