เเฟนเราอยู่ ม.6 คือช่วงนี้เป็นช่วงที่ปัญหาเยอะใช่ไหม
มันจะเป็นเราทุกครั้งที่โทรไปตอนที่เขามีปัญหา นั่นทำให้เขาหงุดหงิดมากๆ เเละเบื่อเรามากๆ
เราเป็นห่วงเขาสุดๆเลยค่ะ เเต่ไม่มีสิทธิโทรไปถามอะไรเลย เพราะกลัวเขารำคาญ
วันนี้เรามีโอเกาสไปหาเขาค่ะ เอาของฝากไปให้คนที่บ้านเเละเขาด้วยเนื่องจากกลับมาจากต่างจังหวัด
เขาบอกว่ามาทำไมดึกๆ อันนี้ยอมรับว่าผิด เเต่..เขาจะเห็นความพยายามของเราไหมที่เรามาขนาดนี้
เขาก็บอกว่าเขาจะจบเเล้วอีกไม่กี่เดือน เขาก็บอกอีกว่า เขาเบื่อเรา ย้ำอีกว่า "เบื่อเรามากๆจริง "
"พี่คิดว่าเราไปกันไม่รอดหรอก" เราก็บอกเขาไปว่า อืม รู้อยู่หรอกว่าต้องเป็นเเบบนี้
เรามองดูดาวเเว็บนึงเเล้วเดินออกมาจากโต้ะเเบบเงียบๆ ช้าๆ ไม่พูดอะไรเลย ใส่เสื้อกันหนาวอีกสองตัวทับลงไป
บิดรถออกไปเท่านั้นเเหละ น้ำตาที่กลั้นมานี่ไหลออกมาเลยอ่ะ ปล่อยโฮออกมาจนตาบวมกลับบ้านอ่ะ
เราได้เเต่นึกถึงวันที่เขาจีบเราใหม่ๆอ่ะ มันดีมาก เเละดีมาตลอดทุกอย่าง กว่าเราจะคบกันนี่เราก็คุยกันเกือบครึ่งปี เขาขี่เบื่อมากๆถึงจะเคยเป็นเเบบนี้มาก่อนเเต่ไม่ได้ขนาดนี้เลย
เรารักเขามากจริงๆ เเต่ทำไมเขาไม่เห็นค่าเราเลยอ่ะ เราเเคร์เขามากๆ ความห่วงใย ความคิดถึง ความรัก ที่มีให้ไปคือ มันสร้างความรำคาญสำหรับเขามากๆอ่ะ
ร้องไห้ทุกวันเลย เขาเปลี่ยนเบอร์มือถือด้วยเเต่ไม่ใด้ให้เรา คงไม่ได้โทรหาสมใจ  
เเปลกน่ะค่ะที่คนรักมากขึ้นคือผู้หญิง
เราไม่เคยโวยวายใส่เขาเลยสักครั้งถึงเเม้ในใจมันจะระเบิดสุดๆ เเต่เราก็เก็บไว้พูดเเบบใจเย็น
เราต้องทำใจก่อนวันนั้นใช่ไหม?