สวัสดีค่ะ เราอายุ22 ปีค่ะกำลังจะจบ ป.ตรี ชีวิตเราสังคมรอบข้างดีมากค่ะ เราเป็นคนร่าเริงมากๆ สายตาคนภายนอกมองเราก็มีชีวิตที่ดีในระดับนึง แต่ใครจะรู้ว่าเราต้องเจอปัญหาครอบครัวแบบนี้
ปกติเราอยู่หอค่ะเพราะเรียนมหาลัยในกรุงเทพ ทุกครั้งที่เรากลับมาบ้านเราไม่อยากอยู่บ้านเลยค่ะไม่มีความสุขเลยเพราะพ่อกับพี่ชายเราค่ะ
เรื่องของพ่อ ก่อนนะคะ
เมื่อก่อนตอนเด็กๆเราก็คิดว่าครอบครัวเราเหมือนคนอื่นๆค่ะ ที่พ่อกับแม่ช่วยกันทำมาหากิน แต่พอโตมารู้ซึ้งเลยค่ะว่ามันไม่ใช่!! แม่เรารับภาระอยู่คนเดียวค่ะพ่อไม่ช่วยอะไรเลย ค่าผ่อนรถ ค่าบ้าน น้ำไฟในบ้าน ค่าเรียนของพี่และเรา เงินเดือนพ่อกินและใช้คนเดียวค่ะ เราเคยถามแม่นะคะว่าทำไมไม่พูดบ้าง แม่เราบอกเคยพูดตั้งหลายครั้งแล้วแต่พ่อไม่สนใจ แม่เลยได้แต่คิดว่าช่างเค้าเถอะให้เค้าเอาตัวรอดไม่มาลำบากแม่ก็พอแล้ว พ่อใช้จ่ายส่วนใหญ่ไปกับการกินเบียร์ค่ะซื้อของใช้ของตัวเอง จนถึงทุกวันเรื่องพีคเกิดขึ้นค่ะ พ่อเราตกงานเลยอยู่แต่บ้านและได้เงินก้อนสุดท้ายของการทำงานมาสำหรับคนอื่นอาจจะคิดว่าเงินก้อนนั้นไม่เยอะมาก แต่สำหรับเราคิดว่าเงินก้อนนั้นพอที่จะเอามาประกอบธุระกิจเล็กๆได้พอกินเป็นรายได้เล็กๆน้อยๆ แต่พ่อเราค่ะนำเงินก้อนสุดท้ายของตัวเองไปกินเบียร์กับเพื่อนๆ ย้อนวัยกาลครั้งนึงกับเพื่อนเกือบทุกวันจนเงินหมด พอเมากลับมาวันนั้นเป็นวันที่เราอยู่บ้านพอดีค่ะเจอสภาพพ่อแล้วเรารับไม่ได้เอามากๆ พ่อพาเพื่อนเข้ามาในบ้านพูดจาตามประสาคนเมา "ไอ้...ไอ้....ไอ้เ....ดแม่...#^#*#()'@" วัยรุ่นสุดๆลืมแก่ไปเลย ไปยืนฉี่หน้าบ้านคนอื่น มานอนแก้ผ้าอยู่ในบ้าน เราช็อคและสุดจะทนมาก พอไม่เมาพ่อก็นั้งๆนอนๆดูหนัง คุยไลน์กับเพื่อนปล่อยให้แม่ทำงานหนักอยู่คนเดียว ทุกวันนี้ไม่ต้องคิดค่ะว่าพ่อเอาเงินจากที่ไหนใช้ขอแม่ล้วนๆ **ลืมบอกเเม่เราทำงานร้านขายยาเภสัชค่ะ แต่ร้านอยู่ในแหล่งธุระกิจร้านปิดตี3 แม่เราอยู่กะกลางคืนเลิกงานตีสามขับรถถึงบ้านตี 4 ต้องตื่นมาทำความสะอาดบ้านเองพ่อไม่ได้ช่วยหยิบจับอะไรเลยถึงจะอยู่บ้านเฉยๆก็ตาม
ต่อมา
เรื่อง พี่ชาย
พี่เราอายุห่างจากเรา 3 ปีค่ะ อายุ25 ปี แต่ตอนนี้เรียนอยู่แค่ ปวส. เพราะไม่เอาอะไรเลยแม่ส่งเรียน ม.เอกชนมา 4 รอบ พี่เราไปเรียนแค่อาทิตย์เดียวออกทุกรอบเหตุผลแค่เข้ากับเพื่อนไม่ได้แม่ก็ได้แต่จ่ายค่าเทอมทุกปีอยากให้ลูกเรียนจบ แต่พี่เราไม่สนใจค่ะ เลยกลับมาเรียน ปวส. ทุกวันนี้แม่เรานอนตอนตี5 เพราะอย่างที่บอกกว่าแม่จะทำงานกลับถึงบ้านก็ตี4 แล้ว ไหนจะต้องตื่นมาตอน7 โมงเพื่อมาปลุกพี่เราไปเรียน พี่เราไม่ยอมตื่นเอง กลับจากเรียนนั้งเล่นเกมในห้องทั้งวันทั้งคืน เสาร์อาทิตย์ก็นอนอยู่แต่บนห้องค่ะเปิดแอร์ทั้งวันทั้งคืน แม่เรารักพี่มากค่ะไม่ค่อยกล้าดุหรือว่าอะไร ทะเลาะกันทีไรแม่ก็ต้องไปง้อพี่ตลอด เสื้อผ้ากางเกงใน จานที่กินเสร็จแล้ว ก็ทิ้งไว้ให้แม่เก็บตลอดค่ะ ไม่เคยช่วยแม่ทำอะไรเลยใช้เงินเปลืองมากๆ อยากได้อะไรต้องได้เดี๋ยวนี้ ทะเลาะกับเพื่อนมาลงที่แม่ด่าว่าแม่เรา และทุกครั้งจะเห็นเพื่อนดีกว่าแม่ตลอดนึกอยากจะพาเพื่อนมาบ้านตี2ตี3ก็พามาแล้วเวลาที่เราไม่อยู่แม่นอนคนเดียวเราเป็นห่วงแม่มากค่ะเพราะมีแต่เด็กผู้ชายเข้าๆออกๆบ้านตลอด ของในบ้านหายบ่อยค่ะเพราะเพื่อนพี่เราขโมยไป แม่เราก็ด่านะคะว่าทำไมเข้าบ้านคนอื่นไม่มีความเกรงใจแต่ทำไงได้คนของเราพาเค้าเข้ามาเอง ถ้าแม่ไปด่าเพื่อนของพี่พี่เราจะโกรธแทนเพื่อนมากๆ แล้วมาว่าแม่คืน เราเคยทะเลาะแล้วด่ามันนะคะ ว่าทำไมเห็นแม่เป็นขี้ข้าหรือไงอายุขนาดนี้แล้ว มันก็เหมือนจะคิดได้นะคะ แล้วก็เป็นเหมือนเดิม...
ความจริงเรื่องเห็นแก่ตัวของพ่อและพี่ชายเราเยอะกว่านี้ค่ะแต่เราแค่อยากเล่าให้พอเห็นภาพเท่านั้นพอ
เราสงสารแม่เราค่ะ ถึงขนาดตอนนี้เราคิดว่าถ้าเราทำงานเราจะพาแม่กลับไปอยู่ ตจว ส่วนบ้านนี้จะให้พี่กับพ่ออยู่ไปเราไม่อยากกลับบ้านนี้อีกแล้ว
คำถามค่ะ เราผิดมั้ย
เราผิดมั้ยคะที่คิดจะทิ้งพวกเค้า?
เราผิดมั้ยคะที่ไม่รู้สึกรักพ่อและพี่เลย?
ทำไมเค้าสองคนถึงไม่สงสารแม่เลย?
พ่อกับพี่ชายทำตัวแบบนี้ ผิดมากมั้ยที่ไม่อยากดูแล?
ปกติเราอยู่หอค่ะเพราะเรียนมหาลัยในกรุงเทพ ทุกครั้งที่เรากลับมาบ้านเราไม่อยากอยู่บ้านเลยค่ะไม่มีความสุขเลยเพราะพ่อกับพี่ชายเราค่ะ
เรื่องของพ่อ ก่อนนะคะ
เมื่อก่อนตอนเด็กๆเราก็คิดว่าครอบครัวเราเหมือนคนอื่นๆค่ะ ที่พ่อกับแม่ช่วยกันทำมาหากิน แต่พอโตมารู้ซึ้งเลยค่ะว่ามันไม่ใช่!! แม่เรารับภาระอยู่คนเดียวค่ะพ่อไม่ช่วยอะไรเลย ค่าผ่อนรถ ค่าบ้าน น้ำไฟในบ้าน ค่าเรียนของพี่และเรา เงินเดือนพ่อกินและใช้คนเดียวค่ะ เราเคยถามแม่นะคะว่าทำไมไม่พูดบ้าง แม่เราบอกเคยพูดตั้งหลายครั้งแล้วแต่พ่อไม่สนใจ แม่เลยได้แต่คิดว่าช่างเค้าเถอะให้เค้าเอาตัวรอดไม่มาลำบากแม่ก็พอแล้ว พ่อใช้จ่ายส่วนใหญ่ไปกับการกินเบียร์ค่ะซื้อของใช้ของตัวเอง จนถึงทุกวันเรื่องพีคเกิดขึ้นค่ะ พ่อเราตกงานเลยอยู่แต่บ้านและได้เงินก้อนสุดท้ายของการทำงานมาสำหรับคนอื่นอาจจะคิดว่าเงินก้อนนั้นไม่เยอะมาก แต่สำหรับเราคิดว่าเงินก้อนนั้นพอที่จะเอามาประกอบธุระกิจเล็กๆได้พอกินเป็นรายได้เล็กๆน้อยๆ แต่พ่อเราค่ะนำเงินก้อนสุดท้ายของตัวเองไปกินเบียร์กับเพื่อนๆ ย้อนวัยกาลครั้งนึงกับเพื่อนเกือบทุกวันจนเงินหมด พอเมากลับมาวันนั้นเป็นวันที่เราอยู่บ้านพอดีค่ะเจอสภาพพ่อแล้วเรารับไม่ได้เอามากๆ พ่อพาเพื่อนเข้ามาในบ้านพูดจาตามประสาคนเมา "ไอ้...ไอ้....ไอ้เ....ดแม่...#^#*#()'@" วัยรุ่นสุดๆลืมแก่ไปเลย ไปยืนฉี่หน้าบ้านคนอื่น มานอนแก้ผ้าอยู่ในบ้าน เราช็อคและสุดจะทนมาก พอไม่เมาพ่อก็นั้งๆนอนๆดูหนัง คุยไลน์กับเพื่อนปล่อยให้แม่ทำงานหนักอยู่คนเดียว ทุกวันนี้ไม่ต้องคิดค่ะว่าพ่อเอาเงินจากที่ไหนใช้ขอแม่ล้วนๆ **ลืมบอกเเม่เราทำงานร้านขายยาเภสัชค่ะ แต่ร้านอยู่ในแหล่งธุระกิจร้านปิดตี3 แม่เราอยู่กะกลางคืนเลิกงานตีสามขับรถถึงบ้านตี 4 ต้องตื่นมาทำความสะอาดบ้านเองพ่อไม่ได้ช่วยหยิบจับอะไรเลยถึงจะอยู่บ้านเฉยๆก็ตาม
ต่อมา
เรื่อง พี่ชาย
พี่เราอายุห่างจากเรา 3 ปีค่ะ อายุ25 ปี แต่ตอนนี้เรียนอยู่แค่ ปวส. เพราะไม่เอาอะไรเลยแม่ส่งเรียน ม.เอกชนมา 4 รอบ พี่เราไปเรียนแค่อาทิตย์เดียวออกทุกรอบเหตุผลแค่เข้ากับเพื่อนไม่ได้แม่ก็ได้แต่จ่ายค่าเทอมทุกปีอยากให้ลูกเรียนจบ แต่พี่เราไม่สนใจค่ะ เลยกลับมาเรียน ปวส. ทุกวันนี้แม่เรานอนตอนตี5 เพราะอย่างที่บอกกว่าแม่จะทำงานกลับถึงบ้านก็ตี4 แล้ว ไหนจะต้องตื่นมาตอน7 โมงเพื่อมาปลุกพี่เราไปเรียน พี่เราไม่ยอมตื่นเอง กลับจากเรียนนั้งเล่นเกมในห้องทั้งวันทั้งคืน เสาร์อาทิตย์ก็นอนอยู่แต่บนห้องค่ะเปิดแอร์ทั้งวันทั้งคืน แม่เรารักพี่มากค่ะไม่ค่อยกล้าดุหรือว่าอะไร ทะเลาะกันทีไรแม่ก็ต้องไปง้อพี่ตลอด เสื้อผ้ากางเกงใน จานที่กินเสร็จแล้ว ก็ทิ้งไว้ให้แม่เก็บตลอดค่ะ ไม่เคยช่วยแม่ทำอะไรเลยใช้เงินเปลืองมากๆ อยากได้อะไรต้องได้เดี๋ยวนี้ ทะเลาะกับเพื่อนมาลงที่แม่ด่าว่าแม่เรา และทุกครั้งจะเห็นเพื่อนดีกว่าแม่ตลอดนึกอยากจะพาเพื่อนมาบ้านตี2ตี3ก็พามาแล้วเวลาที่เราไม่อยู่แม่นอนคนเดียวเราเป็นห่วงแม่มากค่ะเพราะมีแต่เด็กผู้ชายเข้าๆออกๆบ้านตลอด ของในบ้านหายบ่อยค่ะเพราะเพื่อนพี่เราขโมยไป แม่เราก็ด่านะคะว่าทำไมเข้าบ้านคนอื่นไม่มีความเกรงใจแต่ทำไงได้คนของเราพาเค้าเข้ามาเอง ถ้าแม่ไปด่าเพื่อนของพี่พี่เราจะโกรธแทนเพื่อนมากๆ แล้วมาว่าแม่คืน เราเคยทะเลาะแล้วด่ามันนะคะ ว่าทำไมเห็นแม่เป็นขี้ข้าหรือไงอายุขนาดนี้แล้ว มันก็เหมือนจะคิดได้นะคะ แล้วก็เป็นเหมือนเดิม...
ความจริงเรื่องเห็นแก่ตัวของพ่อและพี่ชายเราเยอะกว่านี้ค่ะแต่เราแค่อยากเล่าให้พอเห็นภาพเท่านั้นพอ
เราสงสารแม่เราค่ะ ถึงขนาดตอนนี้เราคิดว่าถ้าเราทำงานเราจะพาแม่กลับไปอยู่ ตจว ส่วนบ้านนี้จะให้พี่กับพ่ออยู่ไปเราไม่อยากกลับบ้านนี้อีกแล้ว
คำถามค่ะ เราผิดมั้ย
เราผิดมั้ยคะที่คิดจะทิ้งพวกเค้า?
เราผิดมั้ยคะที่ไม่รู้สึกรักพ่อและพี่เลย?
ทำไมเค้าสองคนถึงไม่สงสารแม่เลย?