เรื่องมีอยู่ว่า เราโตมาจนอายุเข้าเลขสองก็ไม่เคยมีใครมาจีบ มาขอเป็นแฟน อาจเพราะเราหน้าตาธรรมดาถึงขั้นแย่เลยล่ะ หุ่นก้ไม่ดี

จนเราได้รู้จักพี่เขาจากที่ไปทำงานช่วงปิดเทอมที่เดียวกัน

ชอบพี่เขาตั้งแต่แรกเห็น เขาเป็นคนยิ้มเก่ง มนุษย์สมพันธ์ดี รูปร่างหน้าตาก็ดูหล่อดูดีไปหมด
แต่เพราะว่าพี่เขามีแฟนแล้ว และเราก็ขี้เหร่เกินไป จึงไม่อาจคิดเกินเลยไปกว่าคนรู้จัก

เปิดเทอมต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเรียน เราไม่ได้ติอต่อกันอีก

จนวันหนึ่งพี่เขาอกหักจากการที่แฟนไปมีคนอื่นและมีอะไรกันกับคนอื่น (พี่เขาคบกันมานานกว่า 9 ปีแล้ว) พี่เขารับไม่ได้เรื่องนี้ จึงเลิกกัน  เรารู้จากเฟส

จึงให้กำลังใจพี่เขาตลอด ไม่ว่าจากการโทร หรือในเฟส พี่เขาบอกว่ารู้สึกดีขึ้นมากเวลาได้คุยกับเรา (พี่เขารูปหล่อ หน้าตาดี จึงมีสาวๆ มาให้กำลังใจมากมาย) พี่เขาจึงขอเราเป็นแฟน มันเร็วเกินไปเราจึงปฏิเสธขอดูๆกันไปก่อน (ไม่อยากเป็นตัวแทนของใคร) พี่เขาก็โอเค

หลังจากที่แฟนเก่าพี่เขารู้ว่าเราคุยกัน ก็โทรมาขอให้เราดูแลพี่เขาดีๆ เขากับพี่เขาไม่มีวันกลับมาคบกันได้อีก เราก็ตอบ อืมๆ ไป

เราบอกเรื่องนี้กับพี่เขาทางเฟส เขาก้เงียบไป เราจึงโทรหา จึงรู้ว่าพี่เขากำลังคุยกับแฟนเก่า
พี่เขาประชุมสายให้เราคุยกันทั้งสามคน แต่เราไม่คุย มีแต่แฟนเก่าพี่เขาบอกแต่ว่าเรื่องระหว่างเขาไม่สามารถกลับมาเป็นอย่างเดิมได้อีก
ขอให้เราดูแลเขาดีๆ พี่เขาก็ได้แต่ร้องไห้ (ตั้งแต่รู้จักกันมา เห็นแต่พี่เขายิ้ม ร่าเริง มีความสุข ไม่เคยเห็นเขาร้องไห้หรือว่าทุกข์ใจเลยสักครั้ง แม้ตอนอกหักก็เก็บอาการได้เป็นอย่างดี)

เหตุการครั้งนี้จึงทำให้เราขอให้พี่เขานับหนึ่งใหม่ไปกับเรา
เราจะไม่ทำให้พี่เขาทุกข์เสียใจอีกเหมือนคนเก่า

เราจึงเป็นแฟนกันนับตั้งแต่นั้นมา
ตลอดระยะ 3 เดือนแรกที่คบกัน พี่เขาทำให้เรารู้สึกว่าเขาไม่ได้รักเรา แค่ต้องการที่พักใจ เรามีปัญหากันตลอด
ไม่ว่าเรื่องไม่มีเวลาให้ ไม่เคยโทรหา โทรหาก็ไม่อยากคุยด้วย เป็นแฟนกันแต่ไม่ค่อยมีเวลาให้ ไม่ค่อยได้คุยกัน

ทำให้เราน้อยใจพี่เขามาก เขาไม่เคยง้อเลย โกรธเองต้องหายเอง (ตอนนี้ยังงงตัวเองมากเลยตอนนั้นเรารักพี่เขามากขนาดนั้นเลยรึ ทนได้ทุกอย่าง ขอแค่เขามีความสุขกับสิ่งที่เขาได้ทำ แม้ตัวเองต้องเจ็บตาม )

แต่ทุกอย่างเราเลือกที่จะเข้าใจเขา
เรารู้ว่าเขายังทำใจไม่ได้ รู้ว่าเขายังคงโทรและคุยกับแฟนเก่าอยู่

ตอนนั้น จึงได้เข้าใจลึกซึ้งกับเพลง รักฉันเท่าที่เธอจะรับได้ และเพลงเต็มใจให้    

หลังจากผ่านช่วงนั้นมาได้ เขาก็ทำให้เรารู้สึกว่าเขารักเรามากขึ้น
เขาบล็อคทุกอย่างที่ใช้ติดต่อกับแฟนเก่า ทิ้งของทุกอย่างที่เกี่ยวกับแฟนเก่า
ช่วงนั้นเขาทำให้เรารู้สึกได้ว่าเขาทำใจได้แล้ว และมั่นใจว่าเขาจะไม่กลับไปคืนดีกับแฟนเก่าอีก  

ช่วงนั้นเรามีความสุขมาก ไปเที่ยวด้วยกัน ใช้ชีวิตเหมือนคู่รักคู่อื่นๆ เขาเป็นแฟนที่ดีมาก

จนทำให้เรารู้สึกโชคดีที่ได้เขามาเป็นแฟน
เพื่อนๆต่างก็อิจฉากันเป็นแถวที่ได้แฟนที่หล่อ การพูดจาก็ดี (ช่วงนั้นแฟนเก่าเขาก็เข้ามาขอคืนดีกับเขาด้วย แต่เขาทำให้เรามั่นใจว่าอดีตก็คืออดีตไปแล้ว )

เราจำเป็นต้องย้ายไปเรียในมหาลัยต่างจังหวัด
แต่เราสองคนยังรักกันคุยกัยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
แม้ไม่ได้เจอกัน เราก้โทรหากัน เฟสคุยกัน คอลหากันทุกวัน เราไม่เคยทะเลาะ มีแต่เราชอบงอนเขา แต่เขาก็ง้อเราตลอด
ไม่ว่าจะถูกหรือผิด

จนพี่เขาเรียนจบ ป. ตรี ได้งานเป็นผู้จัดการโครงการสักอย่างที่บ้านของเขา(บ้านของพี่เขาอยู่บนดอย)
แรกๆ ไม่มีสัญญาโทรศัพท์เขาก้ยอมขึ้นไปบนดอยสูงๆ หาคลื่นเพื่อได้คุยกับเรา
ฝนตกแดดออก จะหนาวจะร้อน เขาก็ยังมาโทรหาเรา

จากเมื่อก่อน 2-3 อาทิตย์เจอกันครั้ง ตอนนี้ เดือน สองเดือนเจอกันครั้งหนึ่งหรือไม่ได้เจอกันเลย
ตอนนี้ก็นานๆๆ ถึงจะโทรหากันคุยกันสักครั้ง (เราโทรหาเขาไม่ได้ ไม่มีสัญญา ต้องเขาโทรหา) คุยก็ไม่นานเหมือนแต่ก่อน

เวลาคุยเราก็รู้สึกว่าเขายังเมือนเดิม คิดถึงเราเหมือนเดิม
เราก็พยายามเข้าใจเขานะว่ามีหน้าที่ต้องรักผิดชอบ ไม่เหมือนตอนเรียน แต่ก็ยังอดน้อยใจเขาไม่ได้

นานๆๆเข้าทำให้รู้สึกเหมือนคนถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว( ไม่มีเพื่อนทีสนิม มีแต่เพื่อนร่วมห้องเรียน )
มีปัญหาก้ไม่มีที่ระบาย อยากพบอยากเจอเขา แต่ได้แค่อยาก ได้แต่รอให้ผ่านพ้นไป

นานๆไป ความรู้สึกเริ่มเฉื่อยชาต่อเขา
นานๆ เวลาที่เขาโทรหาจึงรู้สึกไม่อยากคุย อะไรที่เขาเคยถาม คำถามเดิมๆก็ไม่อยากจะตอบ
ชวนให้เขาทะเลาะกันตลอด

เวลาเขาโทรมาเป็นแบบนี้เขาก็มักจะไม่อยากคุยและวางสายไป
ไม่รู้ว่าเรางอนต้องการให้เขาง้อ(พี่เขาเป็นคนตรงๆ ไม่บอกว่างอนก็ไม่ง้อ ต่างจากเมื่อก่อน ที่ไม่บอกก็รู้เอง)

เวลาที่ทะเลาะกัน เขาก็เข้าใจเราที่เราเอาแต่ใจ
พูดไม่ดีต่อเขาเพราะเขาไม่ค่อยมีเวลาให้ เรา เขาไม่โกรธเรา ไม่ตอบกลับ

แต่กลับให้กำลังใจเราให้สู้ๆกับการเรียน การพูดการจา ของเขาเป็นผู้ใหญ่มาก
ทำให้เรารู้สึกผิดตลอด ที่ทำตัวไม่ดี พูดไม่ดีต่อเขา ชวนเขาทะเลาะบ่อยๆ

และที่สำคัญช่วงนี้เราเฉื่อยชาต่อเขามาก ทำให้เขาเจ็บปวดหัวใจ เสียใจ ร้องไห้

ทั้งที่ก่อนคบกันก็บอกกับตัวเองแล้วว่าจะไม่ทำเขาร้องไห้เสียใจอีก
แต่ตอนนี้กลับไม่แคร์เขาเลย ไม่รู้ทำไมไม่ยอมเข้าใจว่าเขาต้องทำงาน กว่าจะหาเวลา หาสัญญาโทรศัพท์โทรหากันได้ไม่ใช่ง่ายๆ เลย

มีแต่ทำให้เขาเสียใจทุกครั้งที่ได้คุยกัน (เราไม่ได้มีคนใหม่หรือมีคนชอบใหม่ แค่รู้สึกเฉื่อยชาต่อเขามาก สิ่งที่เคยทำถูกใจ กลับไม่ใช่อีก)
เราใจร้ายต่อเขามากเลยใช่ไหม?????
(เขามักบอกและย้ำเราเสมอว่าตราบใดที่เรายังไม่มีคนใหม่ ที่ดีกว่าเขามาดูแลเรา เราจะเป็นยังไง เขารับได้ในตัวตนของเราเสมอ เขาจะมีเราคนเดีวยและไม่ม่คนใหม่)

แต่เรากลับเมือนไม่รู้สึกอะไรกับเขาอีกแล้ว เหลือแต่ความผูกพันธ์ที่มี และรู้สึกผิดต่อเขา
(เอาเข้าจริงๆถ้าเลิกกันเราก็ยังทำใจไม่ได้)

จึงอยากถามเพื่อนๆว่าความรู้สึกเช่นนี้ คือกำลังหมดรักเขารึเปล่า?????????
(ขอโทษด้วยค่ะ หากพิมพ์ออกมาสื่อ ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เพิ่งเขียนระบายเป็นครั้งแรกค่ะ