ตั้งทู้ขึ้นมาเราคิดว่ามันน่าจะระบายอะไรให้มันโล่งๆได้บ้าง เรื่องนี้ใครๆหลายคนก็อาจจะเคยพบเจอมาบ้าง เรื่องมีอยู่ว่าเราเพิ่งเลิกกับแฟนไปสดๆใหม่ๆเลย เราเลิกกันเพราะเค้ามีคนอื่น เค้าใช้โทรศัพท์อีกเครื่องเราเห็นก็เข้าไปดู หืมมมมมม!! (ไอ้เลว)ทักคุยกับแฟนเก่า ทักไปคุยกับผู้หญิงคนอื่น เสียใจมากทำไรไม่ถูกก็ร้องไห้ซิค่ะ เราเลือกที่จะไม่ฟังอะไรเลย เพราะเค้าพูดเองว่าจะไม่มีคนอื่น เสียความรู้สึกเหมือนกันนะ ปกติที่ทะเลาะกันเราเป็นคู่ที่รุนแรงค่ะ ทะเลาะทีไรได้แผลตลอด พอเรื่องนี้จับได้ก็ตีกันอีกค่ะ มันเริ่มแรงขึ้นจนเรารู้สึกว่าไม่อยากอยู่ใกล้เค้าแล้ว เราบอกว่าอยากกลับบ้านเค้าไม่พากลับค่ะ เราก็ตีกันในรถจนถึงที่ทำงานแม่เค้าค่ะ กลางตลาดพอดีเลยเราโดนดึงตัวออกมาจากรถ ทั้งโดนแม่เค้าประจานโดนแม่เค้ายืนด่า ต่อหน้าสายตาคนอื่นว่าเราไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้ แต่ทำไมแม่เค้าถึงไม่ดูลูกของเค้าเองบ้าง โทษแต่เราแม่เค้าก็ให้เรานั่งวินกลับบ้าน มาถึงก็ร้องไห้โฮกับแม่เราเลยค่ะ แม่เราเคยสอนเคยบอกเราหลายครั้งด้วยความที่ดื้อรั้นไม่ฟังสุดท้ายก็มานั่งเสียใจทีหลัง ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองแย่มาก ไม่อยากจะคิดเลยว่าวันที่ไม่มีเค้ามันจะแย่มากแค่ไหน มันรู้สึกโล่งๆในท้อง (กินข้าวแล้วนะ) อยากนั่งโง่ๆอยู่เฉยๆ แต่พอมาคิดถึงสิ่งที่เค้าทำกับเรามันทำกลับรู้สึกเกลียด อยากให้รู้สึกเหมือนที่เรารู้สึก อยากให้เจ็บเหมือนที่เราเจ็บ มีใครพอจะช่วยแก้ไขความคิดแบบนี้ได้มั้ยค่ะ เราตอนนี้กำลังเรียนอยู่ใกล้ที่จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เราอยากสอบแพทย์ค่ะ ควรใช้เวลาที่เหลือทุ่มเทกับเรื่องเรียนแบบเต็มที่แล้วซินะ มันคงทำให้ทำใจได้บ้าง แต่เชื่อว่ายังคงคิดถึงและยังเกลียดอยู่แน่นอน มีคำแนะนำหรือกำลังใจดีๆก็ขอบคุณมากๆนะค่ะ