ผมคบกับแฟนมาจะ2ปีแร้ว เราเจอกันด้วยความบังเอิญแต่ก็กลับมาเจอกันอีกครั้งจนได้คุยได้คบกันเป็นแฟน เราสองคนไม่ค่อยได้เจอได้เที่ยวด้วยกันเท่าไรเพราะด้วยหน้าที่ของเราสองคนที่ต้องทำผมเรียนเขาทำงานแต่เวลาเจอกันถึงจะเปนเวลาที่อยู่ด้วยกันสั้นๆแต่ก็ทำให้เราสองคนมีความสุข เขาเปนคนขี้งอลขึ้หงุดหงิด แต่ผมก็ตามใจเขามาตลอดไม่ว่าผมจะผิดหรือถูกผมจะเปนคนง้อเขาตลอดเพราะผมรักเขาไม่อยากให้เราต้องมาทะเลาะกัน ผมคิดว่าการที่เราไม่ได้ยุด้วยกันก็แย่มากพอแร้วไม่อยากทำให้เราต้องรู้สึกว่าเราไม่รักกัน เขาเข้ากับที่บ้านผมได้ดีพ่อแม่ผมรักเขาเอ็นดูเขา จนผมคิดว่าเขาคงเปนคนสุดท้ายที่ผมจะรักและมีอนาคตไปด้วยกันเมื่อผมเรียนจบ แต่มันก็ไม่ได้เปนอย่างที่ผมคิด เมื่อมีคนอื่นเขามาทำให้เขาเปลี่ยนไป คนนั้นเขาดูเปนผู้ใหญ่ มีหน้าที่การงานที่มั่นคง มีรถขับ ซึ่งต่างจากผมที่เปนแค่นักศึกษายังต้องทำงานขอเงินพ่อแม่ใช้ จนวันนั้นก็มาถึงวันที่เขาทิ้งผมไปเพราะเหตุผลที่ว่า"เราไปกันไม่ได้ "ทุกวันนี้คำถามที่ว่าเราไปกันไม่ได้มันยังยุในหัวผมเสมอ ผมได้แต่ถามกับตัวเองว่าทำไมแร้วที่ผ่านมามันคืออะไร แต่ผมไม่เคยโกดเขาเรยสักครั้ง ผมโกดตัวเองที่ผมไม่สามารถพาเขาไปเที่ยว ไม่มีรถขับ ให้ในสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้ ผมพยายามเต็มที่แร้วจิงๆแต่คงมาได้เท่านี้มีคนเคยบอกกับผมว่า"ความรักอย่างเดียวมันไม่สามารถทำให้คนเรายุด้วยกันได้"ซึ่งผมเพิ่งเข้าใจเมื่อได้เจอกับตัวเอง ผมยังจำเรื่องราวของเราสองคนได้ทุกอย่างไม่เคยลืมและจะเก็บไว้เปนความรงจำว่าครั้งหนึ่งเราเคยรักกันและมีความสุขด้วยกัน ผมบอกกับเขาว่าผมจะรอเขาไม่ว่าจะนานแค่ไหนผมก็จะรอเขาถึงแม้เวลาจะมีความหวังหรือไม่มีความหวังตามผมก็จะรอ ผมอยากถามเหตุผลที่เขาทิ้งผมไป เหตุผลที่ว่า"เราไปกันไม่ได้" ซึ่งเขาไม่เคยตอบผมเรย
ปล.ต่อจากนี้เราขอให้เทอโชคดีนะ มีความสุขมากๆ ขอให้เขารักเทอเหมือนที่เรารักเทอ ให้เขาดูแลเทอดีดี เราไม่อยากเหนใครถามให้เทอเสียใจ รักและเปนห่วงยุเสมอถึงแม้เราจะทำได้เท่านี้แต่เราก็มีความสุขกับเวลาที่ยุด้วยกัน