อยากจะเล่าเรื่องของตัวเองที่ไม่มีไรดีมากมายดีเเค่เรื่องเดียวก็คือเรียน เมื่อผม(เรียน)กับเพื่อน(ไม่เรียน) มานั่งด้วยกัน
- ก่อนอื่นยอมรับว่าดูถูกเพื่อนคนนี้มากเเล้วหมั่นไส้มันมากชอบทำเก่งกับผม เพื่อนคนนี้เก่งกีฬาเก่งจริงไม่ค่อยชอบเล่นที่รร. เก่งเงียบเก่งเเบบเก่งกว่าพวกนักกีฬารร. ไม่ใช้เขาคนเดียวหลายคนในห้อง ห้องผมเป็นห้องวิทย์คณิต เมื่อเราขึ้นม.5เราก็เปลี่ยนความคิด ...
วันเเรกเปิดเทอม ม.5 เราไม่มีที่นั่งเพื่อนคนนี้เห็นใจเราหาที่นั่งให้คือให้เราไปนั่งกับมันโดยบริการอย่างดี ตอนเเรกเราก็คิด(มันหวังเอาความรู้) พอเรียนไปด้วยสักพักก็คู่กับเพื่อนคนนี้ตลอดโดยผมจะเสียสละทำหนักๆเเต่หลังๆเพื่อนคนนี้กับทำสิ่งที่หนักกว่าผมในงานคู่ หัวมันค่อนข้างดีมีพรสวรรค์ทั้งเรียนเเละกีฬา ผมเป็นคนเงียบๆมันเป็นคนร่าเริงเฮฮาซึ่งต่างขั้วกันสิ้นเชิงจนผมเเพ้มันทำให้ผมยอมรับเเล้วซึ้งมากๆๆๆ ตอนเเรกยอมรับว่าหวงความรู้เพื่อนคนนี้มากไม่ค่อยบอก คือคิดผิดมากที่ทำอย่างงั้ง สิ่งที่มันทำให้ผมคิดว่ามันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดก็คือมันไม่ทิ้งผม มันช่วยผมทำงาน มันมีความสามารถวาดรูป เล่นกีฬา เล่นดนตรี เเต่มันก็ไม่ได้ดีเลิศประเสริฐขนาดนั้นเเต่ถ้าเพื่อนที่รู้จักมาด้วยกัน 8 เดือนที่ได้นั่งด้วยกันคิดว่ามันดีมากถ้ารู้จักกับมันเเล้วทำให้เราจากคนเงียบๆหัวเราะ เเต่ก็ไม่ได้กล้าคุยหมดทุกเรื่อง เเละที่มันทำให้ผมดีใจมากก็คือตั้งเเต่ผมเข้ารร. ม.1-5 ผมเล่นกีฬาเป็นไม่เคยมีเรียนสักครั้งในชีวิตมันเล่นกีฬาเเล้วให้เหรียญกับผม มันก็บอกว่า " เห้ยเคยได้เรียนสักครั้งยัง ปีที่เเล้วลงก็ไม่ได้นี้หว่า " เราก็นึกว่ามันล้อเล่นเราก็บอกไม่เอาหรอก มันก็ยื่นเหรียญให้เราก็บอกให้จริงดิ เราก็คือเเบบเพื่อนที่ไหนจะมาให้เหรียญ มันก็ให้ผมก็ดีใจมากไม่เคยได้เหรียญกีฬาสักครั้งซึ่งมันกับเฉยๆกับเหรียญเเล้วเเต่มันมีค่าสำหรับเรามาก. เคยคิดไม่ดีกับเพื่อนคนนี้ตอนนี้เราคิดใหม่เเล้วคิดว่ามันเป็นเพื่อนที่ดีมากตอนรู้จักกันเเรกมันไม่ดีเเต่พออยู่ด้วยเเล้วมันเป็นเพื่อนที่เป็นเพื่อนสมชื่อจริงๆ ถึงเเม้มันจะว่าเราเเรงๆ หรือพูดเเซวเรา เราขอยอมรับมันเป็นเพื่อนจริงๆ
ใครมีเพื่อนเเล้วมันนิสัยเหมือนไม่ดีเเต่จริงๆเเล้วมันนิสัยดีบ้าง
- ก่อนอื่นยอมรับว่าดูถูกเพื่อนคนนี้มากเเล้วหมั่นไส้มันมากชอบทำเก่งกับผม เพื่อนคนนี้เก่งกีฬาเก่งจริงไม่ค่อยชอบเล่นที่รร. เก่งเงียบเก่งเเบบเก่งกว่าพวกนักกีฬารร. ไม่ใช้เขาคนเดียวหลายคนในห้อง ห้องผมเป็นห้องวิทย์คณิต เมื่อเราขึ้นม.5เราก็เปลี่ยนความคิด ...
วันเเรกเปิดเทอม ม.5 เราไม่มีที่นั่งเพื่อนคนนี้เห็นใจเราหาที่นั่งให้คือให้เราไปนั่งกับมันโดยบริการอย่างดี ตอนเเรกเราก็คิด(มันหวังเอาความรู้) พอเรียนไปด้วยสักพักก็คู่กับเพื่อนคนนี้ตลอดโดยผมจะเสียสละทำหนักๆเเต่หลังๆเพื่อนคนนี้กับทำสิ่งที่หนักกว่าผมในงานคู่ หัวมันค่อนข้างดีมีพรสวรรค์ทั้งเรียนเเละกีฬา ผมเป็นคนเงียบๆมันเป็นคนร่าเริงเฮฮาซึ่งต่างขั้วกันสิ้นเชิงจนผมเเพ้มันทำให้ผมยอมรับเเล้วซึ้งมากๆๆๆ ตอนเเรกยอมรับว่าหวงความรู้เพื่อนคนนี้มากไม่ค่อยบอก คือคิดผิดมากที่ทำอย่างงั้ง สิ่งที่มันทำให้ผมคิดว่ามันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดก็คือมันไม่ทิ้งผม มันช่วยผมทำงาน มันมีความสามารถวาดรูป เล่นกีฬา เล่นดนตรี เเต่มันก็ไม่ได้ดีเลิศประเสริฐขนาดนั้นเเต่ถ้าเพื่อนที่รู้จักมาด้วยกัน 8 เดือนที่ได้นั่งด้วยกันคิดว่ามันดีมากถ้ารู้จักกับมันเเล้วทำให้เราจากคนเงียบๆหัวเราะ เเต่ก็ไม่ได้กล้าคุยหมดทุกเรื่อง เเละที่มันทำให้ผมดีใจมากก็คือตั้งเเต่ผมเข้ารร. ม.1-5 ผมเล่นกีฬาเป็นไม่เคยมีเรียนสักครั้งในชีวิตมันเล่นกีฬาเเล้วให้เหรียญกับผม มันก็บอกว่า " เห้ยเคยได้เรียนสักครั้งยัง ปีที่เเล้วลงก็ไม่ได้นี้หว่า " เราก็นึกว่ามันล้อเล่นเราก็บอกไม่เอาหรอก มันก็ยื่นเหรียญให้เราก็บอกให้จริงดิ เราก็คือเเบบเพื่อนที่ไหนจะมาให้เหรียญ มันก็ให้ผมก็ดีใจมากไม่เคยได้เหรียญกีฬาสักครั้งซึ่งมันกับเฉยๆกับเหรียญเเล้วเเต่มันมีค่าสำหรับเรามาก. เคยคิดไม่ดีกับเพื่อนคนนี้ตอนนี้เราคิดใหม่เเล้วคิดว่ามันเป็นเพื่อนที่ดีมากตอนรู้จักกันเเรกมันไม่ดีเเต่พออยู่ด้วยเเล้วมันเป็นเพื่อนที่เป็นเพื่อนสมชื่อจริงๆ ถึงเเม้มันจะว่าเราเเรงๆ หรือพูดเเซวเรา เราขอยอมรับมันเป็นเพื่อนจริงๆ