โสดตอนอายุเข้าเลข 3

คบกับแฟนมาเกือบ 2 ปี คิดว่าคนนี้แหละจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดไป เขาดูแลเอาใจใส่ทุกอย่าง ดูเป็นผช.ไม่เจ้าชู้ เราเริ่มคบกันเพราะทำงานที่เดียวกัน ดูบ้างาน แต่เขาก็มีสิ่งที่ผญ.ทั่วไปไม่ชอบ (ผญ.ส่วนใหญ่) คือ ดื่มเหล้า สูบบุหรี่จัด แต่เราก็คิดว่าก็ยังดีกว่าเจ้าชู้ เลยยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น ตอนคบกันก็มีบ้าง ที่ทะเลาะกัน งอลกัน แต่ก็คุยกันและเข้าใจ เมื่อก่อนปีใหม่ เราค่อนข้างห่างๆ กัน เพราะต่างคนต่างทำงานหนัก เลิกดึก เรากลับช้ากว่าเขาตลอด เขายังรอและคอยให้กำลังใจเวลากลับมาเหนื่อยๆ ก็ยังคิดว่าถึงงานหนักก็โชคดีมากที่มีแฟนเข้าใจ ที่ไหนได้มันเป็นช่องทางที่ทำให้เขาคุยกับคนใหม่ แล้วเขาก็เลือกที่จะไปจากเรา ความรู้สึกมีบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูกเลย เจ็บตรงอก จุก พูดอะไรไม่ถูก ทำไมจะต้องมามีจุดจบของความรักแบบนี้ ทั้งทีาเราก็ให้อิสระ ไม่เคยบังคับ จะมีงอลบ้างก็ตอนที่เขากลับดึก แล้วเมามา มันทำให้เขาเอาข้อนี้มาเป็นเหตุผล ที่จะเลิกกัน พอตั้งหลักได้ ก็คิดว่า หากสิ่งที่เราทำเป็นเป็นห่วงเขา แล้วเขาจะอึดอัดใจ ไม่สบายใจที่จะอยู่ด้วยกัน ก็ไม่มีประโยชน์จะไปเหนี่ยวรั้งเขาไว้ ถ้าใจเขาไม่ได้อยู่กับเราแล้ว แค่อยากรู้ ต้องดีแค่ไหน ถึงจะมีใครรัก และอยู่เคียงข้างเราตลอดไป ไม่อยากต้องมาเรียนรู้ใครใหม่ ไม่อยากที่จะเริ่มต้นใหม่กับใครบ่อยๆ . . . แล้วทำไมคนที่รักจิง ซื่อสัตย์ต่อความรักืต้องมาเจอเรื่องช้ำใจแบบนี้ด้วย เสียใจ แต่เราจะต้องหันมาใส่ใจตัวเอง เพื่อรับสิ่งใหม่ๆ เข้ามาให้เร็วที่สุด