เมื่อจิตเห็นว่า สุข ทุกข์ พอใจ ไม่พอใจ ก้เท่านั้น เปล่าประโยชน์ที่จะดิ้นรน สภาวะธรรมนี้คือ สังขารุเปกขาญาณ ใช่ไหมคะ

หากต้องการให้การปฏิบัติจบลงที่..สัมมาสมาธิ (องค์มรรคที่แปด) ก็ต้องหันกลับมาดูที่จุดเริ่มต้นคือ สัมมาทิฏฐิ (องค์มรรคที่หนึ่ง) ลองคิดดูว่า ถ้าสัมมาทิฏฐิไม่เพียงพอ สัมมาสังกัปปะก็ไม่พอ สัมมาวาจาก็ไม่พอ

#การบริกรรมภาวนา ให้จิตอยู่ ณ จุดเดียว คือ พุทโธ เมื่อจิตมาจดจ้องอยู่ที่คำว่า พุทโธ ให้พิจารณาตามองค์ ฌาน ๕ คือ การนึกถึง พุทโธ เรียกว่า วิตก จิตอยู่กับ พุทโธ ไม่พรากจากไปเรียกว่า วิจารณ์ หลังจากนี้

นักดับเพลิงภายใน1. นิยามแห่งการตระหนักรู้ (Bare Awareness) หัวใจหลักของการจัดการ "เวทนา" (Affective Valences) คือการดำรงสภาวะผู้เฝ้าสังเกตการณ์อย่างเป็นกลางต่อ ผัสสะ โดยปราศจากอคติ: สุขเวท

เฮ้ยเพื่อน รู้ป่ะว่าที่เราวนลูปเหนื่อยตายในวัฏฏะเนี่ย ก็เพราะเราโดน "อวิชชาสัมผัส" ปั่นหัวเอาเนี่ยแหละ ยิ่งยุคนี้เทคโนโลยีมันไวจัด สิ่งเร้ามาเคาะประตูใจรัวๆ ถ้าไม่ฝึก "สติ" ให้เป็น

...สำหรับใครที่สามารถยกระดับจิตเข้าสู่วิปัสสนาญาณได้แล้ว ...ต่อจากนั้นก็ต้องพยายามอย่างเต็มที่ผ่านวิปัสสนาญาณไปแต่ละขั้นๆ ไปตามลำดับๆๆ ... แม้จะเดินจงกรมจนฝ่าเท้าแตกเลือดไหลแดงเถือกคาทางจงกรม หรือ อดน