ผมเป็นคนนึงที่เคยเกเรมาก่อนออกจากโรงเรียนตั้งแต่ไม่จบ ม.3 จนเที่ยวเล่นทำงานเล็กๆน้อยๆไปเรื่อยแต่ด้วยความที่ผมไม่ได้เลวโดยธรรมชาติ ผมจึงกลับไปเรียน ก.ศ.น. เอาวุติ ม.3 จนมีโอกาสไปเรียนต่อ ปวช.และจบ ปวส.(ระหว่างเรียนก็ทำงานด้วยนะครับ) ตอนอายุ 23 ทำงานอยู่ 2 ปี จึงคิดว่ามันไม่ก้าวหน้าเลยครับ เงินเดือนก็ไม่เยอะ งานก็ไม่เยอะเหมือน ป.ตรี อีกอย่างก็อยากจะให้จบๆไปให้พ่อแม่ภูมิใจเพราะญาติๆแม่ชอบดูถูกแม่ว่าลูกของไม่มีปัญญาจบปริญญาหลอกจนผมกลับมาเรียนต่อ ป.ตรี (2ปีหลัง) เทียบโอนน่ะครับคณะเดิมสอบโควต้าเรียนดีได้ที่ ม.รัฐ แห่งหนึ่งที่ภาคเหนือไกล้บ้านพ่อผมเอง เปิดเทอมเดือน พ.ค. 60 นี้ละ ปีนี้ผมก็ 26 พอดีครับ ถ้าเรียนจบคง 28 ปี "ผมก็เลยคิดว่าในขณะที่ผมเรียนต่อ 2 ปีนี้ เพื่อนๆผมหลายคนทำงานดีๆกันแล้วมีชีวิตดีๆกันแล้ว ผมจะสร้างอนาคตทันหรอครับในอายุ 28 ปี เลยอยากถามว่าคนแบบผมจะมีอนาคตจะมีแฟนมีครอบครัวมีบ้านกับเค้าหรอครับถ้าต้องเริ่มทำงานตอนอายุ 28. ปี" แต่ผมก็มีประสบการณ์การทำงานนะครับ.  

เหตุผลที่ไม่เลือกเรียน ม.ราม เพราะ จบยากมากครับและผมต้องทำงานประจำด้วยคงทุ่มเทได้ไม่เต็มที่ครับอยู่ กทม. ทำ 2 อย่างพร้อมกันก็ลำบากครับ มาเรียนที่นี่อย่างน้อยผมก็เรียนไกล้บ้านพ่อและทำงานเล็กๆน้อยไปได้