นักแสดงตลก หรือคนที่ชอบปล่อยมุกตลก เขาทนไม่หัวเราะได้อย่างไรครับ

สวัสดีค่ะ ไม่รู้เริ่มตั้งแต่ตอนไหน แต่ตอนนี้เราเป็นคนตลกของกลุ่มไปแล้วค่ะ แบบที่เวลาเงียบเมื่อไหร่ เพื่อนจะหันมามอง เหมือนรอให้ปล่อยมุก ตอนทำงานก็เหมือนกัน ประโยคจริงจังไม่ค่อยออกจากปากเท่าไหร่ พูดอะไ

ฉันเกลียดแม่ตัวเอง ทำไมแม่ต้องทำเหมือนความรู้สึกของฉันไม่มีค่าฉันชอบให้แม่สปอยล์หนังแต่แม่ก็ชอบพูดพูดไม่หยุดฉันรำคาญที่ผ่านมาฉันก็ทนได้ตลอดแต่วันนี่ฉันเหนื่อยมากกลับบ้านมาอยากกินข้าวแต่แม่กับพี่สาวบอก

ใช่ค่ะเราเศร้า เศร้าในใจ ไม่ตลก ไม่หัวเราะ ใจหวิวๆ ก่อนนี้รู้สึกอยากจากโลกนี้ไป แต่ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกแล้วค่ะ อยากอยู่ต่อ อยากใช้ชีวิตให้ดี เราผิดหวังกับการไว้ใจคนค่ะ เราไว้ใจและให้อภัยคนง่าย สุดท้ายก็

คือเป็นคนที่ หัวเราะง่ายแบบง่ายมากๆ เรื่องที่ไม่ตลกก็ตลก ยิ้มก็ง่ายมากกกกกกกก จนเวลาทำอะไรหมดความน่าเชื่อถือ สมมุติเวลา เสนองานต่างๆ ขำไปเรื่อยหยุดตัวเองไม่ได้ทั้งๆที่ไม่ควรขำ ไม่มีอะไรตลกมองหน้าก็ขำ

คือน้องคนนั้นผมชอบเขามาตั้งแต่ตอนที่เราไปซ้อมด้วยกัน และอายุเราห่างกัน2ปี แต่เหมือนน้องเขาจะชอบคนอื่นอยู่แล้วเขามาปรึกษาผมครับ(เจ็บนิดๆแหละ)🥹 คือคนที่น้องเขาชอบเป็นรุ่นน้องผม3ปี ซึ่งก็เป็นรุ่นน้องของเ

“ไบค์แมน ศักรินทร์ตูดหมึก” เป็นหนังคอมเมดี้เน้นขายความบันเทิงที่แทรกแง่มุมความสัมพันธ์ครอบครัวได้พอดีๆ พร้อมมุกตลกที่ไปไกลกว่าตัวอย่างหนังมาก (น่าเสียดายที่ตัวอย่างตัดออกมาได้ธรรมดาเกินไป)