ตามหัวข้อกระทู้เลยครับ ผมคบกับแฟนคนนึงมา 1 ปี 1 เดือน เริ่มต้นด้วยการเป็นเพื่อนกันมาก่อน 3 ปี มาปีที่ 4 นี่แหละครับที่เราแอบชอบเค้า เค้าก็รู้นะ จนปีที่ 5 ถึงกล้าบอกไปตรงๆ ก็คุยกันมา 2 เดือน ค่อยคบกันจริงๆจังๆ ทะเลาะกันบ่อยมากครับเลิกกันบ่อยมากด้วย แต่เลิกชนิดที่แบบเลิกละไม่กี่วันต่อมาก็กลับมาคบกันอ่ะครับ เราไปเรียนซัมเมอร์ที่ขอนแก่นด้วยกัน ครั้งนั้นเลิกกันเพราะผมผิดเอง จนได้มาคบกันอีกตอนช่วงเปิดเทอม ก็ครบ 6 เดือนที่เราคบกัน ไม่กี่อาทิตย์ต่อมา เค้าก็บอกเลิกผม เหตุผลคือเค้าอยากอยู่คนเดียว ตอนนั้นผมทำตัวไร้ค่ามากครับ ยื้อเค้าไว้สุดความสามารถ แต่ไม่ได้ผล จนผมมาเปิดทรศ.เค้าดู เห็นว่าเค้าแอบคุยกับคนอื่นไปแล้วโดยไม่บอกผม ตอนนั้นเหมือนคนเป็นบ้าเลยครับ โทรไปหาคนนั้นแล้วบอกว่าไม่แย่งได้มั้ย แอบโทรอ่ะครับ จนเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต ชนิดที่ว่าพ่อผมรู้ (ผมกับแฟนไม่เคยบอกพ่อแม่นะครับว่าคบกัน เพราะพ่อแม่รู้จักกัน + เป็นเพื่อนกันมาก่อน + เป็นผช.เหมือนกัน) ร้องไห้เลยครับ ตัดสินใจ เปลี่ยนเบอร์ เปลี่ยนไลน์ เปลี่ยนทุกอย่าง 5 วันต่อมาเค้าก็สุ่มไลน์แล้วแอดไลน์ผมมาขอคืนดีครับ แต่เค้าบอกว่าไม่เป็นแฟนนะ คุยกันเฉยๆได้มั้ย ผมก็ให้สิครับ ก็ยังอยากมีเค้าอยู่ในชีวิตนี่นา ตอนเค้าเมาเค้าก็บอกผมว่าเค้าน่ะรักผมนะ แต่ยังไม่อยากมีแฟน ที่เลิกกันไปครั้งนั้นเพราะคิดว่าเราไปกันไม่ได้จริงๆ ใจอ่อนเลยครับ เวลาผ่านไป ครั้งที่ 2 ก็มา แต่ครั้งนี้ผมไปง้อครับ เพราะเพื่อนผมที่เป็นเพื่อนเค้าเหมือนกันบอกว่าเค้าร้องไห้หนักมาก เรื่องผม และหน้าตาเค้าดูไม่มีความสุขเลยทุกครั้งที่ผมเห็นเค้าอยู่โรงเรียน ผมเลยก็ขอเค้าคืนดีครับ ไม่กี่อาทิตย์ต่อมา ก็เอาอีกแล้วครับ เลิกอีกแล้ว ทุกครั้งที่เลิกนี่คือเค้าบอกเลิกนะครับ 5 วันผ่านไปคือเค้าก็ทักทวิตผมมาว่า "ขอโทษนะ แต่คิดถึง" ไรงี้อ่ะครับแล้วบอกว่า "จะไม่ไปไไหนแล้ว ขาดแกไม่ได้" ผมก็คืนดี ผมว่าผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนง่ายมากอ่ะ55555555 ก็รักเนอะ แล้วมาปัจจุบันครับครั้งล่าสุด เค้าบอกเลิกผมเพราะเหตุผลที่ว่า ผมไม่ใช่.... เพื่อนด่าผมเยอะมากครับ โง่บ้าง ควายบ้าง ผมทำถูกมั้ยครับที่ให้อภัยบ่อยขนาดนั้น หรือเป็นควายอย่างที่เพื่อนด่าเอาไว้