เรื่องราวของผมมีอยู่ว่า ผมไปเจอผู้หญิงคนนี้จากเฟสเพื่อนก็เห็นน่ารักดี ผมเลยขอเฟสจากเพื่อนแอดไปเพื่อติดตามดู ( ตอนนั้นชอบแบบเล่นๆบวกกับตอนนั้นผมไม่กล้าทักไป ) ผมก็ติดตามเขามาเกือบปี ไม่ว่าจะเป็นที่โรงเรียนหรือเฟส ผมไม่เคยทักไปสักครั้งเพราะดูแล้วทักไปเขาคงไม่สนใจเพราะตอนนั้นผมขี้เหล่มากๆ ( ตอนนี้ก็ขี้เหล่นะ ) จนผ่านมาอีกปีผมก็ออกกำลังกายทุกวันเพื่อให้ตัวเองดูดี เพื่อที่จะได้ลองทักเฟสเขาไปคุย แต่วันนึงอยู่ดีๆผมก็อยากจะลองคุยกับเธอมากๆ ผมเลยแกล้งทำเป็นโพสในเฟสว่า ( ไลค์ทักแชท ) แล้วปรากฏว่าเธอมาไลค์โพสของผม ตอนนั้นผมดีใจเหมือนยิงฟุตบอลเข้าประตู ผมก็เลยลองทักไป เธอก็ตอบมานะ ผมก็เลยชวนเธอคุยไปเรื่อยๆ แต่เธอก็ตอบเป็นสติ๊กเกอร์มา แต่ดีที่เธอยังคุยด้วยแค่นั้นผมก็ยิ้มได้แล้ว ผมใช้ความหน้าด้านชวนคุยต่อไป หลังจากวันแรกที่คุยเวลาผมเจอเธอแบบจะๆทีไร ผมพูดไม่ออกเลยเกรงไปทั้งตัว ผมก็ได้แต่กลับมาทักเฟสเธอทุกวันเหมือนเดิม ผมก็คุยเหมือนเดิมทุกๆวันจนหลังปีใหม่ ผมเป็นคนขี้หึงขี้น้อยนิดนึง ผมก็ชอบพูดประชดกับเธอว่าเธอตอบช้ามั่งคุยกี่คนมั่ง จนเธอรำคาญแล้วเธอไม่ตอบผม ผมก็ทักเฟสไปถามเธอก็ตอบกลับมาว่า "ไม่คุย" ตอนนั้นทำให้ผมอึ้งตื้นตันใจมาก จากที่หน้ายิ้มแย้มกลับกลายเป็นเศร้าทันที ผมก็ถามเขาไปเรื่อยๆเธอก็ไม่ตอบบล็อคแชทเฟสผมไป ผมก็ลองไปทักไลน์เขาก็บอกว่าไม่อยากคุย ไม่ได้เป็นอะไรกันอย่าเยอะ ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเธอโกรธอะไรผม ผมก็พิมไปบอกขอโทดเขาเป็นร้อยๆข้อความแต่เธอก็ไม่ตอบ ตอนนั้นผมกินอะไรไม่ลงเลยไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น แต่ถึงเธอจะไม่ตอบผมก็ทักไปบอกกินข้าวอาบน้ำนอนเป็นอาทิตย์ แต่เธอก็ไม่ตอบ
มีครั้งนึงที่เธอนั้นโพสในเฟสว่าตัวเปลียกฝนตกและเธอยังไม่ได้กลับบ้าน ตอนนั้นผมก็รีบใส่เสื้อกันฝน แล้วรีบขับตามหาเธอแต่ผมไม่ได้บอกเธอหรอกเพราะบอกไปเธอคงไม่อ่าน ตอนนั้นผมเป็นห่วงเธอมากเพราะฝนตกหนัก แล้วเธอขับรถมอเตอร์ไซด์ด้วย พอผมขับตามหาเธอประมาณครึ่งชั่วโมง ผมก็กลับมาเห็นเธอถึงบ้านแล้ว ผมก็อุ่นใจเลย ถึงผมจะเป็นตายอะไรผมก็ไม่สน ผมแค่อยากจะขอโทษเธอต่อหน้าสักครั้ง แต่หลังจากนั้นผมก็ไม่มีโอกาสอีกเลย ถึงเจอที่โรงเรียนแต่เธอก็บอกว่าไม่ต้องมาทำแบบนี้หรอกเราไม่ชอบ ( ผมก็ไม่อยากให้เธอเกลียดผมผมก็ไม่ทำ ) ผมก็เลยได้แต่โพสความรู้สึกลงในเฟส แต่อาของเธอชอบมาแซวผมบ่อยๆในโพสเฟส วันนึงผมก็ทักไปปรึกษาถามอาของเธอดูอาก็ให้คำปรึกษามาว่า เป็นผู้ชายอะอย่าเยอะ หลานอามันไม่ชอบ แต่อาก็ช่วยอะไรไม่ได้นะ ผมก็เลยได้แต่ทำใจ จนผมได้ทักเพื่อนของเธอไปถามว่าเธอโกรธอะไรผมแต่เพื่อนของเธอก็ไม่บอกผมเลยให้เพื่อนเธอบอกขอโทดเธอ แล้วถามว่าเธอโกรธอะไรเรา เพื่อนเขาตอบกลับมาว่า "เพื่อนเราไม่ได้โกรธน้องแล้ว" ผมเลยลองทักไปอีกทีเธอก็ตอบผมมา ตอนนั้นผมรู้สึกดีใจอีกครั้งเหมือนได้คุยตอนทักใหม่ๆ แล้วผมก็ได้คุยกับเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมพยายามจะเปลี่ยนนิสัยของผม ให้เธอไม่เบื่อไม่เครียดไม่เกลียดผม ผมไม่อยากให้เธอจากผมไปอีก ขาดเธอไปผมเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างนึง ทั้งวันในหัวผมจะมีเธอมาอยู่ในหัวตลอด เจอผู้หญิงคนไหนก็คิดถึงแต่เธอ ( ผมว่าผมรักผู้หญิงคนนี้แบบสุดใจ ) ผมเลยตัดสินใจถามเธอไปตรงๆว่าเธอเคยรู้สึกชอบผมบ้างไหม เธอก็บอกว่า"ไม่เลย" แล้วผมก็ถามไปอีกว่า ถึงเราจะทำยังไงเธอก็จะไม่ชอบเราใช่มั้ย เธอก็ตอบมาว่า "ใช่" หัวใจผมตอนนั้นมันแทบจะแหลกเป็นผงทราย น้ำตาผมมันไหลออกมา แต่ผมทำเป็นหัวเราะกวนตีนคุยกับเธอต่อไป แต่เธอก็ขอโทดผมนะ แต่ผมกวนไปกวนมา เธอก็บอกว่า "จะรุ้สึกแย่กับอีกรอบละนะ" ผมเกือบจะเสียเธอไปอีกครั้ง ผมก็ขอโทดเธอไปเธอก็ตอบมาเหมือนปกติ แต่ผมรู้สึกได้ว่าเธอยังโกรธผมอยู่ จนถึงตอนนี้
แต่เธอกำลังจะจบและจากผมไปแล้วผมเลยอยากคุยกับเธอจนกว่าเธอจะไปผมควรทำยังไงดีคุยต่อหรือพอแค่นี้ ?
เวลาผมไม่มีเขาผมแทบไม่อยากทำอะไรเอาแต่คิดถึงเธอ ( อาจจะดูเวอร์นะแต่ผมพูดจริงๆ ) ผมอยากกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผมทำไม่ดีกับเธอไว้แต่ก็นะเหมือนที่เธอบอกถึงผมทำยังไงเธอก็ไม่มีทางชอบผม อย่างที่ผมฝันไว้ 2 ปี ถึงเธอจะปฏิเสธผมมาหลายครั้งแล้วแต่ผมก็ไม่เคยลืมเธอได้สักที บางทีเจอเธอก็ได้แต่แอบมองห่าง อาจดูเหมือนโรคจิตนะ 555 แต่ถ้าเธอให้ผมรอจนเธอเรียนจบผมสามารถทำให้เธอได้นะถ้าเธอสัญญา แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้อีกนั่นแหละมันยังมีอีกเยอะที่ผมไม่ได้เล่าแต่ผมขอย่อมาแค่นี้ดีกว่า ถ้าให้เล่าก็คงต้องทำเป็นหนังอะนะ 55 เพราะผมเล่าไม่เก่งอะถ้าไม่ดีก็ขออภัยด้วย
สุดท้ายผมก็อยากจะบอกเธอว่าผมรักเธอมากๆ ไม่อยากเสียเธอไป ให้ผมรอนานแค่ไหนผมก็จะรอ แต่ยังไงก็ขอให้เจอคนที่ดีกว่าเรานะ อยากเห็นเธอมีอนาคตที่ดีแค่นี้แหละ
คำถามคือผมควรคุยต่อหรือพอแค่นี้ครับ ?
สำหรับคนที่สงสัย
1.เธอเป็นรุ่นพี่ผมหนึ่งปีแต่เกิดพ.ศ.เดียวกัน
2.เรื่องนี้มันยาวกว่านี้ แต่นี้ผมแค่ย่อๆมา
3.เธอเป็นนิสัยดีมาก แต่เธอเป็นคนน่ารักเลยมีคนทักมาคุยกับเขาเยอะ
แอบชอบผู้หญิงคนนึงมา 2 ปี แล้ว แต่ได้คุยแค่เกือบปีแต่คุยไปคุยมาเขาไม่ได้ชอบเราแบบที่เราคิดไว้ ผมควรทำตัวยังไงต่อไป
มีครั้งนึงที่เธอนั้นโพสในเฟสว่าตัวเปลียกฝนตกและเธอยังไม่ได้กลับบ้าน ตอนนั้นผมก็รีบใส่เสื้อกันฝน แล้วรีบขับตามหาเธอแต่ผมไม่ได้บอกเธอหรอกเพราะบอกไปเธอคงไม่อ่าน ตอนนั้นผมเป็นห่วงเธอมากเพราะฝนตกหนัก แล้วเธอขับรถมอเตอร์ไซด์ด้วย พอผมขับตามหาเธอประมาณครึ่งชั่วโมง ผมก็กลับมาเห็นเธอถึงบ้านแล้ว ผมก็อุ่นใจเลย ถึงผมจะเป็นตายอะไรผมก็ไม่สน ผมแค่อยากจะขอโทษเธอต่อหน้าสักครั้ง แต่หลังจากนั้นผมก็ไม่มีโอกาสอีกเลย ถึงเจอที่โรงเรียนแต่เธอก็บอกว่าไม่ต้องมาทำแบบนี้หรอกเราไม่ชอบ ( ผมก็ไม่อยากให้เธอเกลียดผมผมก็ไม่ทำ ) ผมก็เลยได้แต่โพสความรู้สึกลงในเฟส แต่อาของเธอชอบมาแซวผมบ่อยๆในโพสเฟส วันนึงผมก็ทักไปปรึกษาถามอาของเธอดูอาก็ให้คำปรึกษามาว่า เป็นผู้ชายอะอย่าเยอะ หลานอามันไม่ชอบ แต่อาก็ช่วยอะไรไม่ได้นะ ผมก็เลยได้แต่ทำใจ จนผมได้ทักเพื่อนของเธอไปถามว่าเธอโกรธอะไรผมแต่เพื่อนของเธอก็ไม่บอกผมเลยให้เพื่อนเธอบอกขอโทดเธอ แล้วถามว่าเธอโกรธอะไรเรา เพื่อนเขาตอบกลับมาว่า "เพื่อนเราไม่ได้โกรธน้องแล้ว" ผมเลยลองทักไปอีกทีเธอก็ตอบผมมา ตอนนั้นผมรู้สึกดีใจอีกครั้งเหมือนได้คุยตอนทักใหม่ๆ แล้วผมก็ได้คุยกับเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมพยายามจะเปลี่ยนนิสัยของผม ให้เธอไม่เบื่อไม่เครียดไม่เกลียดผม ผมไม่อยากให้เธอจากผมไปอีก ขาดเธอไปผมเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างนึง ทั้งวันในหัวผมจะมีเธอมาอยู่ในหัวตลอด เจอผู้หญิงคนไหนก็คิดถึงแต่เธอ ( ผมว่าผมรักผู้หญิงคนนี้แบบสุดใจ ) ผมเลยตัดสินใจถามเธอไปตรงๆว่าเธอเคยรู้สึกชอบผมบ้างไหม เธอก็บอกว่า"ไม่เลย" แล้วผมก็ถามไปอีกว่า ถึงเราจะทำยังไงเธอก็จะไม่ชอบเราใช่มั้ย เธอก็ตอบมาว่า "ใช่" หัวใจผมตอนนั้นมันแทบจะแหลกเป็นผงทราย น้ำตาผมมันไหลออกมา แต่ผมทำเป็นหัวเราะกวนตีนคุยกับเธอต่อไป แต่เธอก็ขอโทดผมนะ แต่ผมกวนไปกวนมา เธอก็บอกว่า "จะรุ้สึกแย่กับอีกรอบละนะ" ผมเกือบจะเสียเธอไปอีกครั้ง ผมก็ขอโทดเธอไปเธอก็ตอบมาเหมือนปกติ แต่ผมรู้สึกได้ว่าเธอยังโกรธผมอยู่ จนถึงตอนนี้
แต่เธอกำลังจะจบและจากผมไปแล้วผมเลยอยากคุยกับเธอจนกว่าเธอจะไปผมควรทำยังไงดีคุยต่อหรือพอแค่นี้ ?
เวลาผมไม่มีเขาผมแทบไม่อยากทำอะไรเอาแต่คิดถึงเธอ ( อาจจะดูเวอร์นะแต่ผมพูดจริงๆ ) ผมอยากกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผมทำไม่ดีกับเธอไว้แต่ก็นะเหมือนที่เธอบอกถึงผมทำยังไงเธอก็ไม่มีทางชอบผม อย่างที่ผมฝันไว้ 2 ปี ถึงเธอจะปฏิเสธผมมาหลายครั้งแล้วแต่ผมก็ไม่เคยลืมเธอได้สักที บางทีเจอเธอก็ได้แต่แอบมองห่าง อาจดูเหมือนโรคจิตนะ 555 แต่ถ้าเธอให้ผมรอจนเธอเรียนจบผมสามารถทำให้เธอได้นะถ้าเธอสัญญา แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้อีกนั่นแหละมันยังมีอีกเยอะที่ผมไม่ได้เล่าแต่ผมขอย่อมาแค่นี้ดีกว่า ถ้าให้เล่าก็คงต้องทำเป็นหนังอะนะ 55 เพราะผมเล่าไม่เก่งอะถ้าไม่ดีก็ขออภัยด้วย
สุดท้ายผมก็อยากจะบอกเธอว่าผมรักเธอมากๆ ไม่อยากเสียเธอไป ให้ผมรอนานแค่ไหนผมก็จะรอ แต่ยังไงก็ขอให้เจอคนที่ดีกว่าเรานะ อยากเห็นเธอมีอนาคตที่ดีแค่นี้แหละ
คำถามคือผมควรคุยต่อหรือพอแค่นี้ครับ ?
สำหรับคนที่สงสัย
1.เธอเป็นรุ่นพี่ผมหนึ่งปีแต่เกิดพ.ศ.เดียวกัน
2.เรื่องนี้มันยาวกว่านี้ แต่นี้ผมแค่ย่อๆมา
3.เธอเป็นนิสัยดีมาก แต่เธอเป็นคนน่ารักเลยมีคนทักมาคุยกับเขาเยอะ