อยู่กับความเหงายังไงคะ

ต้องบอกเลยตั้งเเต่เกิดจนอายุ20เรายังไม่เคยมีเเฟนเลย ความรู้สึกเราคิดว่าต้วเองยังไม่ดีพอที่จะมีใครบวกกับภาระต่างๆนานาที่เราต้องรับผิดชอบ เราเลยคิดเเต่อนาคตอย่างเดียวเลย เคยอยากมีเเฟนช่วงมอปลายเเต่ตอนนั้นเรียนโรงเรียนหญิงล้วน ไม่ค่อยเจอผชที่ไหนจะมีก็เเต่ไปชมรมหนึ่งซึ่งมันชมรมที่โคกับหลายโรงเรียนที่เขาออกจะดูดีหน่อยเคยทำตัวให้ดูสวยสุดท้ายก็ไม่มีคนมาจีบเลย5555555 พอเข้ามหาลัยเลยคิดเเต่เรื่องเรียนอย่างเดียวเลยคิดเรื่องการวางเเผนในอนาคต เเต่ด้วยสังคมที่มอมันค่อยข้างทำให้เราเป็นตัวประหลาด ทุกคนต่างคุยกันเรื่องเเฟน คนคุย ไปจีบคนนี้คนนั้นมา เเต่เอาจริงๆตั้งเเต่เข้ามหาลัยเรายังไม่เคยเเอบมองผู้ชายคนไหนเลย เเต่ก็เคยชอบเพื่อนคนหนึ่งตอนปีหนึ่งเราชอบบุคลิกเขา จนปีสองเราก็เกิดสนิทกันเเล้วคุยกันมากกว่าเพื่อนปกติ ต้องบอกก่อนเลยว่าเราไม่เคยคุยโทรศัพท์กับผชคนไหนในความรู้สึกดีๆเเบบนี้มาก่อน เราคุยกันสักเขาก็ขอเราเป็นเเฟน เรารู้สึกอึดอัดที่จะต้องใช้คำนี้มาผูกมัด เรายังรู้สึกไม่ใช่กับคนนี้เลยปฎิเสธไปบอกว่าเทอคงเจอคนที่ดีกว่าเรา ในความรู้สึกตอนนั้นคือเรายังไม่พร้อมที่จะมีใครจริงๆ จนหลังจากนั้นเราก็คุยกันน้อยลงเเล้วเขาก็มีเเฟนไปเรียบร้อยเเล้ว ยอมรับว่าเหงาเเต่ก็ไม่ต้องการมีใครจริงๆ ด้วยความที่เราโลกส่วนตัวสูงบวกกับข้อจำกัดหลายๆอย่างทำให้เรากลัวการที่คนอื่นจะเข้ามาในพื้นที่ของเรามากเกินไป เราเลยอยากรู้ว่าเพื่อนมีวิธีอยู่กับความเหงายังไงให้ตัวเองพัฒนาขึ้นคะ ตอนนี้เรารู้สึกงงๆกับชีวิตข้างในมันก็เหงาเเต่ก็ไม่อยากมีใครเพื่อนที่มอก็ถามตลอดว่าเมื่อไหร่เราจะมีเเฟนสักที ตั้งเเต่เป็นเพื่อนกันมากูยังไม่เคยเห็นเเฟนเลย บางทีเราทำตัวหายๆไปจากกลุ่มเพราะเรื่องที่เพื่อนคุยกันมีเเต่เรื่องเเฟนเราเข้าใจเขาคะ เราเองที่เเปลก เพื่อนก็จะมักเเซวเราว่าเเอบมีเเฟน เเอบสุ่มรึป่าว ซึ่งเราอยากจะบอกว่าเราเเค่เบื่อ