รู้สึกไร้ตัวตน ล่องลอยไปวันๆ เป็นหินที่โดนคนเตะไปเตะมา จนแทบไม่เหลือความรู้สึกอะไรแล้ว
ผมคงตัวเล็กไปจริงๆแหละ ถึงโดนเขามองข้ามไปตลอดๆ เคยมีเพื่อนเยอะ แต่ตอนนี้ไม่ค่อยมีแล้ว มีปัญหาก็มาขอให้ช่วย เออไอเราก็ช่วยเพราะว่าเป็นคนใจดีมาก ปฎิเสธใครก็ไม่ค่อยจะเป็น กลัวเขาเสียความรู้สึก เอาความรู้สึกคนอื่นมาก่อนตัวเองตลอด จนโดนคนอื่นทำให้เสียความรู้สึกอยู่บ่อยๆ คำบางคำที่พูดกับเรา ก็รู้ว่าอาจจะแค่พูดเล่นๆ แต่มันเจ็บเหมือนกันนะ ก็ได้แต่ยิ้มๆ วันๆนึงแทบไม่ได้คุยกับใครเลย เฟซ ไลน์ เงียบ ได้แต่นั่งปัดๆไปมา พ่อแม่แยกทางกัน อยู่กับแม่ก็แทบไม่ได้เจอ คุยอะไรกัน ไปชอบใครก็ได้แต่ชอบ แล้วก็ผิดหวังซ้ำๆ พอรวบรวมความกล้าลองไปคุยกับเขาเพราะว่าผมเป็นคนเงียบๆ สุดท้ายก็โดนเมิน ทักไปแรกๆก็ตอบนะ หลังๆมาก็หายไปเหมือนๆทุกคน เห็นไปตอบคนนั้นคนนี้ แต่แชทเราไม่เห็นตอบ ก็โอเคก็รู้ตัวก็ไม่ได้ทักไปกวนตั้งแต่เขาไม่ตอบ ไม่อยากให้เขารำคาญ ก็มานั่งตัดใจ ตอนนี้เลยบอกกับตัวเองจะไม่ไปชอบใคร หรือจีบใครแล้ว เหนื่อยกับการวิ่งตาม หยุดแล้วรอดีกว่า ถ้าจะมาก็มา ถ้าไม่มาก็ไม่เป็นไร(อายุก็ยังไม่ได้เยอะ ทุกวันนี้เลยไม่ได้โฟกัสเรื่องความรัก) เหงานะ แต่ค่อนข้างชินแล้วหละ ไปไหนมาไหนก็ต้องคอยทำตัวปกติ จนไม่มีใครรู้ว่าเรารู้สึกยังไง กลับมาบ้านบางคืนก็แอบมีน้ำตาเหมือนกัน ไม่เคยไปด่าหรือนินทาใคร หรือทำอะไรให้เขาเกลียดนะ แค่เป็นคนเงียบๆพูดไม่เก่งก้เท่านั้น เวลาเพื่อนมันเหงาก็ทักบอกคุยเป็นเพื่อนหน่อย พอหายเหงา ก็หายไปเลย ทุกวันนี้รุ้สึกเหมือนโดนคนอื่นใส่หน้ากากเข้าหาตลอด เราก็จริงใจนะ แล้วทำไมถึงโดนอะไรแบบนี้ ไม่ชอบคนที่จริงใจรึไง เหมือนเป็นที่ระบายของใครหลายๆคน สรุปที่มาตั้งกระทู้ไม่ได้อยากหาเพื่อนหรืออะไรเพราะทุกวันนี้ค่อนข้างชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว แค่อยากจะหาที่ระบายแต่ไม่รู้จะระบายที่ไหน ขอมาระบายในนี้ก็แล้วกันครับ  ทุกวันนี้คอยบอกตัวเองให้อดทน แค่นั้นแหละ (:
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้https://www.youtube.com/watch?v=11ZQEBtSyl0