วันนี้มีเรื่องอยากขอความคิดเห็นหลายๆ ท่าน ที่ใช้ชีวิตคู่แล้วหรือยังไม่มีก็ได้คะ
อยากทราบว่าสิ่งที่ข้องใจเราคิดมากไปเองหรือมันเป็นอย่างที่เข้าใจจริงๆ

  เริ่มจาก จขกท.อายุมากกว่าแฟน 3 ปี ปีนี้ 26 แฟน 23 เรารู้จักกันคบกันตอนแฟน จขกท.เรียนอยู่ ปี3 จขกท.เรียนจบทำงานได้มาเกือบปีแล้วอยู่ในช่วงรอรับปริญญา ณ ตอนั้นเรามาทำงานต่างจังหวัดแฟนก็เรียนอยู่อีกจังหวัดนึง ซึ่งเวลาจะเจอกันจะเป็นฝ่าย จขกท.ไปหาตลอด

  ด้วยความที่จังหวัดที่อยู่ค่อนข้างห่างไกลกันเราเลยได้เจอกันเดือนละครั้ง ในช่วงแรกไม่มีปัญหาใดๆ อะไรก็เข้าใจกันไปหมดผ่านเรื่องร้ายๆ มาด้วยกัน เห็นอกเห็นใจและค่อนข้างแคร์เราอย่างมาก เวลาไปเจอกันค่าใช้จ่ายต่างๆ จะเป็นฝ่ายเราออกหมดเลือกเข้าใจเขาว่าเรียน เงินจำกัดที่บ้านไม่ได้ให้มากมายพอเลี้ยงเราด้วย เวลาผ่านไป 1 ปี เราได้หมั้นหมายกันรอฝ่ายชายเรียนจบถึงจะแต่งงาน

  ในตอนนั้นฝ่ายชายขึ้นปี 4 แล้ว เวลาอยากได้อะไรเราจะเข้าใจเขาคือ คนอยู่ด้วยกันต้องเอาใจเขาใส่ใจเรา ไม่อยากเป็นผู้หญิงเอาแต่ได้ ไม่ได้เรียกร้องสิ่งของอะไรจากแฟนแค่ขอแคร์ความรู้สึก สนใจใส่ใจ ห่วงใยเราบ้างเท่านั้นเองที่เราต้องการจากเขา เขาอยากได้รองเท้าสตั้นเราก็ให้ เงินไม่พอใช้เราก็ส่งให้  เวลาไปหากินอยู่เราออกทุกสิ่ง อยากไปเตะบอลแรกๆ เราไปส่ง ไปเฝ้าเป็นเพื่อนเขา

  หลังๆ คือ นั่งไป รอไปยุงกัดไป ไม่มีเพื่อนคุย เขาเตะนานมาก 4 ทุ่มถึงตี 1 พอครั้งถัดไปเราบอกไปเถอะรออยู่ห้องได้ เวลาไปหาของใช้ในห้องหมดเราก็ซื้อ เสื้อผ้าเขาหัวจรดเท้าดูแลหมด ของกินซื้อใส่ในตู้เย็นให้หลังเรากลับไปทำงาน แถมมาม่า ปลากระป๋อง ขนมทุกอย่างพอให้อยู่รอดเดือน น้องเขามาเที่ยวช่วงเราไปหาก็ออกให้หมด น้องอยากได้รองเท้าเงินเขาไม่พอขอยืมเราเราก็ให้ เวลาเรื่องเรียนเขามีปัญหาก็ช่วยแก้งาน ช่วยทำการบ้าน ช่วยหาข้อมูลเป็นแบบนี้มาตลอดจนเรียนจบ

  หลังเรียนจบแฟนก็ตามมาหางานทำที่เดียวกัน เราแนะนำเขาสมัครงานธนาคาร เพราะจะได้ช่วยกันเก็บเงินแต่งงาน เราไปส่งสมัครจนเขาได้งานแล้วบอกทำไปพล่างๆ ก่อนนะช่วงสร้างตัว รอรับปริญญาแล้วเดี๋ยวค่อยๆ เปลี่ยนก็ได้ ช่วงแรกๆ เขายังไม่มีรถเราก็ไปรับไปส่ง ซักผ้า ล้างจาน ทำกับข้าว ดูแลหมดทุกอย่างจนผ่านไปได้ 4-5 เดือนแล้ว

  เราพยายามเข้าใจเขาทำงานเหนื่อย ขอไปเตะบอลไม่เคยห้าม เลิกงานดึกต้องไปกินเลี้ยงเราก็ไม่งอแง ค่อยแต่ถามเขาเหนื่อยไหม งานยุ่งไหม เป็นไงบ้าง วันนี้อยากกินอะไรแต่เรากลับไม่เคยโดนเขาสนใจเลย น้อยใจมากเคยคุยกับเขาหลายรอบเปิดใจคุยกันว่าเราต้องการอะไร แรกๆ เขาบอกจะแก้ไขสัญญาจะไม่เป็นแบบนี้อีก จะดูแลรักษาน้ำใจเราบ้าง เราเชื่อคำพูดเขามาตลอดตั้งแต่ตอนเรียนจนตอนนี้

  เหมือนเขาเคยชินได้จนไม่รู้จักให้ ไม่เคยทำอะไรกลับคืนให้เรา ไม่รักษาความรู้สึกกลับกลายเป็นว่าเราเรียกร้องความสนใจทำตัวเหมือนเด็กทั้งๆ ที่อายุมากกว่าเขาหลายปี คิดไม่ได้ เราไม่ได้ต้องการสิ่งของนะคะ เราต้องการความใส่ใจเราบ้าง วันเงินเดือนออกอยากให้ถามเราบ้างอยากกินอะไรไหม หิวไหม ได้กินข้าวหรือยัง ไม่มีเลยคะหลักเลิกงาน 1 ทุ่มเพื่อนเขาชวนไปกินข้าวเขาก็ไปกับเพื่อนที่ทำงาน

  เรารอกินข้าวอยู่เราก็ได้แต่น้อยใจเลือกจะมีอารมณ์เพราะกดดันมานานและหลายๆ อย่างก็มีทะเลาะกันผ่านทางไลน์แล้วมาบอกเราว่า ท้องไม่ได้ติดกัน หิวอะไรก็ไปกินเองโตแล้วหัดคิดเองบ้างอะไรควรโกรธไม่ควรโกรธ ไม่ง้อ โกรธเองควรหายเอง เราเสียใจนะคะกับประโยชน์พวกนี้ที่ผ่านมาเราดูแลเขาอย่างดี พยายามให้ใจเขาอย่างมาก ของที่เราอยากได้เราก็หาเองไม่เคยขอจากเขา เพราะตอนวันเกิดเราปีแรก ทะเลาะกันเพราะเราขอของขวัญแล้วเขาบอกเขาไม่มีเงิน เขาบอกรอเขาทำงานก่อน รอเขาเรียนจบก่อนอยากได้อะไรเขาจะให้ จะตามใจเราทุกอย่าง

     พอวันเกิดปีที่ 2 เราบอกงั้นไม่เป็นไร ปีหน้าได้ไหมเก็บเงินเดือนละ 100-200 ก็ได้ ซื้อให้เราเขาตกลงอย่างดี สุดท้ายก็ไม่เคยให้ เป็นวนๆ อยู่แบบนี้ตลอดมาพอวันนี้เขามีงาน มีเงินสิ่งแรกที่เขาคิดไม่ใช่เราเลยคะ แล้วมาเจอคำพูดต่างๆ นาๆ แบบไม่ใยดีสักนิด จนวันนี้เรารู้สึกเราเป็นอะไรสำหรับเขา เห็นเราเป็นแค่คนในบ้านที่จะรู้สึก จะพูดอะไรไม่ได้ ห้ามทำให้เขาไม่สบายใจ ห้ามโกรธ ห้ามงอนอยากโกรธเองหายเองไม่งัอ ห้ามหาเรื่องเขาแต่ความต้องการของเราเขาไม่เคยคิดจะทำ

ขอโทษที่ยาวมากคะ จขกท.เยอะเอง คิดเองหรือเพราะมันเป็นแบบนั้นจริงๆ คะ
(ถ้าผิดยินดีปรับแก้เป็นคนใหม่ น้อมรับทุกคำติ คำสอนขอบคุณมากๆ คะ)