มีใครเคยรู้สึกบ้างไหมว่าถูกลืม ไม่เคยเห็นหัว แล้วก็ไม่มีใครฟังความเห็นเราเลย

บางครั้งก็รู้สึกนะบางทีอยากพูด พอพูดแสดงความคิดเห็น แบบสุภาพกับหัวหน้างาน ในที่ทำงาน ก็แบบมันเป็นสิ่งที่ควรจะพูดนั่นแหละแต่ไม่มีใครกล้าพูด พอเราพูดเปิดให้กลายเป็นเราตายเดี่ยว นอกจากหัวหน้าไม่ฟัง ไม่ทำให้ จนบางครั้งรู้สึกว่าจะให้เราออกความคิดเห็นทำไม ถ้าเกิดฟันธงโช๊ะแต่แรก เพื่อนร่วมงานก็นั่งเงียบกริบ พอออกจากที่ประชุมเท่านั้น ทำมาบ่นคือ "เพื่อ" ก็เลยทำให้ไม่อยากแสดงความคิดเห

ไปนั่งในวงเหล้ากับเพื่อน เราก็ไม่ค่อยชอบกินอยู่แล้ว ไปก็เหมือนมันคุยกันอยู่แค่กลุ่มที่สนิทๆกันกับพวกมันนั่นแหละ เราก็ถูกลดบทบาท คำพูดไปเรื่อยๆสุดท้ายหลบฉาก นึกในใจ มาทำไมวะเนี่ย

ไปจีบสาว เขาบอกให้ไปที่บ้าน ไปถึงโดนทิ้งไว้ให้นั่งคนเดียว 1-2 ชม. (ให้ไปทำไม)

บางทีจะอ้าปากพูดอะไรสักอย่างก็โดนขัดจังหวะซะจนไม่ได้พูด

บางทีไม่อยากไปกินข้าวที่นั่น แต่เพื่อนมันพูดตัดจบ แล้วเลยต้องไป ไปแบบเซ็งๆ

บางทีมันก็เซ็งสุดๆเลยนะ โดนหลังเออ แสดงความคิดเห็นทำไม เงียบๆดีกว่าไม่โดนเพ่งเล็ง แล้วบอกไปเขาก็เอาตามเขาอยู่แล้ว มีประโยชน์อะไร หลังๆก็เออปล่อยๆมันพูดไปเถอะ