ตั้งแต่เกิดมา จนอายุปาเข้าไปสามสิบกว่าๆ พึ่งจะมารู้ซึ้ง ถึงคำว่า รักแรกพบก็คราวนี้ เราเจอกันในงานแต่งงานเพื่อนสมัยเรียนมัธยม เขาก็เป็นเพื่อนที่โรงเรียนมัธยมเดียวกันรุ่นเดียวกันแต่คนละห้อง จึงไม่สนิทกัน สมัยเรียนไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ เขามากับเพื่อนสนิทเราซึ่งก็เป็นเพื่อนสนิทกับเ-ขาอีกที วินาทีแรกที่เห็นเขาเดินมา เราจำได้ว่าเรามองเขาตาค้าง เขาเป็นผู้ชาย ขาว สูง ตี๋ หน้าเรียวๆ สเปกเราเลย ได้แต่มองไม่กล้าคิดเพราะสาวๆในงานสวยๆแจ่มๆ เยอะแยะ คืนนั้นเขาขอไลน์เรา เราก็ให้เพราะคิดว่าอยากส่งรูปที่ถ่ายมือถือเขาให้เราเฉยๆมั้ง แต่พอเช้าวันต่อมาเขาก็ทักมาคุย เราก็แปลกใจแต่ก็คุยไปเหมือนเพื่อน(ไม่กล้าหวังมาก) เราก็แอบแย่บๆถามไปเรื่องแฟน เขาก็ตอบกลับมาว่า ไม่มีแฟน ทำไมไม่มีใครเชื่อ เขาเคยมีแฟนมาหลายคน(เขาอายุ32 แต่เหมือนคน 25 ) แต่ก็ว่างมา 2ปี ทั้งๆที่ปกติ ไม่เกิน6เดือนก็ได้แฟนใหม่แล้ว คุยไปประมาณ3วันก็ได้ข้อ สรุปว่า ที่โสดมา2ปีเพราะเขายังไม่พร้อมจะดูแลใคร แล้วเขาก็เล่าเรื่องในครอบครัวให้ฟังในวันถัดๆมา จากนั้นเราก็ไลน์คุยกันทุกวัน แทบจะเช้าเที่ยงเย็น ยิ่งได้รู้จักเขา เราก็ยิ่งรู้สึกว่า ผู้ชายคนนี้ คือคนที่ใช่ เราสองคนมีอะไรหลายอย่างคล้ายๆกัน เป็นลูกคนโตเหมือนกัน เป็นคุณลุงคุณป้าแล้วทั้งคู่ แต่เพราะด้วยหน้าที่และความรับผิดชอบบวกกับอยู่ไกลกัน เลยทำให้มีโอกาสเจอกันยาก แต่ก็พยายามจนได้ไปกินข้าว ดูหนังด้วยกัน โดยที่เรานั่งรถบัสไปนอนบ้านญาติ แล้วเขาก็ขับรถมารับ เขาเทคแคร์เราดีมาก เป็นสุภาพบุรุษ ใส่ใจทุกรายละเอียด และในขณะเดียวกันก็ชอบพูดกวนให้เราหัวเราะ เรารู้สึกเลยว่าอยู่กับคนๆนี้แล้วมีความสุข
หลังจากเดทแรกผ่านไปเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น มีหวานใส่กันบ้างนิดหน่อย ยิ่งรู้จักยิ่งชอบนิสัยและทัศนคติของเขา ครอบครัวเขามีปัญหาและเป็นหนี้หลายล้าน เขาก็พยายามพัฒนาตัวเองเพื่อที่จะเป็นเสาหลักให้กับแม่และน้องๆ(เขาไม่ได้บอก แต่เราพอเดาได้) ตอนกลางวันเขาก็เปิดร้านขายของวันอาทิตย์ก็ไม่หยุดระหว่างนั้นก็เล่นหุ้นไปด้วย ตกเย็นปิดร้านก็ไปเล่นกีฬา ค่ำกลับบ้านอาบน้ำเปิดคอมฯดูกราฟเล่นหุ้นไม่ก็อ่านหนังสือกลยุทธหุ้นอะไรของเขา วนลูปแบบนี้ทุกวัน ฟังดูน่าเบื่อ แต่ไม่รู้ทำไมเรากลับรู้สึกสนุกเหมือนได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆไปด้วย จนครบหหนึ่งเดือนเราก็นัดเจอกันอีก ระหว่างที่กำลังกินข้าวจู่ๆแม่เขาก็โทรมาบอกให้เขารีบกลับบ้านที่บ้านมีปัญหา แต่เขาบ่ายเบี่ยงไม่ยอมกลับบอกเราว่าไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร สงสัยเขาคงไม่อยากให้เรารู้สึกไม่ดีมั้ง จนแม่เขาโทรตามอีก ก็เลยพากันรีบกลับ เขาก็พาเราไปส่งหาแม่เรา(แม่พาเพื่อนมาหาหมอ) ทั้งๆที่รีบเขาก็ยังอุตสาห์จอดรถไว้เกือบกลางถนนเพื่อลงมาไหว้แม่เรา คืนนั้นเราเป็นห่วงเขานะและก็รู้สึกแย่ที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาโดนแม่เขาว่า ใจอยากจะโทรอยากไลน์ไปถามแต่กลัวว่าจะไม่เหมาะ เลยเก็บไว้ไลน์ถามด้วยความเป็นห่วงในเที่ยงวันต่อมา คุยไปคุยมาจู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมาว่า ระหว่างเราขอให้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไปก่อนได้ไม๊ เขายังไม่พร้อมที่จะมีแฟน.....เขายังมีเป้าหมายที่ชีวิตที่ต้องทำให้สำเร็จก่อน...
อึ้งค่ะ มันจุก และเจ็บไปหมด มือสั่นร้องไห้ แต่ก็ดันตอบเขาไปอย่างรวดเร็วว่า ก็ได้ อารมณ์ตอนนั้นคือ ไม่อยากเสียเขาไปค่ะ ไม่อยากให้เขาหายไปจากชีวิต เข้าใจเขานะ เข้าใจเขาทุกอย่าง แต่เราก็เสียใจที่โดนปฏิเสธ แบบคือรักไปแล้วไง ทุ่มเทให้เขาไปทั้งใจขนาดนั้น จะโกรธก็โกรธไม่ลง เลยบอกเขาว่า ขอไปทำใจก่อนนะ แล้วก็กะว่าจะหายไปซักพัก จะไปทำใจยอมรับความจริงที่ไม่อยากให้เป็น เย็นวันนั้นก็ไม่ทักไป เที่ยงวันต่อมาก็ไม่ทักไปอีก มันทรมานมาก ใจคิดถึงเขาตลอดเวลา ร้องไห้ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว แต่ในเฟสบุคนี่โคตรร่าเริง ไม่อยากให้เขารู้ว่าเขาทำเราเสียใจ ไม่รู้ทำไมถึงได้แคร์ผู้ชายคนนี้มาก แค่เขาไปกดไล้ค์เราก็ดีใจ ยิ่งตอนเย็นวันเดียวกันเขาก็ทักมาหา(ปกติเราทักไปก่อน) หัวใจเหี่ยวๆมันก็สดชื่นขึ้นมาในทันใด กลับมาคุยเหมือนเดิม เขาก็ยังคุยดี ดูเป็นห่วงเป็นใยเราดี แต่ก็คุยกันแบบเพื่อน บอกรักก็ไม่ได้ บอกคิดถึงก็ไม่ควร ทำได้แต่บอกฝันดี ในทุกๆคืนเท่านั้น
กว่าจะเจอคนที่ใช่ มันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การจะทำให้คนที่ใช่คนนั้นมาเป็นคนรัก และได้ใช้คำว่าเรา มันยากยิ่งกว่า ต่อให้ทำดีแค่ไหน คนที่ไม่ใช่ ยังไงก็ไม่ใช่ เขาเป็นคนที่ใช่ของเรา แต่เราดันไม่ใช่ คนที่ใช่ของเขา ผู้ชายมิ้งมิ้งแบบเขาคงไม่ชอบผู้หญิงห้าวๆอย่างเรา เรื่องมันก็เลยเศร้าที่เราเจ็บ ทุกวันนี้ ทำใจปล่อยเขาไปจากชีวิตไม่ได้ เลยได้แต่ทักไปคุยทุกวัน แค่ได้รู้ความเป็นไปของเขาในแต่ละวัน ได้รู้ว่าเขาสบายดี เราก็ดีใจ
ถ้าเลือกได้ เราไม่อยากเป็นเพื่อนเลย อยากเป็นแฟน อยากบอกรัก อยากบอกคิดถึง แต่ทำไม่ได้ ทั้งๆที่ใจมันรักไปแล้ว ได้แต่ทำใจยอมรับสถานะภาพเพื่อนคนหนึ่งที่รักและหวังดีกับเขาเสมอ ถึงวันนี้จะยังทำใจไม่ค่อยได้ก็เถอะ แต่เชื่อว่าซักวันเราจะเข้มแข็งพอ
ป.ล.อย่าติงแรงนะคะ จขกท จิตใจอ่อนไหวมาก ณ ตอนนี้
การจะมีแฟนซักคนทำไมมันยากอย่างนี้นะ(อกหัก)
หลังจากเดทแรกผ่านไปเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น มีหวานใส่กันบ้างนิดหน่อย ยิ่งรู้จักยิ่งชอบนิสัยและทัศนคติของเขา ครอบครัวเขามีปัญหาและเป็นหนี้หลายล้าน เขาก็พยายามพัฒนาตัวเองเพื่อที่จะเป็นเสาหลักให้กับแม่และน้องๆ(เขาไม่ได้บอก แต่เราพอเดาได้) ตอนกลางวันเขาก็เปิดร้านขายของวันอาทิตย์ก็ไม่หยุดระหว่างนั้นก็เล่นหุ้นไปด้วย ตกเย็นปิดร้านก็ไปเล่นกีฬา ค่ำกลับบ้านอาบน้ำเปิดคอมฯดูกราฟเล่นหุ้นไม่ก็อ่านหนังสือกลยุทธหุ้นอะไรของเขา วนลูปแบบนี้ทุกวัน ฟังดูน่าเบื่อ แต่ไม่รู้ทำไมเรากลับรู้สึกสนุกเหมือนได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆไปด้วย จนครบหหนึ่งเดือนเราก็นัดเจอกันอีก ระหว่างที่กำลังกินข้าวจู่ๆแม่เขาก็โทรมาบอกให้เขารีบกลับบ้านที่บ้านมีปัญหา แต่เขาบ่ายเบี่ยงไม่ยอมกลับบอกเราว่าไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร สงสัยเขาคงไม่อยากให้เรารู้สึกไม่ดีมั้ง จนแม่เขาโทรตามอีก ก็เลยพากันรีบกลับ เขาก็พาเราไปส่งหาแม่เรา(แม่พาเพื่อนมาหาหมอ) ทั้งๆที่รีบเขาก็ยังอุตสาห์จอดรถไว้เกือบกลางถนนเพื่อลงมาไหว้แม่เรา คืนนั้นเราเป็นห่วงเขานะและก็รู้สึกแย่ที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาโดนแม่เขาว่า ใจอยากจะโทรอยากไลน์ไปถามแต่กลัวว่าจะไม่เหมาะ เลยเก็บไว้ไลน์ถามด้วยความเป็นห่วงในเที่ยงวันต่อมา คุยไปคุยมาจู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมาว่า ระหว่างเราขอให้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไปก่อนได้ไม๊ เขายังไม่พร้อมที่จะมีแฟน.....เขายังมีเป้าหมายที่ชีวิตที่ต้องทำให้สำเร็จก่อน...
อึ้งค่ะ มันจุก และเจ็บไปหมด มือสั่นร้องไห้ แต่ก็ดันตอบเขาไปอย่างรวดเร็วว่า ก็ได้ อารมณ์ตอนนั้นคือ ไม่อยากเสียเขาไปค่ะ ไม่อยากให้เขาหายไปจากชีวิต เข้าใจเขานะ เข้าใจเขาทุกอย่าง แต่เราก็เสียใจที่โดนปฏิเสธ แบบคือรักไปแล้วไง ทุ่มเทให้เขาไปทั้งใจขนาดนั้น จะโกรธก็โกรธไม่ลง เลยบอกเขาว่า ขอไปทำใจก่อนนะ แล้วก็กะว่าจะหายไปซักพัก จะไปทำใจยอมรับความจริงที่ไม่อยากให้เป็น เย็นวันนั้นก็ไม่ทักไป เที่ยงวันต่อมาก็ไม่ทักไปอีก มันทรมานมาก ใจคิดถึงเขาตลอดเวลา ร้องไห้ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว แต่ในเฟสบุคนี่โคตรร่าเริง ไม่อยากให้เขารู้ว่าเขาทำเราเสียใจ ไม่รู้ทำไมถึงได้แคร์ผู้ชายคนนี้มาก แค่เขาไปกดไล้ค์เราก็ดีใจ ยิ่งตอนเย็นวันเดียวกันเขาก็ทักมาหา(ปกติเราทักไปก่อน) หัวใจเหี่ยวๆมันก็สดชื่นขึ้นมาในทันใด กลับมาคุยเหมือนเดิม เขาก็ยังคุยดี ดูเป็นห่วงเป็นใยเราดี แต่ก็คุยกันแบบเพื่อน บอกรักก็ไม่ได้ บอกคิดถึงก็ไม่ควร ทำได้แต่บอกฝันดี ในทุกๆคืนเท่านั้น
กว่าจะเจอคนที่ใช่ มันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การจะทำให้คนที่ใช่คนนั้นมาเป็นคนรัก และได้ใช้คำว่าเรา มันยากยิ่งกว่า ต่อให้ทำดีแค่ไหน คนที่ไม่ใช่ ยังไงก็ไม่ใช่ เขาเป็นคนที่ใช่ของเรา แต่เราดันไม่ใช่ คนที่ใช่ของเขา ผู้ชายมิ้งมิ้งแบบเขาคงไม่ชอบผู้หญิงห้าวๆอย่างเรา เรื่องมันก็เลยเศร้าที่เราเจ็บ ทุกวันนี้ ทำใจปล่อยเขาไปจากชีวิตไม่ได้ เลยได้แต่ทักไปคุยทุกวัน แค่ได้รู้ความเป็นไปของเขาในแต่ละวัน ได้รู้ว่าเขาสบายดี เราก็ดีใจ
ถ้าเลือกได้ เราไม่อยากเป็นเพื่อนเลย อยากเป็นแฟน อยากบอกรัก อยากบอกคิดถึง แต่ทำไม่ได้ ทั้งๆที่ใจมันรักไปแล้ว ได้แต่ทำใจยอมรับสถานะภาพเพื่อนคนหนึ่งที่รักและหวังดีกับเขาเสมอ ถึงวันนี้จะยังทำใจไม่ค่อยได้ก็เถอะ แต่เชื่อว่าซักวันเราจะเข้มแข็งพอ
ป.ล.อย่าติงแรงนะคะ จขกท จิตใจอ่อนไหวมาก ณ ตอนนี้