คือเราเรียนอยู่มหาลัยชั้นปีที่ 3 แล้วนะคะ เหลืออีกปีก็จะจบแล้ว เรามีเพื่อนในกลุ่มทั้งหมด 9 คน แต่ก็ไม่สนิททุกคนหรอกค่ะ กลุ่มเราเป็นผู้หญิง 3 คนรวมเรา นอกนั้นก็เป็นผู้ชายและกะเทย อีก 6 คน ส่วนใหญ่เราจะสนิทกับผู้หญิง 2 คนนี่แหละค่ะ มีอะไรก็จะปรึกษากันทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องเรียน ความรักหรืออะไร ทุกๆอย่างเราจะปรึกษากับเพื่อนผู้หญิง 2 คนนี้ ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ก็คุยได้ปกติ ไม่สนิทถึงขั้นเล่าทุกๆเรื่องแต่ก็อยู่กลุ่มเดียว พวกเราก็ใช้ชีวิตเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ นี่แหละค่ะ ทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ช่วยเหลือซึ่งกันและกันตลอด เดียวก็ดีกันบ้าง ไปเที่ยวหลายๆทริปด้วยกัน กินข้าวด้วยกันทุกเย็น ตอนเรียนก็นั่งด้วยกันเป็นกลุ่มเป็นเซ็ต พอเที่ยงก็ออกไปกินข้าวด้วยกัน เหมือนจะดีนะคะ แต่มันก็ไม่ใช่...อาจจะเป็นเพราะความซวยของเราด้วยที่ทำให้ต้องเจอเหตุการณ์ต่างๆจนทำให้ต้องเสียเพื่อนไป...
คืองี้ค่ะเรื่องมันมีอยู่มีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มเรา ย้ายมาอยู่หอข้างๆห้องเราเลยค่ะ ถัดไปไม่กี่ห้อง ทุกๆเช้าเค้าและเราก็จะไปเคาะประตูหน้าห้องเพื่อไปเรียนด้วยกัน แต่เพื่อนผู้ชายคนนี้มีนิสัยแปลกๆอยู่อย่างนึงค่ะ เค้าจะชอบหน้าบึ้งตึง และไม่คุยกับใครเลยโดยไม่ทราบสาเหตุ จะเลือกคุยกับบางคน บางคนไม่ทำอะไรผิด แต่เค้าก็ไม่คุย บางทีก็เหวี่ยงใส่คนอื่นโดยไม่ทราบสาเหตุ ซึ่งผู้ชายคนนี้ส่วนใหญ่จะมีอาการในใกล้ช่วงสอบ แต่บางครั้งไม่สอบก็เป็นค่ะ!!! เค้าเคยบอกเราว่า มันเป็นนิสัยของเค้า เราต้องเข้าใจ เค้าไม่ได้โกรธอะไรใคร เดียวอาการนี้จะหายไปเอง โดยไม่ต้องกินยา คือเราก็งงมากค่ะ แต่ก็พยายามจะเข้าใจ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นสิคะ เพราะเค้าเป็นแบบนี้กับเรานานมาก นานผิดปกติ กับเพื่อนคนอื่นคือไม่มีอาการเลย เราก็งงว่าไปทำอะไรให้เค้าไม่พอใจรึเปล่า?? พอถามเค้าก็บอกว่าไม่มี แต่ตั้งแต่เค้าย้ายมาอยู่หอด้วยกัน ยิ่งต้องไปกินข้าวด้วยกันทุกเย็น เราก็ต้องคอยตามใจว่าวันนี้เค้าอยากจะกินอะไร ต้องคอยตามอารมณ์ของเค้าให้ทัน จนในที่สุดเราไม่ไหวก็มีปากเสียงกันกับเค้ากลางกลุ่มแชท "ด้วยเรื่องแค่ไปกินหมูกระทะหลังสอบ" เราได้ระบายความอัดอั้นตันใจที่เราต้องเจอและรองรับความรู้สึกของเพื่อนผู้ชายคนนี้ตลอด เถียงกันไปมา แต่สุดท้ายก็จบๆกันไป ด้วยคำตอบเดิมของเค้าว่า"ไม่มีอะไร และเป็นนิสัยส่วนตัวของเค้าเอง" เรารู้สึกไม่โอเคกับคำพูดบางอย่างของเค้าในแชท เราเลยกดออกจากกลุ่มแชท เราบอกเพื่อนว่าขอเวลาทำใจกับบางอย่างก่อน ถ้าดีขึ้นแล้วจะกลับไป (เรื่องเกิดขึ้นตอนใกล้ปิดเทอม)
พอที่นี้มันยิ่งแย่ค่ะ พอปิดเทอมกลายเป็นว่าระดับความสนิทของเรากับผู้ชายคนนี้ ดูเปลี่ยนไปเลยย อาจด้วยจากเรื่องที่ทะเลาะกัน แล้วเราดันมามีปัญหาซ้อนกับเพื่อนผู้หญิงที่สนิทที่สุดในกลุ่ม ซึ่งเรื่องนี้เป็นจุดแตกหักของเราเลยก็ว่าได้ คือเรางี้เง่าเองแหละค่ะ เราไปเข้าใจผิดเพื่อนผู้หญิงคนนี้ด้วยโพสบางอย่าง แล้วเราก็ไปทวิตระบายอารมณ์เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ ด้วยถ้อยคำที่รุนแรงมาก อารมณ์แบบด่าว่าไม่จริงใจมั่ง ด่าว่าหักหลังมั่ง ไม่ใช่เพื่อนแท้ คนหลอกหลวงมั่ง จริงๆก็คือมีคำพูดที่แรงด้วยอารมณ์อีก คือเราก็รู้นะคะว่าข้อเสียของเราคือใจร้อน เวลาโกรธไม่คิด ชอบพูดด้วยอารมณ์ จนทำให้คนที่อ่านหรือได้ยินเสียความรู้สึก จนในที่สุดเราก็ทะเลาะกับเพื่อนผู้หญิงคนนี้ เถียงกันไปมาจนหาข้อสรุปไม่ได้ เราเลยพูดว่าตัดเพื่อนกับมัน มันก็ก็บอกว่าขอให้มีความสุขกับทางเลือกที่จะเดินนะ เราเลิกติดต่อกับผู้หญิงคนนี้ จนเปิดเทอมค่ะ เพื่อนในกลุ่มคนอื่นน่าจะรับรู้ว่ามีปัญหากันแล้ว
เราออกมาอยู่กับเพื่อนกลุ่มใหม่ คนใหม่ แต่มันแย่มากๆ มีเพื่อนในกลุ่มบางคนพยายามทำให้เราคุยกับเพื่อนผู้หญิงคนนี้ แต่มันก็ไม่ได้ดีขึ้นค่ะ เพราะเรามีความรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เราเดินออกมา เพื่อนที่เหลือไม่ใส่ใจเราเลย อาจจะมีบางคนที่ถามใถ่กันบ้าง แต่ก็ไม่ได้มาอยู่ด้วยกัน การที่เราออกมาจากกลุ่ม เหมือนไม่มีผลใดกับเพื่อนคนอื่น ด้วยเหตุที่ว่าเพื่อนผู้หญิงคนนั้นเรียนเก่งที่สุดในห้อง หรืออะไร แต่เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนคนอื่นๆ ถึงไม่เค้าใจเราบ้าง เรารู้นะคะว่าเราผิดตรงไหน มีข้อเสียตรงไหน แต่ทำไมเพื่อนคนอื่นๆถึงไม่นึกถึงบ้างว่า ผู้หญิงคนนั้นพูดอะไรกับเราไว้บ้าง เค้าทำอะไรเราบ้าง จนทำให้เราโกรธ เค้าไม่ได้มีความรู้สึกผิดต่อเราเลย ผู้หญิงคนนั้นยืนกรานว่า เค้าถูกทุกอย่าง ไม่คิดแม้จะมองว่าตัวเองทำอะไรบงไปบ้าง มองเพียงแค่ว่าเราพูดแรงและทำร้ายความรู้สึกของเค้า เพื่อนที่เหลือไปกินข้าวเย็นด้วยกัน โดยไม่ชวนเราแล้ว ไปไหนมาไหนก็ไม่นึกถึงเราแล้ว ณ จุดๆนี้ เราเห็นแล้วละค่ะว่า ยังไงตัวเองก็ไม่กลับไปเด็ดขาด รู้สึกแย่มากๆ และเห็นหมดทุกคนเลยว่า ใครเพื่อนแท้ ใคร เพื่อนเทียม แต่สิ่งที่มันแย่ก็คือ ทุกวันนี้เราต้องเรียนด้วยกัน เราต้องเจอหย้าพวกมัน แต่เราทำใจไม่ได้ ในบางครั้งก็นึกถึงสิ่งต่างๆที่ทำมาด้วยกัน เจออะไรผ่านอะไรมาด้วยกัน กับแค่เรื่องคำพูดบางอย่าง สามารถตัดทุกอย่างที่เคยร่สมทุกข์ร่วมสุขกันมาได้ขนาดนี้เลยเหรอ เราไม่ได้เป็นคนอวดตัวเองนะคะ แต่เรากล้าพูดเลยว่า เราแคร์เพื่อนทุกๆคนมาก คอยช่วยเหลือ ไปรับไปส่ง ไปหาหมอ ด้วยกัน ถึงขั้น ตามใจบางคนเลยก็ว่าได้ แคร์ความรู้สึกของบางคนมากๆด้วย แต่สิ่งที่ได้มา เราเสียใจมากๆเลยค่ะ อยากตัดทุกสิ่งทุกอย่างออกไป ไม่อยากคิดถึงอะไรเก่าๆอีกแล้ว เรียนก็ไม่รู้เรื่อง ถึงขั้นโทรไปหาแม่แล้วร้องไห้ คิดอยากจะดรอป ทั้งๆที่เหลืออีกแค่สองเทอมจะจบแล้ว เราเลิกคิดไม่ได้เลยค่ะ ทุกๆวันจะต้องนั่งเฟล นั่งร้องไห้ ทั้งๆที่รู้ว่าเค้าทำร้ายเราได้ขนาดนี้ ทำไมนะทำไมถึงยังเลิกคิดหรือตัดขาด กับคนเหล่านี้ไม่ได้เลยย เราแย่มากจนถึงขั้นเป็นโรคซึมเศร้า น้ำหนักลดฮวบ กินอะไรไม่ลงเลยย ขนาดเพื่อนใหม่ หรือเพื่อนเก่าสมัยมัธยมเป็นห่วงเรามาก เรายังคิดไม่ได้เลย พอเลิกคิดได้สักพักก็กลับมาคิดใหม่อีกกก ทำอย่างไรดีค่ะ ถึงจะเลิกคิดถึงเพื่อน
ๆแบบนี้ เกิดมาเราก็ไม่เคยเจอ
ต้องทำยังไง ถึงจะทำใจได้เมื่อ"เรากับเพื่อนทะเลาะกัน จนต้องเลิกคบทั้งๆที่เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด " ช่วยด้วยเถอะค่ะ TT
คืองี้ค่ะเรื่องมันมีอยู่มีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มเรา ย้ายมาอยู่หอข้างๆห้องเราเลยค่ะ ถัดไปไม่กี่ห้อง ทุกๆเช้าเค้าและเราก็จะไปเคาะประตูหน้าห้องเพื่อไปเรียนด้วยกัน แต่เพื่อนผู้ชายคนนี้มีนิสัยแปลกๆอยู่อย่างนึงค่ะ เค้าจะชอบหน้าบึ้งตึง และไม่คุยกับใครเลยโดยไม่ทราบสาเหตุ จะเลือกคุยกับบางคน บางคนไม่ทำอะไรผิด แต่เค้าก็ไม่คุย บางทีก็เหวี่ยงใส่คนอื่นโดยไม่ทราบสาเหตุ ซึ่งผู้ชายคนนี้ส่วนใหญ่จะมีอาการในใกล้ช่วงสอบ แต่บางครั้งไม่สอบก็เป็นค่ะ!!! เค้าเคยบอกเราว่า มันเป็นนิสัยของเค้า เราต้องเข้าใจ เค้าไม่ได้โกรธอะไรใคร เดียวอาการนี้จะหายไปเอง โดยไม่ต้องกินยา คือเราก็งงมากค่ะ แต่ก็พยายามจะเข้าใจ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นสิคะ เพราะเค้าเป็นแบบนี้กับเรานานมาก นานผิดปกติ กับเพื่อนคนอื่นคือไม่มีอาการเลย เราก็งงว่าไปทำอะไรให้เค้าไม่พอใจรึเปล่า?? พอถามเค้าก็บอกว่าไม่มี แต่ตั้งแต่เค้าย้ายมาอยู่หอด้วยกัน ยิ่งต้องไปกินข้าวด้วยกันทุกเย็น เราก็ต้องคอยตามใจว่าวันนี้เค้าอยากจะกินอะไร ต้องคอยตามอารมณ์ของเค้าให้ทัน จนในที่สุดเราไม่ไหวก็มีปากเสียงกันกับเค้ากลางกลุ่มแชท "ด้วยเรื่องแค่ไปกินหมูกระทะหลังสอบ" เราได้ระบายความอัดอั้นตันใจที่เราต้องเจอและรองรับความรู้สึกของเพื่อนผู้ชายคนนี้ตลอด เถียงกันไปมา แต่สุดท้ายก็จบๆกันไป ด้วยคำตอบเดิมของเค้าว่า"ไม่มีอะไร และเป็นนิสัยส่วนตัวของเค้าเอง" เรารู้สึกไม่โอเคกับคำพูดบางอย่างของเค้าในแชท เราเลยกดออกจากกลุ่มแชท เราบอกเพื่อนว่าขอเวลาทำใจกับบางอย่างก่อน ถ้าดีขึ้นแล้วจะกลับไป (เรื่องเกิดขึ้นตอนใกล้ปิดเทอม)
พอที่นี้มันยิ่งแย่ค่ะ พอปิดเทอมกลายเป็นว่าระดับความสนิทของเรากับผู้ชายคนนี้ ดูเปลี่ยนไปเลยย อาจด้วยจากเรื่องที่ทะเลาะกัน แล้วเราดันมามีปัญหาซ้อนกับเพื่อนผู้หญิงที่สนิทที่สุดในกลุ่ม ซึ่งเรื่องนี้เป็นจุดแตกหักของเราเลยก็ว่าได้ คือเรางี้เง่าเองแหละค่ะ เราไปเข้าใจผิดเพื่อนผู้หญิงคนนี้ด้วยโพสบางอย่าง แล้วเราก็ไปทวิตระบายอารมณ์เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ ด้วยถ้อยคำที่รุนแรงมาก อารมณ์แบบด่าว่าไม่จริงใจมั่ง ด่าว่าหักหลังมั่ง ไม่ใช่เพื่อนแท้ คนหลอกหลวงมั่ง จริงๆก็คือมีคำพูดที่แรงด้วยอารมณ์อีก คือเราก็รู้นะคะว่าข้อเสียของเราคือใจร้อน เวลาโกรธไม่คิด ชอบพูดด้วยอารมณ์ จนทำให้คนที่อ่านหรือได้ยินเสียความรู้สึก จนในที่สุดเราก็ทะเลาะกับเพื่อนผู้หญิงคนนี้ เถียงกันไปมาจนหาข้อสรุปไม่ได้ เราเลยพูดว่าตัดเพื่อนกับมัน มันก็ก็บอกว่าขอให้มีความสุขกับทางเลือกที่จะเดินนะ เราเลิกติดต่อกับผู้หญิงคนนี้ จนเปิดเทอมค่ะ เพื่อนในกลุ่มคนอื่นน่าจะรับรู้ว่ามีปัญหากันแล้ว
เราออกมาอยู่กับเพื่อนกลุ่มใหม่ คนใหม่ แต่มันแย่มากๆ มีเพื่อนในกลุ่มบางคนพยายามทำให้เราคุยกับเพื่อนผู้หญิงคนนี้ แต่มันก็ไม่ได้ดีขึ้นค่ะ เพราะเรามีความรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เราเดินออกมา เพื่อนที่เหลือไม่ใส่ใจเราเลย อาจจะมีบางคนที่ถามใถ่กันบ้าง แต่ก็ไม่ได้มาอยู่ด้วยกัน การที่เราออกมาจากกลุ่ม เหมือนไม่มีผลใดกับเพื่อนคนอื่น ด้วยเหตุที่ว่าเพื่อนผู้หญิงคนนั้นเรียนเก่งที่สุดในห้อง หรืออะไร แต่เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนคนอื่นๆ ถึงไม่เค้าใจเราบ้าง เรารู้นะคะว่าเราผิดตรงไหน มีข้อเสียตรงไหน แต่ทำไมเพื่อนคนอื่นๆถึงไม่นึกถึงบ้างว่า ผู้หญิงคนนั้นพูดอะไรกับเราไว้บ้าง เค้าทำอะไรเราบ้าง จนทำให้เราโกรธ เค้าไม่ได้มีความรู้สึกผิดต่อเราเลย ผู้หญิงคนนั้นยืนกรานว่า เค้าถูกทุกอย่าง ไม่คิดแม้จะมองว่าตัวเองทำอะไรบงไปบ้าง มองเพียงแค่ว่าเราพูดแรงและทำร้ายความรู้สึกของเค้า เพื่อนที่เหลือไปกินข้าวเย็นด้วยกัน โดยไม่ชวนเราแล้ว ไปไหนมาไหนก็ไม่นึกถึงเราแล้ว ณ จุดๆนี้ เราเห็นแล้วละค่ะว่า ยังไงตัวเองก็ไม่กลับไปเด็ดขาด รู้สึกแย่มากๆ และเห็นหมดทุกคนเลยว่า ใครเพื่อนแท้ ใคร เพื่อนเทียม แต่สิ่งที่มันแย่ก็คือ ทุกวันนี้เราต้องเรียนด้วยกัน เราต้องเจอหย้าพวกมัน แต่เราทำใจไม่ได้ ในบางครั้งก็นึกถึงสิ่งต่างๆที่ทำมาด้วยกัน เจออะไรผ่านอะไรมาด้วยกัน กับแค่เรื่องคำพูดบางอย่าง สามารถตัดทุกอย่างที่เคยร่สมทุกข์ร่วมสุขกันมาได้ขนาดนี้เลยเหรอ เราไม่ได้เป็นคนอวดตัวเองนะคะ แต่เรากล้าพูดเลยว่า เราแคร์เพื่อนทุกๆคนมาก คอยช่วยเหลือ ไปรับไปส่ง ไปหาหมอ ด้วยกัน ถึงขั้น ตามใจบางคนเลยก็ว่าได้ แคร์ความรู้สึกของบางคนมากๆด้วย แต่สิ่งที่ได้มา เราเสียใจมากๆเลยค่ะ อยากตัดทุกสิ่งทุกอย่างออกไป ไม่อยากคิดถึงอะไรเก่าๆอีกแล้ว เรียนก็ไม่รู้เรื่อง ถึงขั้นโทรไปหาแม่แล้วร้องไห้ คิดอยากจะดรอป ทั้งๆที่เหลืออีกแค่สองเทอมจะจบแล้ว เราเลิกคิดไม่ได้เลยค่ะ ทุกๆวันจะต้องนั่งเฟล นั่งร้องไห้ ทั้งๆที่รู้ว่าเค้าทำร้ายเราได้ขนาดนี้ ทำไมนะทำไมถึงยังเลิกคิดหรือตัดขาด กับคนเหล่านี้ไม่ได้เลยย เราแย่มากจนถึงขั้นเป็นโรคซึมเศร้า น้ำหนักลดฮวบ กินอะไรไม่ลงเลยย ขนาดเพื่อนใหม่ หรือเพื่อนเก่าสมัยมัธยมเป็นห่วงเรามาก เรายังคิดไม่ได้เลย พอเลิกคิดได้สักพักก็กลับมาคิดใหม่อีกกก ทำอย่างไรดีค่ะ ถึงจะเลิกคิดถึงเพื่อน