สวัสดีค่ะ เป็นครั้งแรกที่ตั้งกระทู้พันทิป ส่วนนึงก็อยากระบายมันออกมาบ้าง  จขกท เป็นโรคฮิตสมัยนี้ค่ะ โรคที่คิดว่าชีวิตนี้คงไม่น่าจะเป็นเพราะชีวิตดี๊ดี แฮปปี้กับทุกอย่างในชีวิต คือเป็นคนแบบว่า ไม่เป็นไร สู้ใหม่ ทำใหม่ แค่นี้เอง เพราะกำลังใจจากคนในครอบครัว คือ คุณยาย  คุณยายเลี้ยง จขกท ตั้งแต่เกิดค่ะ  เรียกได้ว่าเป็นคนให้ชีวิตก็ว่าได้ เพราะ แม่ท้องไม่พร้อม และ พ่อจะให้แม่ทำแท้ง คือ วัยรุ่นค่ะแม่ จขกทมี จขกท ตอน 19-20 คุณยายบอกว่า หลานคนเดียวเลี้ยงได้ เอามานี่คลอดมาแล้วบอกว่า ยายคือแม่ตาคือพ่อ สรุปได้เกิด จขกท เป็นเด็กดวงแข็งค่ะ จะตายบ่อยมากกกกกก  ตากับยายยื้อให้รอดมาได้ทุกครั้ง ยายสปอยมาก แต่ จขกท ไม่เสียนิสัยนะคะ สปอยมีขอบเขตคืออยากได้ไรจัดให้แต่จะสอนตลอด จขกทเลยผูกพันกับยายมาก เรียกได้ว่าทำทุกอย่างให้ท่านภูมิใจ ตั้งใจเรียน เล่นกีฬาเอาเหรียญมาอวด  มีครั้งนึง จขกท จะตายตอน 14 โคม่ามาก รักษาจนเงินหมดบ้านผ่าตัดวุ่นวายไปหมด จนครั้งสุดท้ายรวมเงินทุกคนมาจ่ายค่าหมอ ขาด 1พันบาท ต้องยืม คนรู้จัก  คือ ยายยอมหมดตัวเพื่อช่วย จขกท  คือจขกท ไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดยังไงค่ะ  ยายและตาคือทุกอย่างของ จขกท  จนมาเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2559  วันนั้น จขกท กลับไปหา ยายกับตา   อาการยายไม่ดีค่ะ นั่งหลับดูหายใจไม่ค่อยได้ จขกท เห็นสภาพยายคือ พูดไม่ออกมันจุก นั่งร้องไห้ บอกตาว่า พ่อพาแม่ไปหาหมอกันมั๊ย  ตาก็บอกว่า ถามแม่มุงสิจะไปมั๊ย คือ จขกท  ก็รู้ค่ะ  ยายไม่มีทางไปเหมือนทุกครั้ง ต้องโวยวายว่าไม่ไป ด่าทอ จนคนในบ้านยอม  วันนั้น ตอนเย็น จขกท เครียดมากค่ะเลยไลน์หาแม่แท้ๆว่า  แม่พายายไปหาหมอกันพรุ่งนี้เช้าเลย  แม่เห็นด้วยให้อุ้มไปเลยไม่ต้องใจอ่อน เอา รถแอมบูมารับเลย  และ จขกท คิดว่าจะเก็บเสื้อผ้ากลับไปอยู่บ้านคอยดูแลยายทุกวันเอง เพราะปกติ จะไปอาทิคย์ละครั้งคือวันพฤหัสไปอาบน้ำสระผมให้ยาย แต่ อาทิตย์นั้น ไม่ว่างค่ะ เลยไปเลทเป็นวันเสาร์   จขกท ปกติ คนที่บ้านจะไม่โทรมาหาเลยค่ะถ้าไม่มีธุระให้ทำ เพราครอบครัว จขกทคือ มาให้เห็นหน้าว่าสบายดีก็พอ  แต่วันนั้น ทั้งเบอร์ ยาย เบอร์ตา เบอร์บ้าน กระหน่ำมากแต่ จขกท หลับค่ะปิดเสียงตื่น 3 ทุ่มมันน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างมีลางไม่ดีทำใจก่อนโทรกลับแล้วนะคะ  โทรไปเบอร์ยายไม่มีใครรับ โทรเบอรบ้านน้าชายรับ แต่ไม่ยอมพูด เลยโทรหาตา ถามว่าพ่อแม่เป็นไร แม่เป็นไร พ่อบอกว่า  เออออ ตามนิสัย ที่ไม่อยากพูด   จขกท หวังในใจว่า แม่แค่นอน รพ ปลอดภัยดี  แต่ก็ทำใจสำหรับคำตอบ  เลยถามว่าพ่อแม่ไม่อยู่กับเราแล้วใช่มั๊ย  พ่อเลี่ยงตอบเช่นเดิม  เอออออ   น่ะ    จขกท โฮแตก สติแตก ทำไรไม่ถูก  เหมือนคนบ้า มันช้าไปวันเดียวช้าไปจริงๆ จขกท รุ้สึกว่า จขกท มีโอกาส แต่ไม่ทำทันที คิดว่า แม่ต้องไม่เป็นไร แค่คืนเดียว พรุ่งนี้จะพาแมไป รพ แล้วนะ จะไปนอนเฝ้าจะไปดูแล  จขกท พลาดครั้งใหญ่ในชีวิต เหมือนคนที่ ป่วยเจ็บผ่าตัดกี่ครั้ง เจ็บแค่ไหนไม่เคยมีน้ำตา เข้มแข็งกับทุกเรื่อง  แต่กับเรื่องนี้ ทำจขกทล้มไม่เป็นท่า  จขกทโทษความโง่ของตัวเองมาตลอด จนครั้งแรกที่รุ้ตัวว่าป่วยโรคซึมเศร้า
ต่อไปนี้จะเป็นเนื้อๆของอาการที่เป็นละนะคะ น้ำมายาวมาก  เพราะอยากให้ทราบว่ามันป่วยได้ยังไงมีสาเหตุลึกแค่ไหน ช๊อคแค่ไหน
เริ่มแรก เหมือนปกติทั่วไปของคนเสียบุพการีคือ ร้องไห้เศร้า  โดยปกติมักจะไม่เกิน 2-3 เดือน ภาวะจิตใจจะกลับสู่ปกติ แต่จขกท จมอยู่กับความคิดว่า ถ้าเร็วกว่านี้ เพราะพ่อบอกว่าแม่มีอาการมาแต่วันพุธ แต่แม่ทน รอ จขกท ไปหา พอ จขกท ไปหา แม่ถึงไป ยิ่งทำให้ จขกท ดราม่าหนักขึ้นว่าแม่รอเจอ จขกทใช่มั๊ยแม่ รอให้ไปหาเจอหน้ากัน และ จมกับความคิดว่า จขกท ใจไม่แข็งพอที่จะบังคับเค้าไป รพ แม่จขกท ไม่ชอบไปหาหมอค่ะ เค้ามีความคิดว่ารักษาทำไมเปลืองเงินเก็บไว้รักษาตัว จขกท  ซึ่งมันทำให้ จขกท รู้สึกแย่มากๆแต่บังคับอะไรท่านไม่ได้ จขกทครั้งแรกที่มีอาการจนต้องหาหมอคือ  อาการของโรค แพนิค โรคแพนิคเป็นโรคที่ผู้ป่วยจะมีความทุกข์ทรมานอย่างมากจากอาการวิตกกังวล ซึ่งสามารถแสดงออกได้หลายอย่าง และอาการนั้นมีความรุนแรงจนรบกวนกับชีวิตประจำวันในด้านต่าง ๆ  ผู้ป่วยโรคแพนิคจะมีอาการตกใจกลัวอย่างรุนแรง (panic attacks) ที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ โดยที่ไม่สามารถควบคุมอาการเหล่านั้นได้
จขกท เริ่มรู้สึกตัวว่าป่วยแล้วนะ  เข้าข่ายโรคซึมเศร้าแน่ๆ แต่ไปปรึกษาพยาบาลที่สนิทก่อน และอยากลองดูด้วยตัวเองคือการสงบจิตใจ แนะนำเลยว่า อย่าเด็ดขาด ถ้าคิดว่าตัวเองมีภาวะเศร้าผิดปกติอยู่ในวังวนเดิมๆ ไปหาจิตแพทย์ค่ะ  ก่อนที่ จขกทจะ ตัดสินใจว่าฉันต้องรักษาจริงจังละนะ คือ จขกท อาการกำเริบแบบ เศร้าไม่มีเหตุผลเหมือนจะคว้าอะไรสักอย่างแต่มันเอื้อมไม่ถึง จิตมันล่องลอยไป เหมือนว่าตัวลอยไเ้แล้วมีภาพ จขกท วิ่งจากเตียงไปที่ระเบียงละกระโดดลงไป วนลูปอย่างนี้ซ้ำๆนานมาก แต่ความคิดอีกฝั่งบอก จขกทว่า แกป่วยห้ามทำ แต่อีกฝั่งบอกว่า ลองทำดูมันรู้สึดีนะทำสิ ก้าวขาวิ่งออกไปเลยสนุกแน่ๆความรู้สึกคือ เหมือน จขกท ทำจริงๆ แต่ขอบคุณสมองอีกครึ่งที่ยังมีสติ  จขกทต้องการคนที่จะรับฟัง ใช่ๆ ต้องสายด่วน สุขภาพจิต  โทรไปเลยค่ะ มันโอมากค่ะ โอโห รอสายนานมาก มีแต่เพลงให้ฟัง ตอนนั้น ตี 2-3มั้งคะ คงเลิกงานกันแล้วแน่ๆ  เริ่มร้องไห้เป็นบ้าหนักขึ้น เลยโทรไปหาเพื่อน สุดท้ายพอมีคนฟังความรู้สึกที่ จขกท เป็นอยู่ ขอบคุณที่รับฟังและไม่พูดว่า  คิดมาก คิดไปเอง ไปสวดมนต์ บลาๆ ไม่งั้นคงจะเละค่ะ สงบลง และคิดได้ว่า ความรู้สึกแบบนี้ ทรมานมาก ตัวเองเถียงกับตัวเอง เหมือนมี ขาวกับดำ เถียงกันในหัว เห็นภาพหลอนตัวเองฆ่าตัวตายซ้ำๆ โดดระเบียงบ้าง เอามีดแทงบ้าง ให้รถชนบ้าง  ตอนเห็นภาพ มันรู้สึกว่าทำแล้วต้องรู้สึกดีแน่ๆ ต้องฟินขนาดไหนนนนน  แต่อีกฝั่งก็คอยเตือนว่า แกป่วยย แกควรไปหาหมอ จึงไปพบแพทย์ ที่ศรีธัญญา พอทานยาเดือนแรก รู้สึกโอเคขึ้นนิดนึง   กลายเป็นคนที่ เวลามีความสุขจะสุขสุดๆ เศร้าจะเศร้าสุดๆ   ณ ปัจจุบัน จขกทยังรักษาตัว รับยาที่ศรีธัญญา  มีภาพคุณยายในอดีตผุดขึ้นมาเสมอๆ ระแวงว่าจะเสียใครไปอีก อยากตายก่อน  เครียดทุกครั้งที่รว่าพ่อไปตจว สมองจะกลัวไปหมดต้องรอให้พ่อกลับบ้านให้เห็นก็จะหาย แต่ จขกท สัญญากับยายว่า จะไม่ทำร้ายตัวเองเด็ดขาดจะไม่ให้ใครเสียใจเพราะ จขกท ครอบครัว จขกทเสียใจมาพอแล้ว


อยากบอกถึงคนที่เวลามีเพื่อน ญาติ แฟน คนรู้จัก บอกว่าป่วยโรคซึมเศร้า อย่าแนะนำเค้าว่า คิดไปเองน่า คิดมาก  เข้าวัดสวดมนต์ ทำบุญ มองว่าเป็นนิสัยคิดไปเอง เพ้อเจ้อ หรือว่า เรื่องแค่นี้ต้องเป็นขนาดนี้ด้วยหรอ  จขกทอยากบอกว่า คนทุกคนมีเรื่องที่เป็นจุดอ่อนในชีวิตกันทุกคนของแต่ละคนไม่เหมือนกันเรื่องที่เราเข้มแข็งมองว่ามันเล็กน้อย กับคนอื่น อาจเป็นเรื่องฝังใจที่ลบไม่ได้   ควรรับฟังเค้าและไม่ดูแคลนรำคาญความรู้สึกของเค้านะคะ ผู้ป่วยแค่มีคนรับฟังให้เค้าระบายออก ไม่ต้องหาเหตุผลอะไรมาปลอบก็ได้ค่ะ เป็นผู้ฟังที่ดี  คณอาจช่วยให้คนคนนึงดีขึ้น  ขอบคุณที่อ่านที่จขกท ระบาย เพ้อเจ้อเยอะแยะนะคะ