ครั้งหนึ่ง เรามีโอกาสได้รู้จักน้องคนหนึ่ง เป็นรุ่นน้องที่มหาลัย
รู้จักกัน เพราะเราชวนน้องเค้ามาทำกิจรรมด้วย น้องเค้าเป็นคนเฟรนลี่ เรารู้สึกถูกชะตา
คุยกันบ่อยจนเริ่มสนิท น้องเค้าจะชอบคุยเรื่องแฟนเค้าให้ฟัง เราก็เหมือนพี่ที่คอยรับฟังและให้คำปรึกษา
มีวันหนึ่งน้องเค้าชวนเราไปดูหนัง บอกว่าเซ็งๆ เราก็พอจะรู้ ว่าคงทะเลาะกับแฟน เราก็โอเค ถือว่าไปผ่อนคลายเรื่องเครียดๆกัน
วันนั้น ทั้งดูหนัง กินชาบู นั่งร้านกาแฟ เดินไนท์บาซ่า เราค่อยข้างไว้ระยะอยู่ กลัวตัวเองจะหวั่นไหว แต่น้องก็มีแฟนแล้ว เราก็มีคนคุย
มันก็เลยไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แต่มีต่อจากนั้นอีกช็อตหนึ่ง คือ เราเที่ยวกันแล้ว ไม่มีรถตู้กลับ ก็จำเป็นต้องค้างที่นี่หนึ่งคืน
บอกก่อนนะ น้องเป็นดี้แล้วเราก็เป็นทอม คือไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว สบายๆ เราก็หาที่พักจนได้ เป็นโรงแรมกลางๆเมืองหน่อย
ด้วยความที่เหนื่อยมาทั้งวัน เข้าห้องก็นอนฟุบคว่ำหน้าลงกันคนละเตียง มันเป็นเตียงแยกอยู่แล้ว เหนื่อยนะแต่ก็นอนคุยกัน
จะว่าไปน้องเค้า นอนเล่าเรื่องให้เราฟังมากว่า ก็น่ารักดีนะ เราชอบคนคุยเก่ง จู่ๆ อยู่ดีๆน้องก็มานอนบนหลังเราว่ะ นอนหลังชนหลัง
แต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไรขนาดนั้น
เพราะน้องก็ซนๆตามประสา555 แปลกที่เรารู้สึกหนักแต่กลับรู้สึกดี บอกเลย ตอนนั้นคือเริ่มรู้สึกนิดๆละ มันรู้สึกดีแหล่ะ น้องก็นอนเล่าเรื่องราวของเค้าให้ฟัง
จนเราเริ่มง่วง ก็บอกพี่จะอาบน้ำนอนละ พรุ่งนี้ตื่นเช้า จะได้กลับกัน ต่างคนต่างแยกย้าย อาบน้ำนอน
จนเช้า เราก็เช็คเอ้าท์ นั่งรถต่อไปที่สถานีขนส่งอีกที แล้วก็ได้ตั๋วรถเมล์กลับ เดินทางรถเมล์ 3-4 ชม.จะช้ากว่ารถตู้พอสมควร
น้องก็หลับมาตลอดทาง หัวก็เอนๆมาหาบ้าง เราก็ผลักกลับไป555 คืออย่ามุ้งมิ้งได้มั้ย เราไม่อยากรู้สึกหวั่นไหว พยายามปิดตัวเองมากๆ
แต่ก็โดนความรู้สึกดีๆโจมตีตลอด จนกลับถึงมหาลัย ต่างคนต่างแยกย้ายกลับหอ จากนั้นมาก็คุยตามประสามาเรื่อยๆ
เราก็ชวนมาทำกับข้าวกินที่ห้องด้วยนะ เราอยู่คนเดียวไง เมทไม่อยู่ เพราะเราเรียนช่วงซัมเมอร์ เราเป็นคนชอบทำกับข้าว
อยากให้น้องเค้ามาเล่นด้วยจะได้ไม่เหงา เพราะน้องก็อยู่หอคนเดียวเหมือนกัน เราทำตัวไม่ค่อยน่ารักกับน้องหรอก
ชอบนิ่งๆใส่ แต่เค้าอยู่ในสายตาเราตลอดเลยนะ ทั้งที่เราไม่ได้ตั้งใจมอง ไปเดินตลาดซื้อของสดด้วยกัน เค้าก็ดูจะซื้อไปเป็น
ได้แต่เดินตาม เดินดู 5555 ไม่มีส่วนร่วมอะไรเลย แต่รู้มั้ย มันน่ารักมาก เมนูแรกที่ทำให้เค้ากิน คือ ต้มยำปลากระป๋อง
เรากินข้าวด้วยกัน ฝีมือเราด้วย นั่งดูทีวี เล่นอยู่ในห้องเรานั้นแหล่ะ จนมันดึกละ รถเราไม่มีน้ำมันอ่ะ ไปส่งน้องกลับหอไม่ได้
บอกพรุ่งนี้เช้าละกัน จะไปส่ง 5555เหมือนเราเริ่มชั่วร้าย ผ้าห่มของเมทเรามันก็เอากลับบ้านไปหมด เหลือแค่ผืนเดียว
แล้วยังไงละ ห้องเปิดแอร์อีก จำเป็นต้องแบ่งผ้าห่มกัน หมอนก็มีอันเดียว เราก็ว่าคงไม่เป็นไรหรอก เราก็เพศเดียวกับน้อง
ดึกๆมาก็เริ่มหนาว เราว่าเราเป็นห่วงน้องอ่ะ เลยบอกว่า มานอนนี่มะ ให้น้องนอนหนุนแขนเราอีกที ผ้าห่มจะได้เพียงพอ
พูดง่ายๆคือคล้ายๆกอดแหล่ะ แต่เราไม่ได้กอดไง แต่น้องเค้าเอาแขนมาพาดเรา
จนเช้า เราตื่นก่อน แปลกใจตัวเองมาก ทำไมนอนท่านี้แล้วไม่เปลี่ยนท่าเลยทั้งคืน ปกติเราจะชาแขนถ้ามีคนนอนทับนานๆ
เออเว้ย นี่ก็เป็นเรื่องที่ลงตัวอย่างหนึ่ง ผ่านมาวันนั้นอะไรๆก็เริ่มจะไม่เหมือนเดิม กับเราที่เริ่มหวั่นไหว ส่วนน้องไม่รู้ว่ามีใจมั้ย?
แต่อย่าลืมว่าน้องมีแฟน แล้วเราก็มีคนที่คุยอยู่ด้วย เราไม่อยากเป็นคนไม่ดี ที่แย่งแฟนใคร มันต้องไม่มีเหตุการณ์แบบนั้น
จนวันหนึ่งน้องเค้ามาหาเรา ดูซึมๆ เหมือนจะเลิกกับแฟนแล้ว เราก็ไม่อยากถามหรอก เราดูไม่ค่อยสนใจอะไรน้องเท่าไหร่
คือไม่อยากให้อะไรวุ่นวายไปกว่านี้ ยิ่งเข้ามาในช่วงเวลาที่เค้าเลิกกับแฟนอีก แต่สาเหตุจริงๆเพราะห่างไกลกันและความไม่เข้าใจหลายอย่างด้วย
ไม่ได้เกี่ยวกับมือที่สามเลย เราก็บอกไปนั่งเล่นที่ห้องพี่ก่อนก็ได้ ... เราจำไม่ได้วันนั้นเราคุยอะไรกัน
แต่รู้ว่าอารมณ์หม่นๆทั้งคู่ เราเป็นห่วงคนที่เราคุย เราไม่อยากให้เค้ารู้สึกไม่ดีที่มายุ่งกับน้องเค้า ส่วนน้องคงอยากมีที่ระบาย อยากกอดใครสักคน
แต่เรากลับผลักให้เค้าห่าง ตอนนั้นดูแย่มากอ่ะ เรานั่งอยู่ใกล้ๆน้องเค้า จู่ๆน้องเค้าก็มองเรา เราไม่รู้ว่าถูกสะกดด้วยอะไร เค้าจูบเรา อะไรหม่นๆหายไปทันที ><ชอบการถูกจู่โจม
เรารู้สึกเหมือนผีเสื้อบินเต็มท้องเลย มันอบอุ่น มันรู้สึกมั่นคง มันดีที่สุด เป็นจูบที่ทำให้เคลิ้มมากๆ ทั้งที่ก็ไม่ใช่จูบแรกของเรา
หัวใจตอนนั้นมันรู้สึกได้เลยอ่ะ มันคือรัก แต่เราพยายามต่อต้านมันมาตลอดต่างหาก เราไม่เปิดทางให้มัน เพราะกลัวจะไปทำให้เค้าเลิกกัน
มาคิดทบทวนใช้ความรู้สึกบอก กับคนที่เราคุย เราชอบเค้า เราพยายามให้เค้ารู้สึดีกับเรา แต่น้องคนนี้เราไม่ได้พยายามอะไรเลย แต่มันกลับถูกบันทึก
ในความทรงจำดีๆของเรา หลายๆอย่างที่เค้าเป็นเราไม่ต้องพยายามชอบ มันดูน่ารักไปเอง
หลังจากวันนั้น เราก็เริ่มห่างไป แต่มันก็ยังห่วงใยตลอดผ่านหน้าเฟสบุค เพราะไม่ค่อยได้เจอ เราก็สังเกตเหมือนแฟนเค้าพยายามง้อตลอด
แล้วเค้าก็ดีกัน .. จนเราห่างไป ไปออกค่ายอาสาที่ใต้เกือบเดือน กลับมาอีกที น้องเค้ามีแฟนใหม่ไปแล้ว
หัวใจเราหาคำตอบไม่ได้เลย มันคืออะไร น้องเค้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราใช่มั้ย?
เฮิร์ทนานมาก คิดถึงบ่อยๆช่วงปีแรก "ไม่เคยคบ แต่รู้สึกรัก" ห่วงอยู่ห่างๆ น้องเค้าไม่สบายง่าย เป็นหวัดบ่อย เราก็แอบเอาเจลล้างมือไปวางหน้าห้องให้
เผื่อได้ใช้ ได้แต่ยิ้มนะ เวลาที่ทำอะไรแบบนี้ ตอนนั้นมันไม่คิดหรอก ว่าเค้าจะเอาหรือปาทิ้ง ขอแค่ได้ดูแลอยู่ห่างๆ
กินอะไรอร่อยก็อยากซื้อมาฝากด้วย แต่เค้าไม่เอาไง จำได้ว่าซื้อปาท่องโก๋มา ถุงใหญ่เลย น้ำเต้าหู้อีก แวะไปหาที่หอน้อง บอกพี่ซื้อมาฝาก
เราก็เคาะประตู น้องเค้าบอกว่าไม่เอา เราก็คุยประมาณ3ทีมั้ง กำลังจะเลี้ยวกลับ สะดุดรองเท้า แล้วล้มไปกระแทกประตูห้องเค้า น้องเค้าพูดเสียงแข็งกลับมาบอก อย่ามาทำแบบนี้! เค้าไม่ชอบ! เรานี่น้ำตาไหลเลย คือพี่ไม่ได้ทุบห้องเรานะ ไม่ต้องกลัว ได้แต่คิดในใจ..แล้วก็เดินถอนหายใจ ลงไปชั้นล่าง
ปาท่องโก๋ ก็ซื้อมาตั้งเยอะ เสียดาย ไม่ทิ้งหรอก เราเลยเดินไปเคาะห้องเพื่อนสาขาเดียวกันกับเรา แต่อยู่หอเดียวกับน้อง บอกเราให้ แล้วเดินจากไป
บอกตัวเองว่าจะไม่ยุ่งอีก กลับห้องมาก็แชทหาน้อง ขอโทษไป เราคงทำตัวน่ารำคาญแหล่ะ น้องก็บล็อคเฟสเราไป
ข่าวคราวก็ถามจากเพื่อนเค้าบ้าง ว่าน้องเค้าสบายดีมั้ย? เราทำแบบนี้มาเรื่อยๆ พิมพ์ชื่อค้นหาในเฟสมาตลอด หวังว่าเค้าจะปลดบล็อค
ปีแรกผ่านไป ปีที่ 2,3,4, ก็ยังไม่ปลดบล็อค เราก็ไม่ได้ตื้อนะ เหมือนหัวใจมันมีความสุข มีหวังมากกว่า
เข้าปีที่2 เรามีแฟนนะ ก็คบกันมาเรื่อยๆแต่ในใจกลับรู้สึกยังมีน้องเค้าอยู่เสมอ เราไม่เข้าใจเลย เราก็บอกเรื่องนี้ให้แฟนฟังด้วย เราโคตรบริสุทธิ์ใจ
ข่าวคราวเรื่องราวของน้องเค้า ขอแค่รู้ว่าน้องมีความสุขดี แฟนเค้ารักและดูแลกันดี แค่นี้เราก็สบายใจ มีโอกาสเจอบ้างนิดหน่อย แต่ไม่ได้คุยกันหรอก
น้องเค้าคงไม่ชอบเราไปแล้ว จนต่างคนต่างเรียนจบ และเห็นว่าเฟสบุคไม่ได้บล็อคแล้ว ตอนเข้าสู่ปีที่5 เราดีใจมากๆ แค่รูปก็ยังดี ไม่กล้าแอดไปนะ มันคงไม่ดี อีกอย่างเค้าอาจจะลืมเราไปแล้วก็ได้ ... ทุกวันนี้กลับมาคุยกันเหมือนพี่น้องอีกครั้ง แต่เค้ายังเป็นความรักของเราเสมอ
มีปัญหาอะไร พี่ยินดีให้คำปรึกษาและแนะนำ เค้าขอโทษในสิ่งที่ผ่านมาทุกๆอย่าง แต่มันคงไม่มีโอกาสได้รักกันหรอก
จะเป็นไปได้หรอ? ที่รักเราจะเป็นจริง กลัวว่าวันหนึ่งเค้าจะหายไปจากเราอีก เป็นแบบนี้ เก็บไว้ในใจก็พอ เมษานี้ ก็จะครบ6ปีแล้ว ที่เรารู้จักน้องเค้า
ได้รู้จักแค่2เดือน แต่เป็นความทรงจำที่ดีตลอดไป ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
ไม่ได้คบ แต่รู้สึกรัก [อย่างน้อยก็รู้ว่ารักเป็น]
รู้จักกัน เพราะเราชวนน้องเค้ามาทำกิจรรมด้วย น้องเค้าเป็นคนเฟรนลี่ เรารู้สึกถูกชะตา
คุยกันบ่อยจนเริ่มสนิท น้องเค้าจะชอบคุยเรื่องแฟนเค้าให้ฟัง เราก็เหมือนพี่ที่คอยรับฟังและให้คำปรึกษา
มีวันหนึ่งน้องเค้าชวนเราไปดูหนัง บอกว่าเซ็งๆ เราก็พอจะรู้ ว่าคงทะเลาะกับแฟน เราก็โอเค ถือว่าไปผ่อนคลายเรื่องเครียดๆกัน
วันนั้น ทั้งดูหนัง กินชาบู นั่งร้านกาแฟ เดินไนท์บาซ่า เราค่อยข้างไว้ระยะอยู่ กลัวตัวเองจะหวั่นไหว แต่น้องก็มีแฟนแล้ว เราก็มีคนคุย
มันก็เลยไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แต่มีต่อจากนั้นอีกช็อตหนึ่ง คือ เราเที่ยวกันแล้ว ไม่มีรถตู้กลับ ก็จำเป็นต้องค้างที่นี่หนึ่งคืน
บอกก่อนนะ น้องเป็นดี้แล้วเราก็เป็นทอม คือไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว สบายๆ เราก็หาที่พักจนได้ เป็นโรงแรมกลางๆเมืองหน่อย
ด้วยความที่เหนื่อยมาทั้งวัน เข้าห้องก็นอนฟุบคว่ำหน้าลงกันคนละเตียง มันเป็นเตียงแยกอยู่แล้ว เหนื่อยนะแต่ก็นอนคุยกัน
จะว่าไปน้องเค้า นอนเล่าเรื่องให้เราฟังมากว่า ก็น่ารักดีนะ เราชอบคนคุยเก่ง จู่ๆ อยู่ดีๆน้องก็มานอนบนหลังเราว่ะ นอนหลังชนหลัง
แต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไรขนาดนั้น
เพราะน้องก็ซนๆตามประสา555 แปลกที่เรารู้สึกหนักแต่กลับรู้สึกดี บอกเลย ตอนนั้นคือเริ่มรู้สึกนิดๆละ มันรู้สึกดีแหล่ะ น้องก็นอนเล่าเรื่องราวของเค้าให้ฟัง
จนเราเริ่มง่วง ก็บอกพี่จะอาบน้ำนอนละ พรุ่งนี้ตื่นเช้า จะได้กลับกัน ต่างคนต่างแยกย้าย อาบน้ำนอน
จนเช้า เราก็เช็คเอ้าท์ นั่งรถต่อไปที่สถานีขนส่งอีกที แล้วก็ได้ตั๋วรถเมล์กลับ เดินทางรถเมล์ 3-4 ชม.จะช้ากว่ารถตู้พอสมควร
น้องก็หลับมาตลอดทาง หัวก็เอนๆมาหาบ้าง เราก็ผลักกลับไป555 คืออย่ามุ้งมิ้งได้มั้ย เราไม่อยากรู้สึกหวั่นไหว พยายามปิดตัวเองมากๆ
แต่ก็โดนความรู้สึกดีๆโจมตีตลอด จนกลับถึงมหาลัย ต่างคนต่างแยกย้ายกลับหอ จากนั้นมาก็คุยตามประสามาเรื่อยๆ
เราก็ชวนมาทำกับข้าวกินที่ห้องด้วยนะ เราอยู่คนเดียวไง เมทไม่อยู่ เพราะเราเรียนช่วงซัมเมอร์ เราเป็นคนชอบทำกับข้าว
อยากให้น้องเค้ามาเล่นด้วยจะได้ไม่เหงา เพราะน้องก็อยู่หอคนเดียวเหมือนกัน เราทำตัวไม่ค่อยน่ารักกับน้องหรอก
ชอบนิ่งๆใส่ แต่เค้าอยู่ในสายตาเราตลอดเลยนะ ทั้งที่เราไม่ได้ตั้งใจมอง ไปเดินตลาดซื้อของสดด้วยกัน เค้าก็ดูจะซื้อไปเป็น
ได้แต่เดินตาม เดินดู 5555 ไม่มีส่วนร่วมอะไรเลย แต่รู้มั้ย มันน่ารักมาก เมนูแรกที่ทำให้เค้ากิน คือ ต้มยำปลากระป๋อง
เรากินข้าวด้วยกัน ฝีมือเราด้วย นั่งดูทีวี เล่นอยู่ในห้องเรานั้นแหล่ะ จนมันดึกละ รถเราไม่มีน้ำมันอ่ะ ไปส่งน้องกลับหอไม่ได้
บอกพรุ่งนี้เช้าละกัน จะไปส่ง 5555เหมือนเราเริ่มชั่วร้าย ผ้าห่มของเมทเรามันก็เอากลับบ้านไปหมด เหลือแค่ผืนเดียว
แล้วยังไงละ ห้องเปิดแอร์อีก จำเป็นต้องแบ่งผ้าห่มกัน หมอนก็มีอันเดียว เราก็ว่าคงไม่เป็นไรหรอก เราก็เพศเดียวกับน้อง
ดึกๆมาก็เริ่มหนาว เราว่าเราเป็นห่วงน้องอ่ะ เลยบอกว่า มานอนนี่มะ ให้น้องนอนหนุนแขนเราอีกที ผ้าห่มจะได้เพียงพอ
พูดง่ายๆคือคล้ายๆกอดแหล่ะ แต่เราไม่ได้กอดไง แต่น้องเค้าเอาแขนมาพาดเรา
จนเช้า เราตื่นก่อน แปลกใจตัวเองมาก ทำไมนอนท่านี้แล้วไม่เปลี่ยนท่าเลยทั้งคืน ปกติเราจะชาแขนถ้ามีคนนอนทับนานๆ
เออเว้ย นี่ก็เป็นเรื่องที่ลงตัวอย่างหนึ่ง ผ่านมาวันนั้นอะไรๆก็เริ่มจะไม่เหมือนเดิม กับเราที่เริ่มหวั่นไหว ส่วนน้องไม่รู้ว่ามีใจมั้ย?
แต่อย่าลืมว่าน้องมีแฟน แล้วเราก็มีคนที่คุยอยู่ด้วย เราไม่อยากเป็นคนไม่ดี ที่แย่งแฟนใคร มันต้องไม่มีเหตุการณ์แบบนั้น
จนวันหนึ่งน้องเค้ามาหาเรา ดูซึมๆ เหมือนจะเลิกกับแฟนแล้ว เราก็ไม่อยากถามหรอก เราดูไม่ค่อยสนใจอะไรน้องเท่าไหร่
คือไม่อยากให้อะไรวุ่นวายไปกว่านี้ ยิ่งเข้ามาในช่วงเวลาที่เค้าเลิกกับแฟนอีก แต่สาเหตุจริงๆเพราะห่างไกลกันและความไม่เข้าใจหลายอย่างด้วย
ไม่ได้เกี่ยวกับมือที่สามเลย เราก็บอกไปนั่งเล่นที่ห้องพี่ก่อนก็ได้ ... เราจำไม่ได้วันนั้นเราคุยอะไรกัน
แต่รู้ว่าอารมณ์หม่นๆทั้งคู่ เราเป็นห่วงคนที่เราคุย เราไม่อยากให้เค้ารู้สึกไม่ดีที่มายุ่งกับน้องเค้า ส่วนน้องคงอยากมีที่ระบาย อยากกอดใครสักคน
แต่เรากลับผลักให้เค้าห่าง ตอนนั้นดูแย่มากอ่ะ เรานั่งอยู่ใกล้ๆน้องเค้า จู่ๆน้องเค้าก็มองเรา เราไม่รู้ว่าถูกสะกดด้วยอะไร เค้าจูบเรา อะไรหม่นๆหายไปทันที ><ชอบการถูกจู่โจม
เรารู้สึกเหมือนผีเสื้อบินเต็มท้องเลย มันอบอุ่น มันรู้สึกมั่นคง มันดีที่สุด เป็นจูบที่ทำให้เคลิ้มมากๆ ทั้งที่ก็ไม่ใช่จูบแรกของเรา
หัวใจตอนนั้นมันรู้สึกได้เลยอ่ะ มันคือรัก แต่เราพยายามต่อต้านมันมาตลอดต่างหาก เราไม่เปิดทางให้มัน เพราะกลัวจะไปทำให้เค้าเลิกกัน
มาคิดทบทวนใช้ความรู้สึกบอก กับคนที่เราคุย เราชอบเค้า เราพยายามให้เค้ารู้สึดีกับเรา แต่น้องคนนี้เราไม่ได้พยายามอะไรเลย แต่มันกลับถูกบันทึก
ในความทรงจำดีๆของเรา หลายๆอย่างที่เค้าเป็นเราไม่ต้องพยายามชอบ มันดูน่ารักไปเอง
หลังจากวันนั้น เราก็เริ่มห่างไป แต่มันก็ยังห่วงใยตลอดผ่านหน้าเฟสบุค เพราะไม่ค่อยได้เจอ เราก็สังเกตเหมือนแฟนเค้าพยายามง้อตลอด
แล้วเค้าก็ดีกัน .. จนเราห่างไป ไปออกค่ายอาสาที่ใต้เกือบเดือน กลับมาอีกที น้องเค้ามีแฟนใหม่ไปแล้ว
หัวใจเราหาคำตอบไม่ได้เลย มันคืออะไร น้องเค้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราใช่มั้ย?
เฮิร์ทนานมาก คิดถึงบ่อยๆช่วงปีแรก "ไม่เคยคบ แต่รู้สึกรัก" ห่วงอยู่ห่างๆ น้องเค้าไม่สบายง่าย เป็นหวัดบ่อย เราก็แอบเอาเจลล้างมือไปวางหน้าห้องให้
เผื่อได้ใช้ ได้แต่ยิ้มนะ เวลาที่ทำอะไรแบบนี้ ตอนนั้นมันไม่คิดหรอก ว่าเค้าจะเอาหรือปาทิ้ง ขอแค่ได้ดูแลอยู่ห่างๆ
กินอะไรอร่อยก็อยากซื้อมาฝากด้วย แต่เค้าไม่เอาไง จำได้ว่าซื้อปาท่องโก๋มา ถุงใหญ่เลย น้ำเต้าหู้อีก แวะไปหาที่หอน้อง บอกพี่ซื้อมาฝาก
เราก็เคาะประตู น้องเค้าบอกว่าไม่เอา เราก็คุยประมาณ3ทีมั้ง กำลังจะเลี้ยวกลับ สะดุดรองเท้า แล้วล้มไปกระแทกประตูห้องเค้า น้องเค้าพูดเสียงแข็งกลับมาบอก อย่ามาทำแบบนี้! เค้าไม่ชอบ! เรานี่น้ำตาไหลเลย คือพี่ไม่ได้ทุบห้องเรานะ ไม่ต้องกลัว ได้แต่คิดในใจ..แล้วก็เดินถอนหายใจ ลงไปชั้นล่าง
ปาท่องโก๋ ก็ซื้อมาตั้งเยอะ เสียดาย ไม่ทิ้งหรอก เราเลยเดินไปเคาะห้องเพื่อนสาขาเดียวกันกับเรา แต่อยู่หอเดียวกับน้อง บอกเราให้ แล้วเดินจากไป
บอกตัวเองว่าจะไม่ยุ่งอีก กลับห้องมาก็แชทหาน้อง ขอโทษไป เราคงทำตัวน่ารำคาญแหล่ะ น้องก็บล็อคเฟสเราไป
ข่าวคราวก็ถามจากเพื่อนเค้าบ้าง ว่าน้องเค้าสบายดีมั้ย? เราทำแบบนี้มาเรื่อยๆ พิมพ์ชื่อค้นหาในเฟสมาตลอด หวังว่าเค้าจะปลดบล็อค
ปีแรกผ่านไป ปีที่ 2,3,4, ก็ยังไม่ปลดบล็อค เราก็ไม่ได้ตื้อนะ เหมือนหัวใจมันมีความสุข มีหวังมากกว่า
เข้าปีที่2 เรามีแฟนนะ ก็คบกันมาเรื่อยๆแต่ในใจกลับรู้สึกยังมีน้องเค้าอยู่เสมอ เราไม่เข้าใจเลย เราก็บอกเรื่องนี้ให้แฟนฟังด้วย เราโคตรบริสุทธิ์ใจ
ข่าวคราวเรื่องราวของน้องเค้า ขอแค่รู้ว่าน้องมีความสุขดี แฟนเค้ารักและดูแลกันดี แค่นี้เราก็สบายใจ มีโอกาสเจอบ้างนิดหน่อย แต่ไม่ได้คุยกันหรอก
น้องเค้าคงไม่ชอบเราไปแล้ว จนต่างคนต่างเรียนจบ และเห็นว่าเฟสบุคไม่ได้บล็อคแล้ว ตอนเข้าสู่ปีที่5 เราดีใจมากๆ แค่รูปก็ยังดี ไม่กล้าแอดไปนะ มันคงไม่ดี อีกอย่างเค้าอาจจะลืมเราไปแล้วก็ได้ ... ทุกวันนี้กลับมาคุยกันเหมือนพี่น้องอีกครั้ง แต่เค้ายังเป็นความรักของเราเสมอ
มีปัญหาอะไร พี่ยินดีให้คำปรึกษาและแนะนำ เค้าขอโทษในสิ่งที่ผ่านมาทุกๆอย่าง แต่มันคงไม่มีโอกาสได้รักกันหรอก
จะเป็นไปได้หรอ? ที่รักเราจะเป็นจริง กลัวว่าวันหนึ่งเค้าจะหายไปจากเราอีก เป็นแบบนี้ เก็บไว้ในใจก็พอ เมษานี้ ก็จะครบ6ปีแล้ว ที่เรารู้จักน้องเค้า
ได้รู้จักแค่2เดือน แต่เป็นความทรงจำที่ดีตลอดไป ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ