แฟนผมเขาเป็นคนหน้าตาใช้ไม่ได้เลย เอาตรงๆผมว่าผมหน้าตาแย่แล้วเขาแย่กว่าผมอีก ดำก็ดำ หัวก็เถิก
แต่ว่าตั้งแต่แรกเริ่มที่ผมได้เจอเขาคุยกับเขา ผมรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเขาเลย เขาคุยมาก้คุยกลับ มารู้ตัวอีกทีผมตกลงเป็นแฟนกับเขาซะงั้น และผมก็รู้สึกดีที่มีเขาเป็นแฟน ผมเองก็ยัง งงๆ กับตัวเอง เพราะผมเห็นหน้าเขาทีไรความรู้สึกที่ว่าคนอะไรขี้เหร่จัง เป็นแฟนกับคนหน้าตาแบบนี้ได้ไงวะ  แต่ผมก็ยังอยากอยู่กับเขา อยากนอนกอดเขาทุกวัน อยากใช้ชีวิตร่วมกับเขา  อยากไปกินข้าวด้วยกันทุกวัน ผมจะคิดถึงและบอกรักเขาทุกๆวัน ผมอยากดูแล และ ห่วงเขามาก กลัวเขาไม่สบาย เขาจะทำอะไรอยู่ งานหนักหรือป่าว พักผ่อนพอมั้ย ฯลฯ
ผมจะรู้สึกแบบนี้ตลอดเวลา 5 เดือนที่คบกัน  แต่!...เชื่อไหมว่าผมจำหน้าตาของแฟนผมไม่ได้ ผมถึงกับต้องเอารูปเขาขึ้นหน้าจอโทรศัพท์เวลาคิดถึงแล้วนึกภาพเขาไม่ออกจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู  ส่วนทุกอย่างที่ทำร่วมกันมาตลอดเวลาผมจำได้ดีทุกอย่าง

และเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ที่เขาเลิกกับผม ผมรู้สึกขาดเขาไม่ได้ ผมเสียใจมาก พยายามง้อเขา ทั้งๆที่ยังจำหน้าตาเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก(ถ้าไม่ดูรูป) ผมรู้สึกเหมือนความรู้สึกผมว่างเปล่า ผมไม่มีอะไรเหลือเลย ตอนนี้ผมก็ยังคิดถึงเขาอยู่ ยังรอเขากลับมาอยู่ บางวันผมก็แอบแช่งให้เขาเลิกกันนะ

#มีใครเป็นอย่างผมบ้างไหมครับ ความรู้สึกแปลกๆนี่ มันเรียกว่าอะไร รัก  หลง หรืออะไรผมไม่เข้าใจตัวเองเลย




ปล.เขาไปมีคนใหม่ด้วยเหตุผลอะไรผมก็ไม่รู้นะ ผมก็ไม่ได้ล่วงล้ำจนเขาขยับตัวไม่ได้ ให้เขามีอิสระ ว่างแล้วค่อยคุย งานหยุดก็ไปหากัน ง่วงก็นอน ตามสบาย