ไปเรียนต่างประเทศแต่รู้สึกเหมือนถอยหลังเข้าคลอง

ก่อนหน้านี้มีความคิดอยากจะเรียนตปท.ตอนม.2 จึงได้พูดคุยกับพ่อแม่ แม่เห็นด้วยแต่พ่อไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง เนื่องจากพ่อเนี่ยเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้าน ความคิดนี้จึงยากที่จะเป็นไปได้ แต่เเม่เชื่อมั่นในตัวเรา ทำงานหนักขึ้น แอบเตรียมการให้เราเรียนจนในท้ายที่สุด ยังไงพ่อก็ต้องรู้เลยยอมให้ไป จบม.3เลยได้ไปเรียนสิงคโปร์  ไปเรียนสถาบันติวเพื่อสอบเข้ารร.รัฐเพราะรร.เอกชนแพงมาก แต่เราก็สอบไม่ได้ เราตัดสินใจกลับไทยเพราะไม่อยากสิ้นเปลืองเงินไปเรียนรร.เอกชน  ข้อดีของการไปเรียน6เดือนมานี้ ทำให้เราฟังพูดอ่านเขียนได้ จากที่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรภาษาอังกฤษเลย การที่เรากลับมาทำให้หลายๆคนผิดหวังในตัวเรา เราต้องกลับไปเรียนม.4 ซึ่งช้ากว่าเพื่อนๆ1ปี กลับไปเรียนรร.เอกชนธรรมดา รู้สึกเสียดาย รู้สึกเหมือนความรู้ที่ได้มามันไม่คุ้มค่า ที่กลับมาก็ไปเรียนรร.ธรรมดา ไม่ได้พัฒนาภาษา รู้สึกเสียใจและสงสารแม่ที่พยายามเพื่อเราตั้งมากมาย โดนครอบครัวฝั่งพ่อติเตียนที่แอบเตรียมการโดยไม่ให้พ่อรู้ เสียเงินไปเกือบล้านแต่สุดท้ายก็วนกลับมาที่เดิม เราอยากเรียนอินเตอร์เพื่อพัฒนาสิ่งที่ตัวเองได้เรียนรู้มาแล้วไม่ให้มันสูญค่า แม่พยายามเชียร์ให้เรียนอินเตอร์ แต่พ่อไม่เห็นด้วยเพราะค่าใช้จ่ายสูง เอาจริงๆแล้วพ่อเราสามารถค่ะเเต่เค้าไม่เห็นด้วย เรารู้สึกเหมือนความพยายามที่เคยทำมามันไม่มีค่าอะไร กลับไปเป็นเหมือนเดิมแถมยังช้ากว่าเพื่อนด้วย ตอนนีก็ไม่รู้จะทำยังไงดี