สวัสดีครับ ผมชื่อ .... อืมมม เอาเป็นเรียกผมว่า นายฟอง ดีกว่าเนอะ คือเรื่องที่เล่าต่อไปนี้เกริ่นนำไว้ก่อนนะครับว่ามันค่อนข้างยาว เอาเป็นว่า ถ้ามีเวลาก็อ่านกันนะคับ
             คือเมื่อปีที่แล้ว ผมได้เข้าทำงานพาร์ททามที่ร้านฟาสฟู๊ดร้านนึงคับ  เป็นร้านที่ผมเคยทำมาก่อนแล้วลาออก ตอนผมกลับมาทำใหม่พนักงงานเก่าๆที่ผมคุ้นเคยก็ลาออกไปเยอะครับ ทำให้ผมได้รู้จักกับพนักงานใหม่เยอะเลย นึงนั้นก็คือตัวต้นเรื่องนี่แหละคับ เราจะเรียกเค้าว่า ... "หยอย" ละกันเนอะ  หยอยเป็นกุ๊กครับ ส่วนผมเป้นแคชเชียร์ (นึกบรรยากาศร้านฟาสฟู๊ดในห้างนะคับ ระหว่างครัวกับพื้นที่แคชชเียร์จะมีแค่เคาร์เตอร์กับตู้อาหารกั้น) แรกๆเราสองคนก็ทำงานกันเป็นปกติคับ หยอยเป้นเพื่อนร่วมงานที่ดีคนนึง แต่พอได้สนิทกัน อะไรๆ มันเลยเปลี่ยน !!! คือมันดีกับผมมากครับ ช่วยเหลือทุกอย่าง คอยพูดเล่น พุดหยอกให้ผมรู้สึกดีอยู่เสมอ มีอะไรมากินมันก้จะเอามาป้อน ผมก็เหมือนกันครับ มีอะไรก้ป้อนมันกลับเสมอ
              ตอนนั้นผมอกหักครับ เลิกกับแฟนที่คบกันมาตั้งสองปี ผมค่อนข้างจะเข็ดหลาบกับเรื่องความรัก เวลามีประเด็นที่คุยกันในร้านเกี่ยวกับเรื่องความรักเนี่ย ผมก็มักจะพูดเสมอว่า ผมคงเบื่อผู้หยิงไปอีกนานเลยแหละ หยอยมันก็ไม่รู้คิดอะไรของมันนะ ชอบพูดอยู่เรื่อยว่า กูก็โสด กับกูลองมาคบกันดูดีกว่า อะไรประมาณนี้ จริงๆมันคงจะพูดเล่นเพราะความสนุกแหละครับ แต่พอพุดบ่อยๆ มันกลายเป้นผมนี่แหละ ที่ใจหวิวๆ สั่นๆ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแบบบอกไม่ถูก
              พวกเราในร้านมักจะชวนกันไปเที่ยว ไปแองเอาท์กันอยุ่ตลอด เวลาไปกินเหล้าที่หอใครคนใดคนนึง หรือไปผับกัน มันทำให้ผมได้ใกล้ชิดกันมาก ขึ้น ทำให้ผมโคตรมั่นใจเลยแหละครับ ว่าผมชอบมันแน่ๆ ผมเลยลองชวนมันไปเที่ยวกันสองคนดุ สรุปว่ามันไปครับ วันนั้นเราไปเที่ยวไนท์มาเก็ตแห่งหนึ่งด้วยกัน ก้เดินดุของกันปกติ จนมันหิว เลยไปหาอะไรกินกันที่โซนอาหาร ต่างคนต่างซื้อของที่ตัวเองอยากกินแล้วมานั่งที่โต๊ะ เชื่อมั๊ย ว่าเรานั่งกินไป ป้อนกันไป หัวเราะไป มันเป็นโมเมนต์ที่โคตรมีความสุขเลยครับ
               เพื่อนๆที่อ่านมาถึงตรงนี้แล้วพอจะเข้าใจได้หรือยังครับ ว่าทุกอย่างๆ มันทำให้ผมคิดไปไกลได้ขนาดไหน ไม่ใช่ผมเป้นคิดมากนะครับ แต่อะไรหลายๆอย่าง ที่มาจากการกระทำของมันทำให้ผมคิด และคิดไปไกลมากเสียด้วย ....
                ดูๆแล้วมันคงจะเป็นเรื่องดีๆนะครับ ถ้านี่คือจุดจบของเรื่องนี้ แต่ความจริงมันไม่ใช่ มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น เอาเป็นว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ ผมจะมาเล่าต่อนะครับ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน
ปล. ถ้าเพื่อนๆเป้นผม เพื่อนๆจะคิดไปไกลแบบผมหรือเปล่าครับ หรือมันเป็นแค่ผมที่คิดมากไปเอง