สวัสดีค่ะ ที่ตั้งกระทู้คำถามนี้เพราะอยากทราบจริงๆ มันว้าวุ่นในใจตลอดเวลา กับความรู้สึกหลงรักพี่ตัวเอง
ท้าวความก่อนนะคะ ขออนุญาตแทนตัวเองว่า A นะคะ
A มีพี่ชายหลายคนเป็นหลานของพ่อ A มีพี่ชายคนหนึ่งที่สนิทกันมากๆ แต่เราอยู่คนละจังหวัดกัน
เวลาปิดเทอมสมัยเด็กๆจะไปต่างจังหวัดซึ่งไปบ้านญาติที่พี่คนนี้อาศัยอยู่ แทนว่าพี่B นะคะ เวลาไปก็อยู่ด้วยกันเล่นด้วยกันตลอด. นอนด้วยกันตั้งแต่เด็ก
พอเริ่มโตขึ้นเรารู้สึกเปลี่ยนไป พี่เค้าโตเป็นวัยรุ่น เริ่มเที่ยว พอเราไปไม่อยู่กับเรา เราก็เริ่มน้อยใจ
แต่ถึงเราห่างกันเราก็ติดต่อกันบ่อย คุยกันประจำ ตั้งแต่สมัยเล่นบีบี เราคุยกันทุกเรื่อง
จนถึงวันที่เรารู้สึกได้ว่าพี่เค้าก็คิดแบบอื่นกับเรา เพราะเราคุยๆกันอยู่พี่เค้าก็เปลี่ยนสเตตัสบีบีว่า "เราไม่น่าเป็นพี่น้องกันเลย" ซึ่งมันเริ่มทำให้เรารู้สึกว่า เฮ้ย ใช่เราป่าว มันสับสนจริงๆค่ะ
เราก็ไปหาเรื่อยๆนะคะ ไปเยี่ยมญาติตลอด จนมีเพื่อนของพี่B มาจีบเรา เราก็คุยตามภาษาวัยรุ่น แต่เรารู้สึกได้ว่าพี่เค้าเริ่มน้อยใจ พูดน้อย เวลาเราถามอะไรก็จะไม่ค่อยคุยด้วย
พอถึงเวลาที่พี่B พาแฟนมาบ้าน เรารู้สึกอยากรู้ตลอดเวลาว่าเค้าทำอะไรอยู่ไหนกัน พออยู่ห่างกัน ถ้าไม่ได้คุยกันก็ไม่รู้สึกอะไรนอกจากติดถึง ตัวเราก็มีแฟนแล้วตอนนี้
แต่ตอนนี้เรากลับมาคุยกัน คุยกันเยอะกว่าAคุยกับแฟนอีกค่ะ
เค้าจะถามเราเป็นห่วงเราตลอดซึ่งมันรุ้สึกดีจริงๆ
แต่เราก็ต้องห้ามใจ พี่เรานะเราจะคิดไกลกว่านั้นไม่ได้ ไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองแล้วค่ะ เพราะทุกครั้งที่คุยที่เจอกันความรู้สึกเป็นอย่างนี้ตลอดหลายปีแล้ว เรามั่นใจว่าเราไม่ได้คิดไปเองนะคะ เพราะทุกครั้งที่เราใช้เวลาด้วยกันไม่ว่าจะเป็นคำพูด การกระทำ แม้แต่ แววตาและการสัมผัส มันฟ้องค่ะ
ควรจัดการความรู้สึกในความสัมพันธ์แบบนี้ยังไง
ท้าวความก่อนนะคะ ขออนุญาตแทนตัวเองว่า A นะคะ
A มีพี่ชายหลายคนเป็นหลานของพ่อ A มีพี่ชายคนหนึ่งที่สนิทกันมากๆ แต่เราอยู่คนละจังหวัดกัน
เวลาปิดเทอมสมัยเด็กๆจะไปต่างจังหวัดซึ่งไปบ้านญาติที่พี่คนนี้อาศัยอยู่ แทนว่าพี่B นะคะ เวลาไปก็อยู่ด้วยกันเล่นด้วยกันตลอด. นอนด้วยกันตั้งแต่เด็ก
พอเริ่มโตขึ้นเรารู้สึกเปลี่ยนไป พี่เค้าโตเป็นวัยรุ่น เริ่มเที่ยว พอเราไปไม่อยู่กับเรา เราก็เริ่มน้อยใจ
แต่ถึงเราห่างกันเราก็ติดต่อกันบ่อย คุยกันประจำ ตั้งแต่สมัยเล่นบีบี เราคุยกันทุกเรื่อง
จนถึงวันที่เรารู้สึกได้ว่าพี่เค้าก็คิดแบบอื่นกับเรา เพราะเราคุยๆกันอยู่พี่เค้าก็เปลี่ยนสเตตัสบีบีว่า "เราไม่น่าเป็นพี่น้องกันเลย" ซึ่งมันเริ่มทำให้เรารู้สึกว่า เฮ้ย ใช่เราป่าว มันสับสนจริงๆค่ะ
เราก็ไปหาเรื่อยๆนะคะ ไปเยี่ยมญาติตลอด จนมีเพื่อนของพี่B มาจีบเรา เราก็คุยตามภาษาวัยรุ่น แต่เรารู้สึกได้ว่าพี่เค้าเริ่มน้อยใจ พูดน้อย เวลาเราถามอะไรก็จะไม่ค่อยคุยด้วย
พอถึงเวลาที่พี่B พาแฟนมาบ้าน เรารู้สึกอยากรู้ตลอดเวลาว่าเค้าทำอะไรอยู่ไหนกัน พออยู่ห่างกัน ถ้าไม่ได้คุยกันก็ไม่รู้สึกอะไรนอกจากติดถึง ตัวเราก็มีแฟนแล้วตอนนี้
แต่ตอนนี้เรากลับมาคุยกัน คุยกันเยอะกว่าAคุยกับแฟนอีกค่ะ
เค้าจะถามเราเป็นห่วงเราตลอดซึ่งมันรุ้สึกดีจริงๆ
แต่เราก็ต้องห้ามใจ พี่เรานะเราจะคิดไกลกว่านั้นไม่ได้ ไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองแล้วค่ะ เพราะทุกครั้งที่คุยที่เจอกันความรู้สึกเป็นอย่างนี้ตลอดหลายปีแล้ว เรามั่นใจว่าเราไม่ได้คิดไปเองนะคะ เพราะทุกครั้งที่เราใช้เวลาด้วยกันไม่ว่าจะเป็นคำพูด การกระทำ แม้แต่ แววตาและการสัมผัส มันฟ้องค่ะ