คิดว่าคนที่ทำงานฝ่ายบุคคลหลายๆท่านคงอาจจะเคยได้เจอได้สัมผัสกับบุคคลประเภทนี้อยู่บ้าง อันนี้เป็นเคสล่าสุดหน่ะนะ จะเล่าแบบสั้นๆที่สุดที่จะเป็นไปได้ และอยากให้เข้าถึงอารมณ์ความรู้สึก

มีเจ๊คนนึงอ้างว่าเป็นญาติ(พี่ป้าน้าอาหรืออะไรไม่รู้)กับพนักงานบริษัท ต่อสายเข้ามายังฝ่ายบุคคล เพื่อสอบถามถึงขั้นตอนการดำเนินการต่างๆ ตั้งแต่การรับเข้ามา ไปจนถึงการให้พนักงานผ่านทดลองงาน (อันนี้เราว่าแค่โทรมาถามเรื่องพวกนี้ก็ถือว่าก้าวก่ายแล้วนะ) พอถามกลับถึงสาเหตุให้เหตุผลว่าจะให้หลานสมัครวานเลยอยากรู้ (หลายๆท่านคงคิดว่า เอ้า เค้าก็อยากรู้ก่อนไม่ได้เหรอ ในความรู้สึกเรา เราว่าไม่โอเค บางขั้นตอนการทำงานก็ไม่ได้เป็นเรื่องสาธารณะมากนัก อยากรู้ก็สมัคร สอบข้อเขียน แล้วสัมภาษณ์ให้ผ่านก่อนมั้ย) และแล้วก็ยังม่ายยยยจบ บทสนทนาเริ่มไปไกล ไกลมากกว่านั้น

เริ่มจะไม่ใช่การสอบถามเรื่องว่าจะสมัครงานแล้ว เริ่มออกแนวประท้วง บอกว่าหลานทำงานอยู่ ยังไม่ผ่านทดลองงาน ช่วงนี้ขอเขียนแบบย่อยๆนะ

- อยากรู้ขั้นตอนว่าโดยปกติให้ทดลองงานนานเท่าไหร่
เราตอบ
- มีการขยายมั้ย ขยายนานเท่าไหร่
มีค่ะ ขึ้นอยู่กับการพิจารณาของหน่วยงาน
- พิจารณาจากอะไร
คือไม่ควรถามนะ ชั้นไม่ใช่หัวหน้างานโดยตรง
- ถ้าไม่ผ่านทำไมถึงขยายระยะเวลาทดลองงานล่ะ
หน่วยงานอาจจะอยาดให้โอกาส ให้พิสูจน์ตัวเอง
- ถ้าให้โอกาสแล้ว ทำไมถึงไม่ให้ต่อ ให้เด็กมีประวัติที่ดี
ไม่ทราบค่ะ เป็นดุลพินิจของหน่วยงาน เค้าอาจจะให้โอกาสแล้ว แต่ผลสรุปก็คือทำไม่ได้ ก็ต้องพิจารณาในขั้นตอนต่อไป
- ดิชั้นก็เห็นหลานไปทำงานทุกวัน
อันนี้ไม่ได้ตอบเค้านะ แต่ก็คิดว่า แล้วรู้เหนอว่าหลานทำงานเป็นยังไง
- ทำไมทำแบบนี้ ดิชั้นก็มีลูกน้อง
อันนี้ก็ไม่ได้ตอบ แต่คิดว่า ไม่รับหลานไปทำงานด้วยล่ะคะ
- พูดตามหลักศีลธรรมนะคะ ถ้าพูดถึงว่าให้โอกาสเค้ามาขนาดนี้ ทำไม .........
ฟังต่อไป น่าเบื่อมาก
- ถ้าไม่โอเคกับเค้าปล่อยให้เค้าอยู่มานานขนาดนี้ได้ยังไง คนเราไม่ชอบกันจะทนมองหน้ากันทำไม มาบีบบังคับกันแบบนี้
เราเริ่มเอะใจ เอ๊ะ เดี๋ยวนะ สรุปว่าน้องผ่านทดลองงานแล้วหรือยังไม่ผ่าน ก็เลยถามกลับ(เพราะเราเชคแล้ว ไม่มีใครในปัจจุบันที่ยังไม่ผ่านทดลองงาน ในช่วงเวลาที่เค้ากล่าวอ้างมาหน่ะนะ)
- ไม่ทราบค่ะ แต่เค้ามาเล่าให้ฟังแล้วรับไม่ได้ นุ่น นี่ นั่น

เท่านี้ก่อนเนาะ