สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ถ้าผิดพลาดอะไรต้องขออภัยด้วยค่ะ
เราคบกับแฟนเรามาเกือบๆปีค่ะ แต่เป็นเพื่อนกันมา 4-5 ปีได้ ตั้งแต่แรกจริงๆเขาก็เป็นคนที่ตอบช้าอยู่แล้วค่ะ
แต่เหมือนยิ่งมีภาระหน้าที่เพิ่ม เขาไม่ค่อยมีเวลาให้เรา หรือบางทีเวลาเขามีเวลาเขาก็ใช้เวลาไปทำอย่างอื่นบ้าง เราไม่เคยว่าอะไรเขาเลยนะ
เขาจะเล่นเกมส์หรือไปไหนทำอะไร ไม่เคยว่าเลย แต่เราไม่เคยรู้ทั้งนั้นว่าเขาไปไหน ทำอะไรบ้าง
เราไม่ได้ต้องการให้เขาคุยกับเราตลอด ตอบเรา 24 ชม. แต่เวลาหายไปนานๆ เราก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาทำอะไรอยู่
บางครั้งเราไม่กล้าถามเขา ไม่กล้าทักไป เพราะกลัวเขาติดธุระ หรือเราจะไปกวนเขา
วันทั้งวันแทบจะไม่ได้คุยกัน บางวันไม่ได้คุยกันเลย เรารู้สึกเหงา แต่ก็ต้องบอกตัวเองให้เข้าใจว่าเขาก็มีงานของเขา
เวลาว่างก็ได้คุยกันแค่ตอนก่อนนอนบางวันเท่านั้นเอง เวลาเขาเหนื่อยๆกลับมา เราก็ไม่กล้าไปง้องแง้งใส่ กลัวเขาจะรำคาญ
เราเคยคุยปัญหานี้กับเขาครั้งนึง และเขาก็ปรับปรุงตัวนะคะ เลิกงานอะไรก็โทรมาบ้าง
แต่เรารู้สึกว่าเหมือนเราขาดอะไรไปยังไงไม่รู้ หรือเราต้องการมากเกินไป
เรายังรักเขาอยู่นะ แต่เหมือนกับว่า เราไม่เคยชินเลยเวลาที่เขาตอบช้า ติดงานหรืออะไร
เราไม่เคยหาคนอื่นคุย เพราะถึงแม้จะคุยกับใคร ถ้าไม่ใช่เขา เราก็ไม่หายเหงาอยู่ดี
เราพยายามหาอะไรทำ แต่เหมือนทำอะไรก็เบื่อไปหมดเลย เรากลัวว่า ถ้ายิ่งห่างกันไปเรื่อยๆ
มันจะทำให้ความรู้สึกลดลงไปจนไม่เหลืออะไรเลยรึเปล่าคะ แล้วเราพอจะมีวิธีที่ไม่ต้องฟุ้งซ่าน คิดมากกับตัวเองแบบนี้มั่งมั้ยคะ..
ทำยังไงให้งี่เง่าน้อยลงคะ
เราคบกับแฟนเรามาเกือบๆปีค่ะ แต่เป็นเพื่อนกันมา 4-5 ปีได้ ตั้งแต่แรกจริงๆเขาก็เป็นคนที่ตอบช้าอยู่แล้วค่ะ
แต่เหมือนยิ่งมีภาระหน้าที่เพิ่ม เขาไม่ค่อยมีเวลาให้เรา หรือบางทีเวลาเขามีเวลาเขาก็ใช้เวลาไปทำอย่างอื่นบ้าง เราไม่เคยว่าอะไรเขาเลยนะ
เขาจะเล่นเกมส์หรือไปไหนทำอะไร ไม่เคยว่าเลย แต่เราไม่เคยรู้ทั้งนั้นว่าเขาไปไหน ทำอะไรบ้าง
เราไม่ได้ต้องการให้เขาคุยกับเราตลอด ตอบเรา 24 ชม. แต่เวลาหายไปนานๆ เราก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาทำอะไรอยู่
บางครั้งเราไม่กล้าถามเขา ไม่กล้าทักไป เพราะกลัวเขาติดธุระ หรือเราจะไปกวนเขา
วันทั้งวันแทบจะไม่ได้คุยกัน บางวันไม่ได้คุยกันเลย เรารู้สึกเหงา แต่ก็ต้องบอกตัวเองให้เข้าใจว่าเขาก็มีงานของเขา
เวลาว่างก็ได้คุยกันแค่ตอนก่อนนอนบางวันเท่านั้นเอง เวลาเขาเหนื่อยๆกลับมา เราก็ไม่กล้าไปง้องแง้งใส่ กลัวเขาจะรำคาญ
เราเคยคุยปัญหานี้กับเขาครั้งนึง และเขาก็ปรับปรุงตัวนะคะ เลิกงานอะไรก็โทรมาบ้าง
แต่เรารู้สึกว่าเหมือนเราขาดอะไรไปยังไงไม่รู้ หรือเราต้องการมากเกินไป
เรายังรักเขาอยู่นะ แต่เหมือนกับว่า เราไม่เคยชินเลยเวลาที่เขาตอบช้า ติดงานหรืออะไร
เราไม่เคยหาคนอื่นคุย เพราะถึงแม้จะคุยกับใคร ถ้าไม่ใช่เขา เราก็ไม่หายเหงาอยู่ดี
เราพยายามหาอะไรทำ แต่เหมือนทำอะไรก็เบื่อไปหมดเลย เรากลัวว่า ถ้ายิ่งห่างกันไปเรื่อยๆ
มันจะทำให้ความรู้สึกลดลงไปจนไม่เหลืออะไรเลยรึเปล่าคะ แล้วเราพอจะมีวิธีที่ไม่ต้องฟุ้งซ่าน คิดมากกับตัวเองแบบนี้มั่งมั้ยคะ..