มาหลอกให้รู้สึกดีแล้วหายไป

เรื่องมีอยู่ว่า ตอนเราเรียนจบมัธยมศึกษาปีที่6 เราก็ได้มาเรียนต่อมหาลัยชื่อดังของจังหวัดหนึ่ง วันนั้นเป็นวันปฐมนิเทศนักศึกษาปี1 (ปฐมนิเทศ7วัน) วันแรกก็มาปฐมนิเทศเหมือนคนอื่นๆแหละ เรามีเพื่อนสนิทที่มาเรียนด้วยกัน2คน ได้สาขาเดียวกัน อยู่กันไปจนเบื่อ555555 หู้ยย วันนั้นเป็นวันที่แบบเป็นอะไรที่เราตื่นตาตื่นใจมาก ผู้ชายมีแต่น่ารักๆ เจอสังคมใหม่ๆก็ดี๊ด๊าตามประสา วันแรกผ่านไปไม่มีอะไร วันที่สองเราก็เดินไปกินข้าวกับเพื่อน เราสามคนก็เริ่มมองหน้ากันละพูดเหมือนกันเลยว่า "ทำไมคนชอบมองเราว่ะ เรามีอะไรติดหน้ารึป่าว" หรือว่าเราสวยๆ555555 หลงชมกันเองไป พอกินข้าวเสร็จเราก็เข้าหอประชุมใหญ่ที่ทางมหาลัยได้จัดกิจกรรมไว้ พอเข้ามาเจอเพื่อนอีกกลุ่มที่เรียนตอนมอปลายเหมือนกันเลยไปนั่งด้วยละที่นั่งคือกลุ่มผู้หญิงท่ามกลางผู้ชาย ตรงอื่นพวกไม่ไปหานั่งกัน นั่งทำไมตรงนี้ (ในใจแอบคิดนั่งตรงนี้แหละกูชอบ55555) พอนั่งไปทำกิจกรรมไปเริ่มแปลก ผู้ชายเริ่มมองอีกละ แต่ที่จับได้เลยคือมีผู้ชายนั่งข้างหน้าเราทำเป็นถ่ายรูปกับเพื่อนแต่ความจริงหน้าเรานี่เต็มหน้าจอโทรศัทพ์เค้าเลยซะ พอเค้ารู้ตัวทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เราก็เฉยๆไม่อะไร ข้ามไปวันที่4 หมดทำกิจกรรมแล้วเป็นวันอบรมภาษาอังกฤษบ้าง น่าเบื่อม๊ากกกก พอเราเรียนเสร็จก็เดินลงมาจากอาคาร ละมีผู้ชายมาขอไลน์เราคือแบบน่ารักดี ชอบอ่ะ แต่เค้ามาขอไลน์ให้เพื่อนเค้า 55555อดซะ  เราก็ให้ไปตอนแรกไม่คิดอะไรพอเค้าแอดมาดูรูป พ่อคู๊ณณณณณ ตรงสเป๊คทุกอย่างเลยจ้า เจอเพื่อนเค้าว่าน่ารักแล้วเจอคนขอน่ารักกว่าอีก ละเค้าก็ทักมา ชื่ออะไร เป็นเบสิคของคนจะจีบเนาะ เราก็คุยๆเสียงไลน์ดังรั่วๆๆเลยจ้า แล้วที่นี่มีคนมาแอดอีกคนก็เพื่อนเค้าอีกนะแหละ ทักมาจีบอีก หืมม นัดกันมาจีบแข่งกันหรอ เราก็ไม่ได้อะไร แต่แปลกเราชอบคุยกับคนแรกมากกว่า คุยไป คุยมา เริ่มขยับโทรคอลมา คุยกันบลาๆๆๆ เพราะเราเป็นคนคุยเก่งอยู่แล้ว ง่ายๆเลยพูดมากนั้นแหละ พอสักแปปขอเฟสขอเบอร์เราก็ให้ พ่อคู๊ณณณ ไลค์ตั้งแต่ผมเอ๋อๆยันสวยแล้วมั้งๆ55555 พอหมดวันปฐมนิเทศ7วัน เราก็นอนห้องเพื่อนคืนหนึ่งก่อนกลับบ้าน เราสมมุติชื่อคนมาแอดไลน์เราคนแรกชื่อนิคละกัน นิคก็โทรมาบอกว่าอยู่ไหนเราก็บอกว่าอยู่ห้องเพื่อน นิดเลยขอมาหาพาไปกินอะไรได้ไหม เราก็ได้สิบอกทางมาห้องเพื่อน ละนิคก็มา สภาพเรานี่แบบพึ่งติ่น หน้าสด ชุด นศ อีก เราก็ไปหาอะไรกินกับนิคทั้งสภาพนั้นแหละ รับไม่ได้ก็ไม่ต้องรับ เราก็ไปเดินถนนคนเดินกันซื้อของกินเสร็จเราก็เปลี่ยนไปหาของกินที่อื่น กินบะหมี่เกี๊ยวกันละเรากินไม่หมด นิคเลยถามทำไมไม่กินให้หมด เราบอกอิ่มแล้วเราเลยปัดจามบะหมี่ให้เค้ากินไหม นิคหยิบไปละกินๆอย่างเดียวแปปเดียวหมด เรานี่ตกใจไปหิวมาจากไหน เหลือแต่น้ำนิดเดียว กินเสร็จเราก็มานั่งเล่นกัน นั่งคุยกัน เอาความจริงไหมเราเริ่มชอบเค้าแล้วอ่า นิคเป็นผู้ชายที่ตรงสเป๊คแล้วยังมีเสน่ห์อีก ทุกอย่างที่เป็นนิคเราชอบ หลงเลย พอสักแปปนิคก็ถามมาว่าหน้าไปทำอะไรมาผื่นขึ้น ตอนนั้นแบบเสียเซลฟ์อ่าโดนผู้ชายทักหน้าเรา เราก็บอกว่าแพ้ครีม นิคบอกดูแลตัวเองด้วย เราก็ชอบนะที่นิคเป็นห่วง แต่นิสัยเราไม่ชอบให้ใครทักเราแบบนี้มันจะให้เราขาดความมั่นใจ นี่เราพยายามไม่ถือแล้วนะ ละนิดก็ถามว่าเกิดวันเสาร์ใช่ปะ เราก็งงในใจแต่ก็ตอบไปว่าใช่ทำไมหรอนิคก็บอกเกิดวันเสาร์เหมือนกัน เราก็อ่อๆ ถามอีกเกิดเดือนมีนาใช่ไหม เราก็ตอบว่าใช่นิคเกิดเดือนเดียวกันเลย เราคิดในใจเหมือนกัน2ครั้งเลยหรอ คิดไปคิดมาก็เหมือนเดทกัน เดทกันเสร็จนิคไลน์มาคุยกันปกติ เราเป็นคนที่ไม่ชอบทักใครก่อนที่ผ่านมาคุยกันนิคจะเป็นฝ่ายทักมาหากันก่อนตลอด เราก็เล่นไลน์แล้วไปแชร์กรุ๊ปเลือดA ละนิคมาเม้นว่ากรุ๊ปเลือดเหมือนกันเลย เรานี่แบบเหมือนกันดีจัง ต่างกันแค่ พ.ศ. เกิดเท่านั้น นิคเป็นพี่เราแต่มาลงเรียนพร้อมกัน พอถึงวันกลับบ้านเราก็ยังไลน์คุยกันตลอด ช่วงนั้นเราทำงานด้วยเลยไม่ค่อยได้หยิบโทรศัพท์มาเล่นเท่าไรจะได้คุยกันก็ดึกคุยกันตามปกติ เป็นครั้งแรกที่เราบอกนิคว่าคิดถึงคือแบบมันรู้สึกคิดถึงจริงๆเราก็คุยกันจนบอกฝันดีกัน ผ่านไปได้ประมาณ3-4 อาทิตย์ เราเริ่มรู้สึกว่าเราเริ่มคุยกันลดลงเพราะเราทำงานด้วย แล้วเรากับนิคอยู่กันคนละอำเภอด้วย เรามีทั้งไลน์ทั้งเฟสนะแต่เราจะคุยไลน์กันมากกว่า เราเริ่มเห็นเค้าทักผู้หญิงคนอื่นละ ไลน์ไปเริ่มไม่ตอบไม่อ่าน จนทักเค้าไปทางเฟสว่าทำไมไม่ตอบไลน์เรา แต่คำตอบคือโคตรพีค  นิคบอกเราคุยกันแค่ทางไลน์แค่อย่างเดียวดีกว่า ความรู้สึกตอนนั้นคือแบบเราเจ็บแปลกๆเพราะเราเริ่มชอบเค้าด้วยมั้ง เราก็โอเคคุยกันทางไลน์ก็พอ นับวันเรายิ่งคุยกันน้อยลง ในใจเราเริ่มคิดละว่า นิคคงเจอคนที่ดีกว่าเราแล้วแหละ กว่าเราจะได้เจอกันก็3 เดือนเพราะปิดเทอม6เดือน เราก็เริ่มทำใจละ ถึงมันจะไม่ถึงเดือนแต่นิคทำให้เราคิดถึงนิคได้ เราชอบนิคมากเลยแล้ววันนี้ก็มาถึงเราก็คุยกันแต่ประโยคสั้นกว่าเดิม ประโยคสุดท้ายที่ตัดบทสนาคือนิคส่งสติ๊กเกอร์มา แล้วก็หายไปเลย หายไปจากวงโคจรชีวิตเรา ไลน์ไม่ทักมาหา เฟสก็ยังไลค์ให้เราอยู่ แต่ไม่ทัก เราเสียใจวะ เราชอบเค้าไปแล้ว คุยกันไม่เหมือนเพื่อนคุยกัน ทำทุกอย่างเหมือนไม่ใช่แฟน เราใช่เวลาทำใจ3เดือน แล้วพวกเราก็เหมือนไม่รู้จักกัน ความสัมพันธ์แค่สั้นๆมันทำให้รู้สึกได้ขนาดนี้ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วเห็นหน้าก็ยิ้มให้ ถ้าถามว่ายังชอบอยู่ไหมชอบอยู่นะแต่มันเป็นไปไม่ได้แล้วอ่า นิคไม่ได้ชอบเราแล้ว เป็นเพื่อนที่รู้จักกันดีกว่า ตอนนี้ไม่เสียใจแล้ว ที่ผ่านมาขอบคุณที่มาสร้างทรงความจำที่ดีๆให้ ขอบคุณที่ทำให้เรารู้สึกว่าการชอบใครสักคนมันต้องมีเวลาให้กัน ขอบคุณมากๆๆๆๆ

**ถ้าเขียนตกเขียนผิดก็ขอโทษด้วยนะค่ะ**