แฟนที่อยู่ด้วยแล้วอึดอัด vs คนคุยที่อยู่ด้วยแล้วโอเค

เรื่องมันอยู่ว่าเราคบกับผู้ชายคนนึงมาประมาณ3 4ปีแล้ว ระหว่าที่เราคบกันถ้าถามว่ามีความสุขมั้ย เราก็มีความสุขน่ะ แต่มันไม่ใช่ไปสะทุกอย่าง แฟนเราเป็นคนค่อนข้างหัวโบราณ ห้ามเราหลายเรื่องมาก ห้ามใส่กางเกงขาสั้น ห้ามใส่กระโปรง ห้ามแต่งหน้า ห้ามทาเล็บ ห้ามย้อมผม ห้ามพูดคำว่าอื้มในระหว่างที่เราพิมแชทคุยกัน และยังมีอื่นๆอีก หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมพึ่งมาพูดเอาตอนนี้ทั้งๆที่คบกันมาต้องนานแล้ว ความผิดมันคงอยู่ที่เราต้องบอกก่อนว่าเราเป็นคนที่อะไรก็ได้ ในช่วงที่คบกันแรกๆแฟนเราอยากได้แบบไหนแต่เราไม่ใช่ เราก็จะทะเลาะกัน แรกๆทะเลาะกันทุกวันเลย แต่ด้วยความที่เราไม่อยากให้มีเรื่องใหญ่โตเพราะทุกครั้งที่เราทะเลาะกันแฟนเราชอบโพสลงเฟส เราเลยชอบตัดความรำคาญด้วยว่าจะให้ทำไรก็ทำ ตอนนั้นยังไม่ค่อยได้พูดกันเรื่องเหตุผล เลยทำให้เรามาพูดเหตุผลกับเขาเขาก็จะไม่ฟังเรา เขาก็จะอ้างว่าเราเป็นแฟนเขา เขาหวงเรา หรือไม่ก็จะบอกว่าเป็นห่วงบ้าง ถามเราว่าเราดูมั้ยว่าเขาเป็นห่วง เราก็รู้น่ะ แต่แบบบางทีมันก็ไม่ใช่ไปสะทุกอย่าง อย่างเราไปกินข้าวกับเขา เราใส่กางเกงขาสั้นไป ตลอดเวลาที่เราไปกินข้าว เขาก็จะเงียบๆไม่พูดไม่คุย ต่างจากปกติมาก พอกลับมาบ้านเขาไม่คุยกับเราเลย พอเราถามว่าเป็นอะไร แต่เราก็พอรู้แล้วว่าเขาต้องโกรธเราเรื่องกางเกง เราก็ได้คำตอบแบบที่เราคิดแหละ คือที่เราใส่กางเกงขาสั้นออกไปกินข้าว เราก็ให้เหตุผลไปว่ากางเกงขายาวเราไม่แห้งไม่มีกางเกงขายาวเลย เขาก็ไม่ยอมฟังไม่พูดไม่คุยกับเรา ทั้งๆที่กางเกงที่เราใส่ออกไปก็ไม่ได้ถึงขั้นว่าสั้นอะไรมากมาย เราก็โตแล้วเนอะ เราก็รู้ว่าควรทำตัวยังไง สุดท้ายเราก็ไม่รู้จะทำยังไง เราเหนื่อยจากการเดินทางไปหาเขาก็มากพอแล้ว ตอนนั้นเราเลยเออๆออๆ ไปว่าจะไม่ใส่แล้ว  เรื่องบางเรื่องเราก็ว่ามันเยอะไป เราก็พยายามแล้วที่จะคุยเหตุผลกัน แต่พอเราคิดว่าครั้งนี้เราจะไม่ยอมแล้ว เราจะต้องคุยกัน พอคุยกันมันก็จะกลายเป็นทะเลาะกันทุกทีและพอเราไม่ยอมเขา เขาก็ชอบพูดประมาณเราไม่ต้องการเขา เขาตายสะดีกว่า คือคุยกันไปกันมาก็จะกลายเป็นว่า เขาจะไปตายบ้างอะไรบ้าง จนสุดท้ายเราก็ต้องยอม จะมีใครยอมให้แฟนตัวเองตายได้บ้าง ไม่มีหรอก เราก็ไม่รู้จะทำไง ไปๆมาๆ เราก็พยายามที่ออกมา เราเหมือนจะเริ่มหมดรักเขาแล้ว เราว่าเราก็แสดงให้เขาเห็นชัดน่ะว่าเราเริ่มไม่โอเคกับเขาแล้ว แต่เหมือนเขาจะไม่สนใจหรืออะไรเลย เราเริ่มจะคุยกันน้อยลง จนเราจะตัดความสัมพันธ์กับแฟนเรา แต่เขาก็บอกว่าจะทำอะไรก็ได้ แต่ไม่ยอมให้เราเลิกกับเขา จะเกลียดจะโกรธจะคุยกับใครก็ได้ เราก็เลยไม่รู้จะทำไง กลัวว่าถ้าเราเลิกกับเขาแล้วเขาจะทำร้ายตัวเขาเอง เราเลยไม่ได้บอกเลิกเขา แต่เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย จากที่ไปหาทุกอาทิต เราก้ไม่ได้ไปเลย เขาถามอะไรเราเราก็ตอบน่ะแต่ไม่เหมือนเดิม ความรุ้สึกเรามันไม่โอเค จนวันนึงเราได้คุยกับผู้ชายคนนึง ผุ้ชายคนนี้เรียนที่เดียวกับเรา โตกว่าเรา เราคุยกับเขามานานมากแล้ว เราไปกินข้าวด้วยกัน ไปไหนด้วยกันหลายที่ ถามว่าเขารู้เรื่องเรากับแฟนมั้ย เราบอกเขาไปว่าเรากับแฟนเป็นแฟนเก่ากัน ถามว่าทำไมเราถึงบอกไปแบบนั้น ในความคิดเราเรากับแฟนก็คงไปต่อกันไม่ไหว เราปรึกษาเรื่องเรากับแฟนเรากับพี่ๆเพื่อนๆหลายคนมาก ส่วนมากก็จะพูดประมาณว่าถ้าคบกันตอนนี้อ่ะได้ แต่ถ้าให้ไปสร้างครอบครัวด้วยกันคงไม่รอด เพราะทุกคนจะบอกว่าแฟนเราไม่เข้าใจเรา ไม่เข้าใจผู้หญิง ทุกคนจะเป็นห่วงเรากลัวเราจะเป็นกดด้วย ในความคิดเราก็ถูหน่ะ เราว่าถ้าจะอยู่ด้วยกันให้ได้ อย่างน้อยเขาต้องรับฟังเราบ้างแต่นี้ไม่เลย เขาจะเอาตัวเขาเป็นที่ตั้งตลอด เราเลยคิดว่าไปกันไม่รอดแน่ๆที่เหลือก็แค่เวลาเวลาที่เราจะเลิกกัน นี้คือเหตุผลในมุมมองเราที่เราบอกผู้ชายคนนั้นว่าเรากับแฟนเราเป็นแฟนเก่ากัน เราคุยกับผู้ชายคนนั้นสักพักใหญ่ จนตอนนี้เราเริ่มที่จะมาอยู่ด้วยกัน ณ ตรงนี้ทุกคนอาจมองว่าเราหลายใจ เราเป็นคนไม่ดี โอเคเรายอมรับน่ะว่าเราไม่ใช่คนดี ความรู้สึกเราเราว่าผู้ชายคนนี้โอคสำหรับเราแต่มันอาจจะเร็วไป เขาอาจจะอยู่ในช่วงโปรโมชั่นก็ได้ เราก้รู้น่ะมันอาจจะเร็วไป แต่เราอยากลองดูว่าความรุ้สึกเราถูกมั้ย เราเลยลองวัดใจดู เรามาอยู่กับเขา ตลอดเวลาที่เรามาอยู่ด้วยเราว่ามันโอเคเลย เราเริ่มใช้เงินด้วยกัน เก็บเงินซื้อของกัน มีบางช่วงที่เราอาจจะเงินน้อยมากแต่ทุกครั้งเขาจะยอมเสียสละให้เราตลอด บางวันเรามีเรียนเช้าเขามีเรียนบ่าย เขาก็จะไปส่งบางคนอาจคิดว่ามันก็ปกติ แต่ว่าณ ตอนนั้นเราพึ่งมาอยู่ หน้าหอก็มีวินมอไซค์เราไปเองก็ได้ แต่เขาจะไม่ยอมให้เราไปคนเดียว เราก็จะบ่นเขา เขาก็จะยอมนอนต่อไม่ไปส่งเรา แต่เราต้องคอลไลน์ทิ้งไว้ระหว่างที่เรานั่งรถ เราก็โอเค จนวันนึงเราแอบออกจากห้องไปโดยไม่ได้บอกเขา พอเขาตื่นขึ้นมาเขาก็โทมาบ่นเราว่าทำไมไม่บอกเขา เราก็อธิบายให้เขาฟัง เขาก็ฟังแต่เขาก็ยังบอกว่าไปเองได้แต่ต้องเขารู้ เราก็โอเครู้ว่าเขาเป็นห่วงเรา จากเหตุการณ์นั้น เขาจะตื่นขึ้นมานั่งรอไปส่งเราทั้งๆที่เขาเรียนหนักกว่าเรา ตลอดเวลาที่เราอยู่กับเขาเราทำอะไรก็ได้ เขาไม่เคยขอให้เราเปลี่ยนนิสัย เปลี่ยนอะไรในตัวเราเลย เขาจะพูดประมาณว่าไม่ต้องเปลี่ยนอะไรหรอก รับได้ก็โอเค รับไม่ได้ก็บอก แต่จะให้เปลี่ยนก็คงไม่ได้ แต่ถ้าจะให้ปรับปรุงก็คงได้ ต้องบอกก่อนเราเป็นคนค่อนข้างขี้เกียจ เราอยู่ห้องเราก็ไม่ค่อยได้เก็บกวาดห้องสักเท่าไหร่ จะเป็นเขาสะส่วนใหญ่ที่ทำ เราก็จะถามว่าเราจะอยู่ด้วยกันได้หรอ เราขี้เกียจ เขาก็พูดประมาณว่าแล้วไง คนเราก็ต้องดีกันไปคนล่ะอย่าง เราเลยคิดว่าเขามีมุมมองเหมือนๆกับเรา เขายอมรับฟังเรา แต่เขาก็จะมีส่วนไม่ดีเหมือนกัน เมื่อก่อนเขาเจ้าชู้มาก คุยกับผู้หญิงหลายคน แต่เขาบอกเราทุกอย่างเขาบอกเราหมดว่าเคยคุยกับใครเคยไปไหนกับใคร แฟนเก่าคือใคร เล่าเรื่องที่บ้านเขาให้เราฟัง เพื่อนเขาเราก้รุ้จักแทบทุกคน ในมุมเราเราว่าเขาพยายามที่จะทำให้เขาเชื่อใจว่าเขาเลิกเจ้าชู้แล้ว เขาคุยกับเราคนเดียว โทรศัพท์เขา เรายุ่งได้หมด บ้างทีเรายังตอบไลน์เพื่อนเขาแทนเขาเลย เราว่าเขากับเรามีหลายๆอย่างที่เหมือนกัน เหมือนกับว่าเคมีมันตรงกัน แต่หลายคนอาจคิดว่ามันเร็วไปหรือป่าว อยู่ในช่วงโปรโมชั่นหรือป่าว เราก็ไม่รู้น่ะ ในความคิดเราเราอยู่กับเขามาหลายเดือนแล้วเหมือนกัน เราว่ามันไม่ใช่น่ะ ในมุมมองของเราเราอยากจะเริ่มใหม่กับผู้ชายคนที่เราคุยอยู่ เราอยากรู้ว่าในมุมมองของคนอื่น แต่ล่ะคนมองเรื่องนี้ยังไง สิ่งที่เราคิดเป็นยังไงในมุมมองของแต่ล่ะคนน่ะค่ะ