มนุษย์เราหนีความตายกันไม่พ้นอยู่แล้ว แต่จะช้าจะเร็วนั้นขึ้นอยู่กับกรรม

เราเคยนั่งเฉยๆ แล้วอยู่ดีๆในหัวก็คิดว่า ถ้าคนที่เรารักจะต้องจากไป เราคงร้องไห้หนักแน่ๆ แล้วน้ำตาก็ไหล
มันรู้สึกแย่ที่ทุกๆคนจะต้องจากกันในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง

ใครเคยเป็นแบบเราบ้าง ทั้งๆที่เหตุการณ์ยังไม่เกิดขึ้น
แต่ในใจ ในหัวมันก็คิดเสมอว่า คนที่เรารักอาจจะไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดชีวิต
จนบางครั้งเรายังคิดเลยว่า เราอยากไปก่อน เราจะได้ไม่ต้องเศร้าเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
กว่าจะลืมหรือปลงได้ ใช้เวลานานอย่างแน่นอน มันคงทรมานน่าดู

แค่ป้าที่เรารักมาก เสียไปเมื่อ 8 - 9 ปี เรายังร้องไห้หนักเลย
ชีวิตเรานี่โน๊ะ เกิดมาก็ต้องตาย แต่ก่อนที่จะตาย คนเราแต่ละคนมีความผูกพัน มีความรัก จนไม่อยากให้จากกันไป
มันทรมานมากกว่าจริงๆ