ครั้งแรกที่รู้สึกก็คือหลังจากดูคิมิโนะนาวะวันที่ 11.11.2016 ที่ผ่านมาครับ หนังมันไม่กี่ชั่วโมง แต่กลับรู้สึกรักตัวละครเอกทั้งสองตัวมาก อินกับมันมาก ถึงแม้มันจะจบแบบทั้งสองคนได้เจอกัน จบสวยจบดีนั่นแหละ แต่มันยังรู้สึกค้างคาใจเหมือนยังไม่อยากให้จบ เราอยากดูอีก คือหลังจากวันนั้นคือรู้สึกอึดอัดใจแปลกๆไม่รู้จะเรียกว่ายังไงหรืออธิบายยังไง มันรู้สึกแปลกๆครับ เป็นอยู่พักนึงก็หาย คงเป็นเพราะเริ่มออกห่างจากมัน
แล้วล่าสุดช่วง2วันที่ผ่านมา คืออยู่ดึกเหงาๆอารมณ์เปลี่ยวตามสไตล์คนโสด ก็เลยอยากหาอะไรดูนิดๆหน่อยๆ เลยตัดสินใจหาการ์ตูนดูเอาที่แบบสัก12ตอนจบอะไรทำนองนี้ คือดูจนเช้าให้มันจบแล้วก็นอน ก็ไม่รู้จะดูอะไรเปิดเว็บไปมาไปเจอเรื่องนึง ชื่อเรื่อง working ปิ๊งรักสาวนักเสิร์ฟ เราก็เอ้ย จำได้เรื่องนี้ หลายปีก่อนเคยเปิดเจอในช่องการ์ตูนคลับมั้ยถ้าจำไม่ผิดถถ เออ ดูแล้วชอบมาก ชอบคาแรคเตอร์ของตัวละครเอกตัวนึงที่ชื่อ อินามิ มาฮิรุ เป็นสาวน้อยผมสั้นน่าอกแบน กล้าๆกลัวๆซื่อๆใสๆหน่อยๆ น่ารักมากเลย ดูน่าแกล้งพร้อมๆกับอยากดูแลไปด้วยกัน ตัวละครนี้มีความพิเศษตรงที่แกเป็นโรคกลัวผู้ชาย เพราะตอนเด็กๆถูกคุณพ่อสอนมาผิดๆ ทำให้กลัวจนจำฝังใจคิดว่าผู้ชายทุกคนอันตรายเหมือนหมาป่า เลยทำให้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ผู้ชายจะตกใจกลัวและเผลอต่อยไป แล้วพระเอกเราก็โดนวานให้ช่วยดูแลจนกว่าเธอจะหายจากโรคนี้ ก็คือต้องทนรับมือรับตีนกับเธอไปเรื่อยๆจนกว่าจะหายหรืออาการดีขึ้น ช่วงแรกสุดทั้งสองคนไม่ค่อยชอบขี้หน้ากัน ฝั่งชายก็มีปมนิดหน่อยเรื่องผู้หญิงบ้าพลังใช้แต่กำลังแล้วก็อายุมากกว่าตัวเอง ส่วนฝั่งหญิงก็พยายามญาติดีด้วยแต่กลับโดนหยิ่งโดนเมินใส่ ทำให้รู้สึกหมั่นไส้ เลยไม่ค่อยชอบหน้ากัน แต่พออยู่ด้วยกันไปๆมาๆฝั่งหญิงหรืออินามิซังก็เริ่มรู้สึกแปลกๆกับฝั่งชาย หรือทากานาชิคุง จนเพื่อนทักว่า เนี้ยไปชอบเขาแล้วแน่ๆเลย จนทำให้เธอรู้สึกแปลกขึ้นไปอีก จากเดิมคือจะต่อยเพราะแค่ตกใจ ตอนนี้คือจะต่อยเพราะเขินหรืออายด้วย ถถ แต่คือนางเอกเป็นคนพยายามมาก คิดมาก เป็นห่วงคนอื่นโอ้ย จริงๆมันเยอะมากมันล้นมากความรู้สึกที่พัฒนาจนกลายเป็นความรัก แต่กลับกันฝั่งชายกลับไม่รู้เลยว่าอีกฝั่งนั้นชอบเราอยู่ ระหว่างการรักษาอาการก็ผ่านอะไรมามากมายจนทำให้ฝั่งหญิงเนี่ยรู้สึกว่า เนี่ย เรารักเขาจริงๆแล้วแหละ เพราะฝั่งชายเป็นคนซื่อตรงและจริงใจ ดูแลเอาใจใส่มาก ถึงแม้จะโดนต่อยนับครั้งไม่ถ้วนก็ตาม ฝ่ายชายก็ยังคงยืนกรานว่าจะช่วยจนกว่าจะหายเป็นปกติ เรื่องราวก็ผ่านอะไรมามากมายหลายอย่างจนอาการของอินามิจังเหมือนจะดีขึ้นแล้วเริ่มเหมือนผู้หญิงปกติทั่วไป จนทำให้ทากานาชิคุงได้เห็นมุมมองน่ารักๆของนางเอกแทนที่ความรุนแรงป่าเถื่อนที่ผ่านมา จนทำให้พระเอกเริ่มหวั่นไหวว่า เห้ย นี่เราชอบเธอแล้วงั้นหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก ผู้หญิงที่บ้าพลังแถมแก่กว่าแบบนั้น แล้วก็มีอีกหลายๆเรื่องเข้ามาทำให้รู้สึกวุ่นวายในใจของสองคน มันรู้สึกอึดอัดที่ทั้งสองคนไม่กล้าบอกความรู้สึกของตัวเองออกไปเพราะแคร์อีกฝั่งมากกว่าว่าเขาจะคิดยังไง ทั้งสองคนเริ่มสนิทกันขึ้นเรื่อยๆ คุยกันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนคนรอบข้างคิดว่าเนี่ย ทั้งสองคนชอบกันแล้วแน่ๆ จากที่ฝ่ายหญิงรักข้างเดียว ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างชอบกันและกันแล้วแน่ๆ แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นอีกพอประมาณ แล้วก็ถึงฉากที่ผมรอคอยมาถึง15ชั่วโมง นั่นคือฉากที่ทั้งสองคนได้พูดความรู้สึกของกันออกไป คือ
แบบ คือร้องไห้เลยอะ โอ้ยคือผูกพันกับตัวละครนี้มาก อยากให้เขาสมหวัง อยากให้เขามีความสุข ในที่สุดวันนั้นก็มาถึง ขอบคุณในความพยายามของตัวเองเถอะนะทั้งสองคน ทำได้ดีมาก TT อะไรประมาณนี้เลยคือมันมาอีกแล้ว ความรู้สึกเดียวกับตอนดูคิมิโนะนาวะเลย มันรู้สึกอึดอัดในใจ มันรู้สึกไม่มากพอ เราอยากได้อีก อยากเห็นว่าหลังจากนี้เขาสองคนจะเป็นยังไง อยากเห็นฉากที่ทั้งสองคนรักกันให้มากกว่านี้ รักอินามิมากนะ ชอบมากเลยผู้หญิงแบบนี้ เป็นผู้หญิง(น่ารัก)ที่ผมสั้นอกเล็กเอาใจใส่จริงใจมีความพยายามและอื่นๆอีกมากมาย คือน่ารักมาก รู้สึกไม่ดีเลย คือจะไปย้อนดูใหม่อีก2-3รอบก็ไม่ได้อะคือมัน40ตอน ไอ่ตอนคิมิโนะมันไม่กี่ชั่วโมงไง เราก็เข้าโรงไปดูรัวๆได้ช่วงนั้นคือต้องการมาก กระหายสุดๆอยากดูอยากดู อยากได้มากกว่านี้
คิดว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรครับ ความรักหรอ หรือแค่ผูกพันกับตัวละครนั้นๆ หรือผมแค่เหงา(ถถถ)
ใครเคยรู้สึกอึดอัดใจกระวนกระวายแปลกๆหลังดูหนังหรือการ์ตูนจบบ้างครับ?
แล้วล่าสุดช่วง2วันที่ผ่านมา คืออยู่ดึกเหงาๆอารมณ์เปลี่ยวตามสไตล์คนโสด ก็เลยอยากหาอะไรดูนิดๆหน่อยๆ เลยตัดสินใจหาการ์ตูนดูเอาที่แบบสัก12ตอนจบอะไรทำนองนี้ คือดูจนเช้าให้มันจบแล้วก็นอน ก็ไม่รู้จะดูอะไรเปิดเว็บไปมาไปเจอเรื่องนึง ชื่อเรื่อง working ปิ๊งรักสาวนักเสิร์ฟ เราก็เอ้ย จำได้เรื่องนี้ หลายปีก่อนเคยเปิดเจอในช่องการ์ตูนคลับมั้ยถ้าจำไม่ผิดถถ เออ ดูแล้วชอบมาก ชอบคาแรคเตอร์ของตัวละครเอกตัวนึงที่ชื่อ อินามิ มาฮิรุ เป็นสาวน้อยผมสั้นน่าอกแบน กล้าๆกลัวๆซื่อๆใสๆหน่อยๆ น่ารักมากเลย ดูน่าแกล้งพร้อมๆกับอยากดูแลไปด้วยกัน ตัวละครนี้มีความพิเศษตรงที่แกเป็นโรคกลัวผู้ชาย เพราะตอนเด็กๆถูกคุณพ่อสอนมาผิดๆ ทำให้กลัวจนจำฝังใจคิดว่าผู้ชายทุกคนอันตรายเหมือนหมาป่า เลยทำให้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ผู้ชายจะตกใจกลัวและเผลอต่อยไป แล้วพระเอกเราก็โดนวานให้ช่วยดูแลจนกว่าเธอจะหายจากโรคนี้ ก็คือต้องทนรับมือรับตีนกับเธอไปเรื่อยๆจนกว่าจะหายหรืออาการดีขึ้น ช่วงแรกสุดทั้งสองคนไม่ค่อยชอบขี้หน้ากัน ฝั่งชายก็มีปมนิดหน่อยเรื่องผู้หญิงบ้าพลังใช้แต่กำลังแล้วก็อายุมากกว่าตัวเอง ส่วนฝั่งหญิงก็พยายามญาติดีด้วยแต่กลับโดนหยิ่งโดนเมินใส่ ทำให้รู้สึกหมั่นไส้ เลยไม่ค่อยชอบหน้ากัน แต่พออยู่ด้วยกันไปๆมาๆฝั่งหญิงหรืออินามิซังก็เริ่มรู้สึกแปลกๆกับฝั่งชาย หรือทากานาชิคุง จนเพื่อนทักว่า เนี้ยไปชอบเขาแล้วแน่ๆเลย จนทำให้เธอรู้สึกแปลกขึ้นไปอีก จากเดิมคือจะต่อยเพราะแค่ตกใจ ตอนนี้คือจะต่อยเพราะเขินหรืออายด้วย ถถ แต่คือนางเอกเป็นคนพยายามมาก คิดมาก เป็นห่วงคนอื่นโอ้ย จริงๆมันเยอะมากมันล้นมากความรู้สึกที่พัฒนาจนกลายเป็นความรัก แต่กลับกันฝั่งชายกลับไม่รู้เลยว่าอีกฝั่งนั้นชอบเราอยู่ ระหว่างการรักษาอาการก็ผ่านอะไรมามากมายจนทำให้ฝั่งหญิงเนี่ยรู้สึกว่า เนี่ย เรารักเขาจริงๆแล้วแหละ เพราะฝั่งชายเป็นคนซื่อตรงและจริงใจ ดูแลเอาใจใส่มาก ถึงแม้จะโดนต่อยนับครั้งไม่ถ้วนก็ตาม ฝ่ายชายก็ยังคงยืนกรานว่าจะช่วยจนกว่าจะหายเป็นปกติ เรื่องราวก็ผ่านอะไรมามากมายหลายอย่างจนอาการของอินามิจังเหมือนจะดีขึ้นแล้วเริ่มเหมือนผู้หญิงปกติทั่วไป จนทำให้ทากานาชิคุงได้เห็นมุมมองน่ารักๆของนางเอกแทนที่ความรุนแรงป่าเถื่อนที่ผ่านมา จนทำให้พระเอกเริ่มหวั่นไหวว่า เห้ย นี่เราชอบเธอแล้วงั้นหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก ผู้หญิงที่บ้าพลังแถมแก่กว่าแบบนั้น แล้วก็มีอีกหลายๆเรื่องเข้ามาทำให้รู้สึกวุ่นวายในใจของสองคน มันรู้สึกอึดอัดที่ทั้งสองคนไม่กล้าบอกความรู้สึกของตัวเองออกไปเพราะแคร์อีกฝั่งมากกว่าว่าเขาจะคิดยังไง ทั้งสองคนเริ่มสนิทกันขึ้นเรื่อยๆ คุยกันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนคนรอบข้างคิดว่าเนี่ย ทั้งสองคนชอบกันแล้วแน่ๆ จากที่ฝ่ายหญิงรักข้างเดียว ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างชอบกันและกันแล้วแน่ๆ แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นอีกพอประมาณ แล้วก็ถึงฉากที่ผมรอคอยมาถึง15ชั่วโมง นั่นคือฉากที่ทั้งสองคนได้พูดความรู้สึกของกันออกไป คือ
คิดว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรครับ ความรักหรอ หรือแค่ผูกพันกับตัวละครนั้นๆ หรือผมแค่เหงา(ถถถ)