เมื่อ 4 วันก่อน ผมได้ตกลง คบกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่อายุมากกว่าผม 3 ปี
เรารู้จักกันในร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง ซึ่งผมได้เข้าไปฝึกงาน ส่วนผู้หญิงคนนั้น เธอทำงานพาร์ททามเสริมหลังจากเลิกงานประจำ
เรื่องมีอยู่ว่า ผมเป็นคนเฟรน์ลี่ ขี้เล่นเป็นปกติอยู่แล้ว ผมก็ใช้ชีวิตช่วงฝึกงานของ ผม อย่างสงบสุข จนกระทัง มีคนในร้าน หลายคน ทักผมว่า A(นามสมมติ) พี่ว่า B(นามสมมติ) ชอบแกหว่ะ และอื่นๆอีกมากมายที่ผมจะไม่ได้ ประกอบกับที่ผมโสดมานานแล้ว เลยอยากจะลองคุยกับเธอดู (เธอเริ่มจีบผมก่อนอ่ะน่ะ=_=')
หลังจากคุยกันมาผมก็ได้ตอบตกลง เค้าไป แต่พอเราเริ่มจริงๆจังๆกันขึ้นมา ผมก็เริ่มมีความรู้สึกหนึ่ง โผล่ขึ้นมา ว่า แบบนี้ มันดีแล้วหรอ มันใช่หรอ เราชอบเค้าจริงๆ หรอ จนได้มานั่งคุยกับตัวเอง (จขกท เป็นพวกที่สามารถ โต้วาทีกับตัวเองได้ แบ่งฝ่ายซ้ายขวาเลย 55 ) จนได้ข้อสรุปว่า ความรู้สึกตอนนั่น มันเป็นเพียงลมพัดผ่าน มันเป็นความคิดชั่ววูบประกอบกับโดนคน ในร้านเชียร์เยอะ เลยทำให้เรา ตอบตกลงไป ซึ่งตอนนี้ เราไม่เหลือความรู้สึกนั้นอีกแล้ว
เวลาเธอมาหา (เธอเลิกทำ พาร์ททามแล้ว) เราก็ได้แต่ใสหน้ากาก เป็นแฟนที่ดี(แต่ติดกวนบาทามากๆ)
พอเธอไม่อยู่ เราก็กลับสู่โหมด ปกติ จนคนในร้านถาม ทำใมหน้าแก อมทุกข์จัง แปลกๆน่ะ ทำหน้าเหมือนจะบอก พี่ว่า คนนี้มันไม่ใช่ ใจจริงผม อะไรประมาณนั้น (โคตรตรงเลย) ซึ่งโดยปกติ แทบจะไม่มีใครอ่านใจผมออก เพราะผมเป็นคนที่ ใส่หน้ากากไว้ตลอกเวลา เป็นหน้ากาก ยิ้มแบบสดใสและร่าเริ่ง
เรื่องของเรื่องก็คือ ผมจะบอกเธอยังไงดี หรือปล่อยให้นานกว่านี้ แล้วค่อยบอก ผมรู้สึกว่า การที่เรามีอะไรมาผูกมัด ตอนนี้ มันยังไม่ใช่อ่ะครับ อยากกลับไปจุดที่เหมือนเดิม จุดที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน
ปล. เขียนผิดถูกขออภัยด้วยน่ะครับ ขอบคุณทุกคำแนะนำครับ
ต้องคบกับคนที่เราไม่ได้รัก ผมควรทำยังไงดี เลิก หรือ ทนต่อ?
เรารู้จักกันในร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง ซึ่งผมได้เข้าไปฝึกงาน ส่วนผู้หญิงคนนั้น เธอทำงานพาร์ททามเสริมหลังจากเลิกงานประจำ
เรื่องมีอยู่ว่า ผมเป็นคนเฟรน์ลี่ ขี้เล่นเป็นปกติอยู่แล้ว ผมก็ใช้ชีวิตช่วงฝึกงานของ ผม อย่างสงบสุข จนกระทัง มีคนในร้าน หลายคน ทักผมว่า A(นามสมมติ) พี่ว่า B(นามสมมติ) ชอบแกหว่ะ และอื่นๆอีกมากมายที่ผมจะไม่ได้ ประกอบกับที่ผมโสดมานานแล้ว เลยอยากจะลองคุยกับเธอดู (เธอเริ่มจีบผมก่อนอ่ะน่ะ=_=')
หลังจากคุยกันมาผมก็ได้ตอบตกลง เค้าไป แต่พอเราเริ่มจริงๆจังๆกันขึ้นมา ผมก็เริ่มมีความรู้สึกหนึ่ง โผล่ขึ้นมา ว่า แบบนี้ มันดีแล้วหรอ มันใช่หรอ เราชอบเค้าจริงๆ หรอ จนได้มานั่งคุยกับตัวเอง (จขกท เป็นพวกที่สามารถ โต้วาทีกับตัวเองได้ แบ่งฝ่ายซ้ายขวาเลย 55 ) จนได้ข้อสรุปว่า ความรู้สึกตอนนั่น มันเป็นเพียงลมพัดผ่าน มันเป็นความคิดชั่ววูบประกอบกับโดนคน ในร้านเชียร์เยอะ เลยทำให้เรา ตอบตกลงไป ซึ่งตอนนี้ เราไม่เหลือความรู้สึกนั้นอีกแล้ว
เวลาเธอมาหา (เธอเลิกทำ พาร์ททามแล้ว) เราก็ได้แต่ใสหน้ากาก เป็นแฟนที่ดี(แต่ติดกวนบาทามากๆ)
พอเธอไม่อยู่ เราก็กลับสู่โหมด ปกติ จนคนในร้านถาม ทำใมหน้าแก อมทุกข์จัง แปลกๆน่ะ ทำหน้าเหมือนจะบอก พี่ว่า คนนี้มันไม่ใช่ ใจจริงผม อะไรประมาณนั้น (โคตรตรงเลย) ซึ่งโดยปกติ แทบจะไม่มีใครอ่านใจผมออก เพราะผมเป็นคนที่ ใส่หน้ากากไว้ตลอกเวลา เป็นหน้ากาก ยิ้มแบบสดใสและร่าเริ่ง
เรื่องของเรื่องก็คือ ผมจะบอกเธอยังไงดี หรือปล่อยให้นานกว่านี้ แล้วค่อยบอก ผมรู้สึกว่า การที่เรามีอะไรมาผูกมัด ตอนนี้ มันยังไม่ใช่อ่ะครับ อยากกลับไปจุดที่เหมือนเดิม จุดที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน
ปล. เขียนผิดถูกขออภัยด้วยน่ะครับ ขอบคุณทุกคำแนะนำครับ