พอดีเลิกกันได้5วันแล้วครับ...ผู้ชายเป็นฝ่ายบอกเลิกนะครับ...คบกันได้มาจะ4ปีแล้วครับมีแพลนวางแผนจะแต่งงานกันด้วย...แต่เพิ่งห่างกันประมาณ1เดือนได้...ซึ่งทั้งสองคนอยู่ไกลกันครับคนละจังหวัดเลยอีกคนอยู่กรุงเทพ...ส่วนผู้ชายอยุ่ใต้ครับ..สาเหตุที่เลิกเพราะผู้ชายคิดว่าตัวผู้เธอนั้นมีอีกคนซึ่งจริงๆแล้วเธอไม่ได้มี...ตอนนี้คนที่อยู่ใกล้ตัวเธอที่สุดคือผมครับซึ่งเป็นคนที่บอกความรู้สึกออกไปตั้งแต่ตอนที่เธอคบกับแฟนอยู่..ลืมบอกไปครับ...เราคุยกันได้4เดือนแล้วครับ...จากคุยกันในฐานะพี่น้อง...จนกระทั่งความสัมพันมันเริ่มพัฒนาไปเรื่อยๆต่างฝ่ายต่างห่วงใยกันและแคร์ความรู้สึกกันมากขึ้น...เราเจอกันทุกวันนะครับเพราะทำงานที่เดียวกัน....และระยะเวลาที่ความสัมพันพัฒนานั้นเป็นช่วงที่เธอยังไมไ่ด้เลิกกับแฟนนะครับ...ตอนนี้พอรู้ว่าเธอเลิกกันผมก็จะพยายามขยับความสัมพันให้ใกล้เข้าไปอีก...พยายามปลอบเธอพยายามทำให้เธอยิ้มได้อีกครั้ง...และเธอได้ได้บอกประโยคที่คลาสสิคออกมาว่า...''เป็นพี่น้องกันเถอะมันยืนยาวดี''...เพราะตอนนี้เธอไม่อยากรับใครเข้ามาในใจจริงๆ...คือผมเข้าใจความรู้สึกนะว่าตอนเลิกใหม่ๆมันจะมืดไปทุกด้านคิดอะไรไม่ออกประชดชีวิตไปเรื่อยไม่อยากเจอใครอะไรทำนองนี้เพราะผมก็เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน...และผมก็บอกต่อไปว่าผมก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรขอแค่คุยกันเหมือนปกติทุกวันจะได้ไหมเธอก็okนะครับ...แต่เธอก็บอกกับผมว่าผมอาจเจอคนที่ดีและใช่กว่าเธอก็ได้...คือผมก็ไม่รู้นะว่าทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นออกมาหรือว่าเธอไม่ต้องการผมจริงๆ...แล้วถ้าผมยังอยุ่ข้างเธอต่อไปเรื่อยๆผมสามารถพัฒนาความสัมพันจากพี่น้องให้กลายเป็นแฟนได้ไหมครับ...ถ้าเกิดเธอทำใจได้แล้ว...หรือว่าผมเป็นได้แค่พี่ชายที่แสนดีเท่านั้น....ตอนนี้ผมคิดว่าเธอไม่อยากทำให้ผมเจ็บ...เธอเลยเลือกที่จะพูดแบบนั้นออกมา...แต่เธอจะรู้ไหมว่าคำพูดนั้นแหล่ะที่ทำให้ผมเจ็บมากกว่า....ขอคำแนะนำหน่อยครับพอจะมีวิธีเข้าไปในใจเธอในฐานะแฟนใหม่เธอได้ไหมครับ