ตามหัวข้อของกระทู้นะครับ กระทู้นี้จะมีเนื้อหาที่ยาว และหวังว่าจะได้แง่คิดดีๆกลับไปบ้าง
งั้น...ผมขอเกิ่นนำก่อนก็แล้วกันนะครับ กับเรื่องในปีที่แล้ว
คือเมื่อประมาณต้นปี - กลางปีที่แล้ว ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งผ่านทางเกมออนไลน์เกมหนึ่งที่ผมเล่น เธอเป็นรุ่นน้องของผม 2 ปี อายุมากกว่า 20 ปีแล้วนะครับแต่ขอไม่ระบุละกัน เราสองคนเริ่มคุยกันด้วยการเป็นพี่น้อง เธอมักจะมาปรึกษาปัญหาต่างๆกับผม ซึ่งผมก็จะคอยให้คำปรึกษากับเธอ บางครั้งเมื่อเธอเจอปัญหาถ้าหากผมช่วยได้ผมก็ช่วย หลังจากนั้นความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาครับ ผมยอมรับว่ามันค่อยข้างเร็ว ผมรู้ตัวดีว่าจะหาคนจริงใจกับเราร้อยเปอร์เซ็นผ่านสื่อพวกนี้นั้นยาก ผมเองก็ผ่านมาเยอะ แต่ผมคิดว่าผมรู้จักกับเขาแบบพี่ ผมไม่ได้ไปจีบเค้าไม่น่าจะมาหลอกอะไรผมหรอกมั้ง และผมก็หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ผมเสียใจหรอก เพราะผมคอยช่วยมาตลอด อารมณ์แบบพี่ไว้ใจน้องสาวตัวเองน่ะครับ
เราสองคนคุยกันได้ประมาณเดือนเศษ ผมก็เริ่มรู้ตัวแล้วล่ะครับว่าผมชอบเธอ ใช่ครับมันเร็วมากผมรู้ ซึ่งตอนนั้นเธอเองก็ได้คุยกับคนอื่นอยู่เหมือนกัน และผมก็รู้ตัวว่าผมไม่ควรแทรก ส่วนคนที่มาจีบเธอก็เป็นคนในเกมเช่นกันครับ ตอนนั้นผมตัดสินใจขอยุติการคุยและตัดสินใจสารภาพกับเธอว่า ผมรู้สึกนะคุยกันทุกวันแบบนี้ ผมเริ่มชอบเธาแล้วล่ะ และผมก็รู้ว่าไม่ควรคิดแบบนี้ทั้งๆที่เขาขอเป็นน้องสาวผม เพราะเขาเป็นลูกคนเดียวและอยากมีพี่ชายให้ปรึกษาปัญหา ดังนั้นเมื่อผมบอกกับเธอไปผมก็บอกกับเธอว่าผมจะขอไม่คุยแล้วนะพี่คิดมากกว่านั้นแล้วน่ะ ความรู้สึกผมตอนนั้นคือรู้สึกผิดกับตัวเขาและตัวของผู้ชายที่มาจีบเขา แต่ในวันนั้นเธอก็ได้บอกว่าเธอไม่ได้สนใจคนที่มาจีบเธอเลย แต่เธอชอบผม
คำพูดของเธอมันทำให้ผมอึ้งนะ ผมไม่คิดว่าเธอจะมาชอบผมได้ ผมดีใจมากมันเป็นเรื่องวิเศษสำหรับผม จากวันนั้นเธอก็เลิกยุ่งกับผู้ชายที่มาจีบเธอ และเราสองคนก็เริ่มคบกันจริงจัง ใช่ครับเรายังไม่เคยเจอกันแต่ก็คุยกันทุกวันมันเป็นคืนวันที่น่าจดจำ ผมชอบนะทั้งเสียงหัวเราะ เวลาที่เธอเล่าเรื่องต่างๆของตัวเองให้ฟังทั้งดีและไม่ดี ผมชอบกวนเธอเล่นนะ เพราะมันทำให้เธอขำ และผมก็ชอบเธอเวลานั้นที่สุดแหละ ทุกอย่างมันก็ผ่านไปด้วยดี เช่นเดียวกับเวลาที่เริ่มผ่านไปเรื่อยๆ ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมของเธอ ซึ่งเธอบอกกับผมว่าจะไปเรียนต่อที่ต่างจังหวัดจากที่เธออยู่ ผมก็เข้าใจแหละว่าถ้าย้ายที่ เธาอาจจะเปลี่ยนไปบ้างแหละ เพราะโลกนี้ไม่มีอะไรมั่นคงเสมอไป ผมกลัวเธอไปเจอคนใหม่นะ แต่ก็ชั่งมันเหอะถ้ามีแล้วบอกผมก็อวยพรให้เธอก็พอ ไม่ใช่ผมไม่รู้สึกนะ แต่ผมก็อยากเป็นพี่ชายที่ดีนี่ ผมบอกกับเธอหลายๆครั้งนะว่า ถ้าเธอไปเจอคนใหม่คนที่ใช่ ขอให้เธอบอกกับผมตรงๆ ผมจะไม่โกรธ ไม่ว่า แต่ขออย่างเดียวอย่าหลอกผม อย่าไปแอบคบ เธอรับปากผมนะ พร้อมกับบอกว่า นี่เตงคิดจริงเหรอว่าเค้าจะไปมีคนอื่น คำพูดของเธอมันทำให้ผมถึงกับหายกังวลเลยล่ะ และตอนนั้นผมก็วางแผนไว้นะ ว่าถ้าผมว่างเมื่อไหร่ ผมจะเดินทางไปหาเธอ จังหวัดที่เธออยู่กับที่ผมอยู่ห่างกัน 765 กิโลเมตรครับ ไกลมากอยู่
และก็มาถึงเวลาที่เธอไปเรียนต่อที่ต่างจังหวัด เธออยู่หอกับเพื่อนผู้หญิงสองคน ช่วงแรกๆก็วุ่นๆกันบ้าง แต่เธอก็พยายามโทรหาผมตลอดนะ ไม่วางก็จะขอให้ผมถือสายไว้ ไม่ยอมตัด เหมือนกลัวผมจะไปแอบคุยกับคนอื่นงั้นแหละ น่าเอ็นดูสุดๆเลยล่ะ แรกๆผมก็คิดว่ามันคงจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ เรื่องเครียดของเธอมีบ้างแหละ มาฟ้องให้ผมฟังตลอด ร้องไห้ให้ฟังบ้างล่ะกว่าจะปลอบได้ก็เป็นวันเลย จนกระทั้งผ่านไปสักระยะเธอก็เหมือนจะเปลี่ยนไป ไม่ค่อยว่างบ้างแหละ อันนี้ผมเข้าใจนะ แต่บางทีมันไม่ว่างจนถึงเวลานอนเลยเหรอ ผมก็งงเพราะตอนก่อนหน้านี้มันว่าง และเธอก็เริ่มจะติดเพื่อนมากขึ้น เวลาและคำพูดกับผมมันเปลี่ยน มีแอบปิดเสียงบ้างไรบ้าง ผมรู้สึกใจหายนะกลัวมากๆเลยล่ะ เหมือนมีลางสังหรณ์บางอย่าง ผมจึงเริ่มพยายามบอกกับเธอว่า ถ้าเธอยังมีเรื่องอะไรที่ปิดผมอยู่ก็ให้บอกผมตรงๆนะ ผมไม่ว่าไรหรอก ไงเราก็เป็นพี่น้องกันได้ และก็นั่นแหละครับ ผมก็โดนเธอโกรธ ช่วงนั้นเธอจะเริ่มกลับบ้านทุกอาทิตย์ และทุกครั้งที่กลับไป เธอจะบอกว่าไปบ้านผู้ใหญ่นะคุยโทรศัพท์ไม่ได้ เปิดก็ได้ ผมก็เข้าใจนะ ผมเองก็เป็นบ้างเหมือนกัน
แรกๆผมก็ไม่คิดนะ แต่พอผ่านไปเดือนสองเดือนผมก็เริ่มเอะใจ เธอเริ่มปิดไมท์เวลาคุยกับผม แล้วกลับมาบอกผมว่าจะไปบ้านญาตินะ ทุกครั้งผมก็จะกังวลนะ เพราะเธอบอกว่าบ้านญาติไกล อยู่ต่างอำเภอ และเธอมักจะกลับ เวลา 11.00น. - 02.00น. ตลอด ผมมักจะพยายามโทรหาเธอเวลานั้น แต่ก็ติดต่อไม่ได้ คือเปิดโหมดเครื่องบินไว้น่ะครับ ผมก็จะส่งข้อความบอกเป็นห่วงเธอทุกครั้ง ให้เธอรีบกลับนะอย่าอยู่นาน ไว้ค่อยไปตอนเช้าของวันใหม่ก็ได้ หลายครั้งเลยที่เธอบอกผมแล้วผมจะรีบเร่งให้เธอไปแต่หัววัน เพื่อให้เธอกลับบ้านไวๆ แต่คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น คือเธอก็กลับเวลาเดิมเสมอๆ จนกระทั้งมีครั้ง 1 ที่ไม่กลับบ้านเลย เธอบอกกินเลี้ยงกันกับญาติแล้วเผลอหลับ ผมไม่เชื่อนะ คุณรู้ไหมว่าทุกครั้งที่เธอไปผมจะนั้งรอให้เธอกลับก่อนถึงจะนอนเสมอ คือผมกังวลจนนอนไม่หลับน่ะ และวันที่เธอไม่กลับผมก็คือไม่ได้นอนเลยแหละ ผมกลัวว่าจะมีปัญหาอะไรรึเปล่า เพราะเธอขับรถจักรยานยนต์กลับ ซึ่งครั้งนี้เธอบอกว่าผมอย่าคิดมากนะ เธอไปกับแม่ ได้ยินดังนั้นผมก็เบาใจ แต่มันมาสะดุดตรงที่ว่า ตอนที่กำลังคุยอยู่นั้น แม่เธอกลับมา แล้วถามว่า เมื่อคืนเธอไปไหนมา แล้วเธอรีบปิดเสียงผมทันที ผมอึ้งเลยนะผมเริ่มเดาเรื่องออกแล้วแหละ แต่พอถามเธอ กลับมีข้ออ้างอื่นๆ ซึ่งผมก็ยังไม่อยากยุติความสัมพันธ์ทั้งๆที่ผมยังไม่รู้อะไรเลยน่ะนะ ผมจึงทนยอมรับข้ออ้างพวกนั้น แต่หลังจากนั้นสามวันก็มีอีก
ตอนนั้นเธอกลับไปที่ มหาลัยแล้ว เธอบอกไปทำกิจกรรม ผมเลยบอกว่างั้นถ้าเลิกแล้วโทรหาผมทีนะ แต่วันนั้นเธอโทรมาหาผมสามทุ่ม บวกสายไม่ว่างผมพอเข้าใจเรื่องราวแล้วแหละแต่ยังทำให้เธอยอมรับไม่ได้ ผมเองเลยไม่มั่นใจ ไม่อยากคิดว่าเธอจะทำแบบนี้ พอเธอกลับมาเธอก็ให้เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นกับผมอีกเช่นเคย และบอกผมว่า 10.00น. จะขอ ออกไปหาพี่รหัสเพื่อแต่งหน้าทำกิจกรรม ผมตอนนั้นหัวแทบระเบิดเลยล่ะ ผมเลยจัดการแฮ็คเฟสเธอ คือหลายๆครั้งที่ผมคิดมาก เธอมักจะบอกว่าเอารหัสเฟสไปดูไหมล่ะ และให้ข้อมูลทั่วไปของเฟสมาเช่นอีเมลล์ ซึ่งเท่านั้นมันก็ทำให้ผมแฮ็คได้แล้ว และเมื่อผมเข้าไป มันถึงกับทำให้ผมน้ำตาไหลออกมาแบบคุมตัวเองไม่อยู่เลยล่ะ หัวผมตื้อไปหมด ตัวสั่นทั้งตัว เมื่อในนั้นมีแชทของเธอกับผู้ชายคนหนึ่ง เป็นเวลาที่เธอบอกกับผมว่าไปทำกิจกรรม แต่เธอมาคุยกับผู้ชายคนนี้ เหมือนคนคบกันนั่นแหละครับ ผมเห็นแค่นั้นผมก็ไม่อยู่แล้ว รีบออกจากบ้าน สติผมไม่เหลือ พยายามกลั้นเสียงคุยกับเธอบอกขอไปข้างนอก ขับรถยนต์ออกจากบ้าน ตอนนั้นมีน้องที่รู้จักกันมาขอนอนบ้านผมพอดี เลยรีบกระโดดขึ้นตามผมขึ้นมาเพราะเห็นว่าผมแปลกๆไป เหมือนคนขาดสติ
ตอนนั้นเป็นช่วงฤดูฝน วันที่ผมออกไปฝนตกหนักฟ้าร้องครับ คือมองทางยากมาก บวกกับน้ำตาของผมที่เต็มหน้าอีก ผมแทบมองไม่เห็นทาง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมกำลังจะไปไหน ผมขอเธอคุยกับเพื่อนของเธอที่อยู่ด้วยตอนนั้น แล้วผมก็บอกกับเพื่อนเธอคนนั้นว่า ผมขอเลิกนะฝากบอกเพื่อนเธอด้วย ซึ่งเพื่อนเธอก็พอรู้จักกับผมบ้างแล้ว เลยบอกให้ผมใจเย็นๆ แล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้นอย่าเพิ่งเลิกกันกว่าจะได้เป็นแฟนกันมันก็ยากนะ ผมเลยบอกไปว่า ผมมันไม่ใช่แฟนแต่ต้นแล้ว (เพราะในเฟสคือผู้ชายคนนั้น คบกับเธอมาก่อนแล้ว 3 ปี และตั้งเตตัสคบไว้แล้ว แต่ฝ่ายผู้หญิงตั้งปิดไว้น่ะครับ ซึ่งก่อนหน้านี้เวลาผมเห็นเฟสคนนี้ผมถามเธอจะบอกว่าเป็นแฟนเก่า) หลังจากที่ผมบอกกับเพื่อนเธอไปแบบนั้นผมก็วางสาย ผมรู้สึกเจ็บมากครับ คุณน่าจะเข้าใจนะว่าผมคิดย้อนกลับไปแต่ต้น ทั้งเวลาที่เธอไปบ้านญาติหรืออะไรพวกนั้น เธอไปที่ไหน..... ผมเรื่มเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆจนเกิน 160 บนถนนเปียกๆ ที่มองไม่เห็นถนน ตอนนั้นเองน้องที่มันตามขึ้นมาก็ดึงผมไว้ครับ ร้องใส่หน้าเรียกสติผม ซึ่งรายละเอียดมันก็เยอะกว่านั้น สุดท้ายผมก็ยอมกลับบ้านไปนั่งสงบสติ ผมนั่งเป็นชั่วโมง ตอนนั้น เธอคนที่ผมคิดว่าแฟนมาตั้งแต่ต้นก็กำลังงอลผมที่ไปขอคุยกับเพื่อนเธอแล้ววางสาย ผมรู้ครับว่าผมไม่ควรโทรไปอีก แต่ผมอยากได้คำตอบ ว่าทำไม อยากรู้ว่าผมทำอะไรผิดเหรอไง บอกกันมาแต่ต้นก็ยังดี จะมีผมไว้ทำไมในเมื่อผมก็ไม่มีอะไรให้เธอตอนนี้ แต่จะมีก็มีแค่ผมโอนเงินค่ากินค่าใช้ให้เธอตอนช่วงอยู่หอน่ะนะ มีแค่นั้นเพราะผมไม่ว่างไปหา
และพอผมโทรไปเธอก็โมโหงอลผมว่าผมไปขอคุยกับเพื่อนเธอ แล้วเธอที่เป็นแฟนล่ะ ผมเลยตอบไปว่า ผมรู้แล้วนะ เธอก็โมโหกลับอีก ว่ารู้อะไร งี่เง่าไรอีก เดะแค่นี้ก่อนเค้าจะไปหาพี่รหัส เดะค่อยกลับมาคุย ผมเลยบอกเธอไปว่าผมรู้เรื่องที่เธอปิดผมไว้ เธอก็ตอบมาแบบเดิมแบบโมโหว่าปิดไรอีกวะ คิดไรไร้สาระ บลาๆ ผมเลยต้องพูดตรงๆว่า ผมดูเฟสเธอแล้ว ผมเห็นทั้งหมด เธอก็ยังไม่ยอมตอบอยู่ดี เธอบอกเห็นอะไรล่ะ ผมก็บอกว่าเห็นเรื่องผู้ชายคนนั้นแหละ เธอก็ถามอีก แล้วใครล่ะ?? ผมเลยต้องเข้าเฟสไปอ่านชื่อมา เธอถึงยอมรับ ผมเงิบอยู่นะว่าถ้าผมไม่เจอจะบอกผมมั้ย แล้วพอเธอเถียงไรไม่ได้แล้ว เธอก็เริ่มเงียบ ผมก็เลยบอกว่า ผมจะขอเลิกนะ ผมเจ็บ ขอบคุณเวลาที่ผ่านมา และผมขอไม่เป็นส่วนเกินในชีวิตเธอแล้ว ขอให้มีความสุข ตอนนั้นเธอก็ร้องไห้ บอกว่าผมไม่ไปได้มั้ย ผมเลยถามแล้วจะให้ผมอยู่ทำไม ผมไม่แย่งแฟนคนอื่น นี่ถ้าผมรู้ผมคงไม่ปล่อยใจมาขนาดนี้หรอก เธอก็ยังขอให้ผมอยู่ต่ออยู่ดี ขอให้ผมรอ ให้เธอเลิกกับผู้ชายคนนั้น เธอให้เหตุผลว่าเธอกำลังจะเลิกแล้ว แต่เธอไม่อยากเป็นฝ่ายบอกเลิกเองเลยกำลังพยายามทำให้ผู้ชายคนนั้นเลิก แต่คุณรู้มั้ย ผมคิดตรงข้ามว่าถ้าผมไม่มาหาคำตอบนี้ ชาตินี้ผมจะได้รู้รึเปล่าว่าผมโดนหลอก และผมรู้สึกสงสารผู้ชายคนนั้นเหมือนกัน ว่าเค้าจะรู้มั้ยว่าเค้าโดนอะไรบ้าง น่าจะหนักกว่าผมมาก
และตอนนั้นเองที่เธอบอกกับผมว่า ถ้าผมจะเลิกกับเธอ เธอจะไปบอกเลิกกับผู้ชายคนนั้นตอนนี้เลย แต่ขอให้ผมไม่เลิกกับเธอ จากนั้นเธอก็ตัดสาย แล้วไปบอกเลิกกับผู้ชายคนนั้น (ข้อมูลส่วนนี้ผมก็ไปเช็คแล้วว่าเธอบอกเลิกจริงๆ) ผมพยายามห้ามเธอ แต่ก็ไม่ทันคือโทรไปก็โดนตัดสาย ผมรอจนกระทั้งเธอโทรกลับมาบอกกับผมว่าเลิกกับคนนั้นแล้ว ผมตอนนั้นมีสองใจ จะว่าผมเห็นแก่ตัวก็ได้มั้ง คือผมกะจะเลิกกับเธอแต่ถ้าตอนนี้ผมเลิกไปเธอก็ต้องอยู่คนเดียว ผมไม่อยากให้เธอเสียใจ ผมเลยกล่อมให้เธอกลับไปหาผู้ชายคนนั้น แต่เธอก็ยืนกรานว่าจะคบต่อ ผมเลยถามเธอตรงๆว่า ถ้าจะคบกับผมผมขอความจริงใจได้มั้ย เธอบอกว่าได้ ผมเลยขอถามเธอสองสามคำถาม 1. ทุกครั้งที่ไปบ้านญาติ คือไปหาคนๆนี้ใช่มั้ย 2. ไปมีอะไรกินใช่มั้ย 3.แล้วทุกครั้งที่มีเอาผมไปไว้ที่ไหน (คือ ตรงๆอยากถามว่าปากบอกรักผมอย่างโน้นนี่นั่น แต่ทำเรื่องแบบนี้กับผมได้ยังไง) ผมพูดไปร้องไห้ไป ในใจผมก็หวังว่าเธอจะตอบปฏิเสธทุกอย่างนะ ผมไม่อยากคิดว่าเธอจะทำแบบนั้นกับผมได้ลงคอ และขอให้คำตอบของเธอมันเป็นความจริง แต่ผมก็ยอมรับว่ามันน่าจะเป็นในเชิงว่าใช่มากกว่า เพราะวัยรุ่นสมัยนี้อะไรๆก็เร็วไปหมด แต่ผมบอกเลยนะว่าผมไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน
แล้วคุณรู้มั้ยว่าคำตอบก็คือไม่ มันทำให้ผมโล่งอกนะแต่ก็ทำให้ผมอึดอัดเพราะจะว่าผมไม่เชื่อก็ได้ จากน้ำเสียงและลักษณะการพูด เหมือนผมหลอกตัวเอง ผมเลยถามว่าตกลงจะไม่กลับไปคบกับคนนั้นใช่มั้ย งั้นผมจะอยู่เอง แต่หลังจากนั้นเธอก็หลับไป ส่วนผมน่ะเหรอ เข้าเครื่องคอม ค้นหาความจริงจากคำตอบของเธอ ผมหวังว่าอย่างน้อยขอให้เธอตอบความจริงกับผม ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ผมก็จะรับให้ได้ถ้าเธอยังจะอยู่และไม่มีใครแล้ว มันคือความเห็นแก่ตัวของผมเองแหละ แต่ความเชื่อใจก็พังอีกครั้งอย่างแรง เพราะสรุปเธอโกหกอีก ผมแฮ็คซิมเธอ และเช็คพิกัดเครื่องมือถือ(จากGPS และการใช้งานเฟส) และผมจดทุกครั้งที่เธอไปบ้านญาติ วันไหนเวลาไหน ตั้งแต่ผมคิดว่ามันไม่ใช่แล้ว และก็คือเธอไปหาคนนั้นแหละครับ ยังไม่จบนะ.
ผมควรทำยังไงดีกับความรู้สึกนี้ ความระแวง กลัวและกังวล ต่อคนที่เรารัก เมื่อเจอแบบนี้ 1
งั้น...ผมขอเกิ่นนำก่อนก็แล้วกันนะครับ กับเรื่องในปีที่แล้ว
คือเมื่อประมาณต้นปี - กลางปีที่แล้ว ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งผ่านทางเกมออนไลน์เกมหนึ่งที่ผมเล่น เธอเป็นรุ่นน้องของผม 2 ปี อายุมากกว่า 20 ปีแล้วนะครับแต่ขอไม่ระบุละกัน เราสองคนเริ่มคุยกันด้วยการเป็นพี่น้อง เธอมักจะมาปรึกษาปัญหาต่างๆกับผม ซึ่งผมก็จะคอยให้คำปรึกษากับเธอ บางครั้งเมื่อเธอเจอปัญหาถ้าหากผมช่วยได้ผมก็ช่วย หลังจากนั้นความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาครับ ผมยอมรับว่ามันค่อยข้างเร็ว ผมรู้ตัวดีว่าจะหาคนจริงใจกับเราร้อยเปอร์เซ็นผ่านสื่อพวกนี้นั้นยาก ผมเองก็ผ่านมาเยอะ แต่ผมคิดว่าผมรู้จักกับเขาแบบพี่ ผมไม่ได้ไปจีบเค้าไม่น่าจะมาหลอกอะไรผมหรอกมั้ง และผมก็หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ผมเสียใจหรอก เพราะผมคอยช่วยมาตลอด อารมณ์แบบพี่ไว้ใจน้องสาวตัวเองน่ะครับ
เราสองคนคุยกันได้ประมาณเดือนเศษ ผมก็เริ่มรู้ตัวแล้วล่ะครับว่าผมชอบเธอ ใช่ครับมันเร็วมากผมรู้ ซึ่งตอนนั้นเธอเองก็ได้คุยกับคนอื่นอยู่เหมือนกัน และผมก็รู้ตัวว่าผมไม่ควรแทรก ส่วนคนที่มาจีบเธอก็เป็นคนในเกมเช่นกันครับ ตอนนั้นผมตัดสินใจขอยุติการคุยและตัดสินใจสารภาพกับเธอว่า ผมรู้สึกนะคุยกันทุกวันแบบนี้ ผมเริ่มชอบเธาแล้วล่ะ และผมก็รู้ว่าไม่ควรคิดแบบนี้ทั้งๆที่เขาขอเป็นน้องสาวผม เพราะเขาเป็นลูกคนเดียวและอยากมีพี่ชายให้ปรึกษาปัญหา ดังนั้นเมื่อผมบอกกับเธอไปผมก็บอกกับเธอว่าผมจะขอไม่คุยแล้วนะพี่คิดมากกว่านั้นแล้วน่ะ ความรู้สึกผมตอนนั้นคือรู้สึกผิดกับตัวเขาและตัวของผู้ชายที่มาจีบเขา แต่ในวันนั้นเธอก็ได้บอกว่าเธอไม่ได้สนใจคนที่มาจีบเธอเลย แต่เธอชอบผม
คำพูดของเธอมันทำให้ผมอึ้งนะ ผมไม่คิดว่าเธอจะมาชอบผมได้ ผมดีใจมากมันเป็นเรื่องวิเศษสำหรับผม จากวันนั้นเธอก็เลิกยุ่งกับผู้ชายที่มาจีบเธอ และเราสองคนก็เริ่มคบกันจริงจัง ใช่ครับเรายังไม่เคยเจอกันแต่ก็คุยกันทุกวันมันเป็นคืนวันที่น่าจดจำ ผมชอบนะทั้งเสียงหัวเราะ เวลาที่เธอเล่าเรื่องต่างๆของตัวเองให้ฟังทั้งดีและไม่ดี ผมชอบกวนเธอเล่นนะ เพราะมันทำให้เธอขำ และผมก็ชอบเธอเวลานั้นที่สุดแหละ ทุกอย่างมันก็ผ่านไปด้วยดี เช่นเดียวกับเวลาที่เริ่มผ่านไปเรื่อยๆ ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมของเธอ ซึ่งเธอบอกกับผมว่าจะไปเรียนต่อที่ต่างจังหวัดจากที่เธออยู่ ผมก็เข้าใจแหละว่าถ้าย้ายที่ เธาอาจจะเปลี่ยนไปบ้างแหละ เพราะโลกนี้ไม่มีอะไรมั่นคงเสมอไป ผมกลัวเธอไปเจอคนใหม่นะ แต่ก็ชั่งมันเหอะถ้ามีแล้วบอกผมก็อวยพรให้เธอก็พอ ไม่ใช่ผมไม่รู้สึกนะ แต่ผมก็อยากเป็นพี่ชายที่ดีนี่ ผมบอกกับเธอหลายๆครั้งนะว่า ถ้าเธอไปเจอคนใหม่คนที่ใช่ ขอให้เธอบอกกับผมตรงๆ ผมจะไม่โกรธ ไม่ว่า แต่ขออย่างเดียวอย่าหลอกผม อย่าไปแอบคบ เธอรับปากผมนะ พร้อมกับบอกว่า นี่เตงคิดจริงเหรอว่าเค้าจะไปมีคนอื่น คำพูดของเธอมันทำให้ผมถึงกับหายกังวลเลยล่ะ และตอนนั้นผมก็วางแผนไว้นะ ว่าถ้าผมว่างเมื่อไหร่ ผมจะเดินทางไปหาเธอ จังหวัดที่เธออยู่กับที่ผมอยู่ห่างกัน 765 กิโลเมตรครับ ไกลมากอยู่
และก็มาถึงเวลาที่เธอไปเรียนต่อที่ต่างจังหวัด เธออยู่หอกับเพื่อนผู้หญิงสองคน ช่วงแรกๆก็วุ่นๆกันบ้าง แต่เธอก็พยายามโทรหาผมตลอดนะ ไม่วางก็จะขอให้ผมถือสายไว้ ไม่ยอมตัด เหมือนกลัวผมจะไปแอบคุยกับคนอื่นงั้นแหละ น่าเอ็นดูสุดๆเลยล่ะ แรกๆผมก็คิดว่ามันคงจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ เรื่องเครียดของเธอมีบ้างแหละ มาฟ้องให้ผมฟังตลอด ร้องไห้ให้ฟังบ้างล่ะกว่าจะปลอบได้ก็เป็นวันเลย จนกระทั้งผ่านไปสักระยะเธอก็เหมือนจะเปลี่ยนไป ไม่ค่อยว่างบ้างแหละ อันนี้ผมเข้าใจนะ แต่บางทีมันไม่ว่างจนถึงเวลานอนเลยเหรอ ผมก็งงเพราะตอนก่อนหน้านี้มันว่าง และเธอก็เริ่มจะติดเพื่อนมากขึ้น เวลาและคำพูดกับผมมันเปลี่ยน มีแอบปิดเสียงบ้างไรบ้าง ผมรู้สึกใจหายนะกลัวมากๆเลยล่ะ เหมือนมีลางสังหรณ์บางอย่าง ผมจึงเริ่มพยายามบอกกับเธอว่า ถ้าเธอยังมีเรื่องอะไรที่ปิดผมอยู่ก็ให้บอกผมตรงๆนะ ผมไม่ว่าไรหรอก ไงเราก็เป็นพี่น้องกันได้ และก็นั่นแหละครับ ผมก็โดนเธอโกรธ ช่วงนั้นเธอจะเริ่มกลับบ้านทุกอาทิตย์ และทุกครั้งที่กลับไป เธอจะบอกว่าไปบ้านผู้ใหญ่นะคุยโทรศัพท์ไม่ได้ เปิดก็ได้ ผมก็เข้าใจนะ ผมเองก็เป็นบ้างเหมือนกัน
แรกๆผมก็ไม่คิดนะ แต่พอผ่านไปเดือนสองเดือนผมก็เริ่มเอะใจ เธอเริ่มปิดไมท์เวลาคุยกับผม แล้วกลับมาบอกผมว่าจะไปบ้านญาตินะ ทุกครั้งผมก็จะกังวลนะ เพราะเธอบอกว่าบ้านญาติไกล อยู่ต่างอำเภอ และเธอมักจะกลับ เวลา 11.00น. - 02.00น. ตลอด ผมมักจะพยายามโทรหาเธอเวลานั้น แต่ก็ติดต่อไม่ได้ คือเปิดโหมดเครื่องบินไว้น่ะครับ ผมก็จะส่งข้อความบอกเป็นห่วงเธอทุกครั้ง ให้เธอรีบกลับนะอย่าอยู่นาน ไว้ค่อยไปตอนเช้าของวันใหม่ก็ได้ หลายครั้งเลยที่เธอบอกผมแล้วผมจะรีบเร่งให้เธอไปแต่หัววัน เพื่อให้เธอกลับบ้านไวๆ แต่คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น คือเธอก็กลับเวลาเดิมเสมอๆ จนกระทั้งมีครั้ง 1 ที่ไม่กลับบ้านเลย เธอบอกกินเลี้ยงกันกับญาติแล้วเผลอหลับ ผมไม่เชื่อนะ คุณรู้ไหมว่าทุกครั้งที่เธอไปผมจะนั้งรอให้เธอกลับก่อนถึงจะนอนเสมอ คือผมกังวลจนนอนไม่หลับน่ะ และวันที่เธอไม่กลับผมก็คือไม่ได้นอนเลยแหละ ผมกลัวว่าจะมีปัญหาอะไรรึเปล่า เพราะเธอขับรถจักรยานยนต์กลับ ซึ่งครั้งนี้เธอบอกว่าผมอย่าคิดมากนะ เธอไปกับแม่ ได้ยินดังนั้นผมก็เบาใจ แต่มันมาสะดุดตรงที่ว่า ตอนที่กำลังคุยอยู่นั้น แม่เธอกลับมา แล้วถามว่า เมื่อคืนเธอไปไหนมา แล้วเธอรีบปิดเสียงผมทันที ผมอึ้งเลยนะผมเริ่มเดาเรื่องออกแล้วแหละ แต่พอถามเธอ กลับมีข้ออ้างอื่นๆ ซึ่งผมก็ยังไม่อยากยุติความสัมพันธ์ทั้งๆที่ผมยังไม่รู้อะไรเลยน่ะนะ ผมจึงทนยอมรับข้ออ้างพวกนั้น แต่หลังจากนั้นสามวันก็มีอีก
ตอนนั้นเธอกลับไปที่ มหาลัยแล้ว เธอบอกไปทำกิจกรรม ผมเลยบอกว่างั้นถ้าเลิกแล้วโทรหาผมทีนะ แต่วันนั้นเธอโทรมาหาผมสามทุ่ม บวกสายไม่ว่างผมพอเข้าใจเรื่องราวแล้วแหละแต่ยังทำให้เธอยอมรับไม่ได้ ผมเองเลยไม่มั่นใจ ไม่อยากคิดว่าเธอจะทำแบบนี้ พอเธอกลับมาเธอก็ให้เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นกับผมอีกเช่นเคย และบอกผมว่า 10.00น. จะขอ ออกไปหาพี่รหัสเพื่อแต่งหน้าทำกิจกรรม ผมตอนนั้นหัวแทบระเบิดเลยล่ะ ผมเลยจัดการแฮ็คเฟสเธอ คือหลายๆครั้งที่ผมคิดมาก เธอมักจะบอกว่าเอารหัสเฟสไปดูไหมล่ะ และให้ข้อมูลทั่วไปของเฟสมาเช่นอีเมลล์ ซึ่งเท่านั้นมันก็ทำให้ผมแฮ็คได้แล้ว และเมื่อผมเข้าไป มันถึงกับทำให้ผมน้ำตาไหลออกมาแบบคุมตัวเองไม่อยู่เลยล่ะ หัวผมตื้อไปหมด ตัวสั่นทั้งตัว เมื่อในนั้นมีแชทของเธอกับผู้ชายคนหนึ่ง เป็นเวลาที่เธอบอกกับผมว่าไปทำกิจกรรม แต่เธอมาคุยกับผู้ชายคนนี้ เหมือนคนคบกันนั่นแหละครับ ผมเห็นแค่นั้นผมก็ไม่อยู่แล้ว รีบออกจากบ้าน สติผมไม่เหลือ พยายามกลั้นเสียงคุยกับเธอบอกขอไปข้างนอก ขับรถยนต์ออกจากบ้าน ตอนนั้นมีน้องที่รู้จักกันมาขอนอนบ้านผมพอดี เลยรีบกระโดดขึ้นตามผมขึ้นมาเพราะเห็นว่าผมแปลกๆไป เหมือนคนขาดสติ
ตอนนั้นเป็นช่วงฤดูฝน วันที่ผมออกไปฝนตกหนักฟ้าร้องครับ คือมองทางยากมาก บวกกับน้ำตาของผมที่เต็มหน้าอีก ผมแทบมองไม่เห็นทาง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมกำลังจะไปไหน ผมขอเธอคุยกับเพื่อนของเธอที่อยู่ด้วยตอนนั้น แล้วผมก็บอกกับเพื่อนเธอคนนั้นว่า ผมขอเลิกนะฝากบอกเพื่อนเธอด้วย ซึ่งเพื่อนเธอก็พอรู้จักกับผมบ้างแล้ว เลยบอกให้ผมใจเย็นๆ แล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้นอย่าเพิ่งเลิกกันกว่าจะได้เป็นแฟนกันมันก็ยากนะ ผมเลยบอกไปว่า ผมมันไม่ใช่แฟนแต่ต้นแล้ว (เพราะในเฟสคือผู้ชายคนนั้น คบกับเธอมาก่อนแล้ว 3 ปี และตั้งเตตัสคบไว้แล้ว แต่ฝ่ายผู้หญิงตั้งปิดไว้น่ะครับ ซึ่งก่อนหน้านี้เวลาผมเห็นเฟสคนนี้ผมถามเธอจะบอกว่าเป็นแฟนเก่า) หลังจากที่ผมบอกกับเพื่อนเธอไปแบบนั้นผมก็วางสาย ผมรู้สึกเจ็บมากครับ คุณน่าจะเข้าใจนะว่าผมคิดย้อนกลับไปแต่ต้น ทั้งเวลาที่เธอไปบ้านญาติหรืออะไรพวกนั้น เธอไปที่ไหน..... ผมเรื่มเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆจนเกิน 160 บนถนนเปียกๆ ที่มองไม่เห็นถนน ตอนนั้นเองน้องที่มันตามขึ้นมาก็ดึงผมไว้ครับ ร้องใส่หน้าเรียกสติผม ซึ่งรายละเอียดมันก็เยอะกว่านั้น สุดท้ายผมก็ยอมกลับบ้านไปนั่งสงบสติ ผมนั่งเป็นชั่วโมง ตอนนั้น เธอคนที่ผมคิดว่าแฟนมาตั้งแต่ต้นก็กำลังงอลผมที่ไปขอคุยกับเพื่อนเธอแล้ววางสาย ผมรู้ครับว่าผมไม่ควรโทรไปอีก แต่ผมอยากได้คำตอบ ว่าทำไม อยากรู้ว่าผมทำอะไรผิดเหรอไง บอกกันมาแต่ต้นก็ยังดี จะมีผมไว้ทำไมในเมื่อผมก็ไม่มีอะไรให้เธอตอนนี้ แต่จะมีก็มีแค่ผมโอนเงินค่ากินค่าใช้ให้เธอตอนช่วงอยู่หอน่ะนะ มีแค่นั้นเพราะผมไม่ว่างไปหา
และพอผมโทรไปเธอก็โมโหงอลผมว่าผมไปขอคุยกับเพื่อนเธอ แล้วเธอที่เป็นแฟนล่ะ ผมเลยตอบไปว่า ผมรู้แล้วนะ เธอก็โมโหกลับอีก ว่ารู้อะไร งี่เง่าไรอีก เดะแค่นี้ก่อนเค้าจะไปหาพี่รหัส เดะค่อยกลับมาคุย ผมเลยบอกเธอไปว่าผมรู้เรื่องที่เธอปิดผมไว้ เธอก็ตอบมาแบบเดิมแบบโมโหว่าปิดไรอีกวะ คิดไรไร้สาระ บลาๆ ผมเลยต้องพูดตรงๆว่า ผมดูเฟสเธอแล้ว ผมเห็นทั้งหมด เธอก็ยังไม่ยอมตอบอยู่ดี เธอบอกเห็นอะไรล่ะ ผมก็บอกว่าเห็นเรื่องผู้ชายคนนั้นแหละ เธอก็ถามอีก แล้วใครล่ะ?? ผมเลยต้องเข้าเฟสไปอ่านชื่อมา เธอถึงยอมรับ ผมเงิบอยู่นะว่าถ้าผมไม่เจอจะบอกผมมั้ย แล้วพอเธอเถียงไรไม่ได้แล้ว เธอก็เริ่มเงียบ ผมก็เลยบอกว่า ผมจะขอเลิกนะ ผมเจ็บ ขอบคุณเวลาที่ผ่านมา และผมขอไม่เป็นส่วนเกินในชีวิตเธอแล้ว ขอให้มีความสุข ตอนนั้นเธอก็ร้องไห้ บอกว่าผมไม่ไปได้มั้ย ผมเลยถามแล้วจะให้ผมอยู่ทำไม ผมไม่แย่งแฟนคนอื่น นี่ถ้าผมรู้ผมคงไม่ปล่อยใจมาขนาดนี้หรอก เธอก็ยังขอให้ผมอยู่ต่ออยู่ดี ขอให้ผมรอ ให้เธอเลิกกับผู้ชายคนนั้น เธอให้เหตุผลว่าเธอกำลังจะเลิกแล้ว แต่เธอไม่อยากเป็นฝ่ายบอกเลิกเองเลยกำลังพยายามทำให้ผู้ชายคนนั้นเลิก แต่คุณรู้มั้ย ผมคิดตรงข้ามว่าถ้าผมไม่มาหาคำตอบนี้ ชาตินี้ผมจะได้รู้รึเปล่าว่าผมโดนหลอก และผมรู้สึกสงสารผู้ชายคนนั้นเหมือนกัน ว่าเค้าจะรู้มั้ยว่าเค้าโดนอะไรบ้าง น่าจะหนักกว่าผมมาก
และตอนนั้นเองที่เธอบอกกับผมว่า ถ้าผมจะเลิกกับเธอ เธอจะไปบอกเลิกกับผู้ชายคนนั้นตอนนี้เลย แต่ขอให้ผมไม่เลิกกับเธอ จากนั้นเธอก็ตัดสาย แล้วไปบอกเลิกกับผู้ชายคนนั้น (ข้อมูลส่วนนี้ผมก็ไปเช็คแล้วว่าเธอบอกเลิกจริงๆ) ผมพยายามห้ามเธอ แต่ก็ไม่ทันคือโทรไปก็โดนตัดสาย ผมรอจนกระทั้งเธอโทรกลับมาบอกกับผมว่าเลิกกับคนนั้นแล้ว ผมตอนนั้นมีสองใจ จะว่าผมเห็นแก่ตัวก็ได้มั้ง คือผมกะจะเลิกกับเธอแต่ถ้าตอนนี้ผมเลิกไปเธอก็ต้องอยู่คนเดียว ผมไม่อยากให้เธอเสียใจ ผมเลยกล่อมให้เธอกลับไปหาผู้ชายคนนั้น แต่เธอก็ยืนกรานว่าจะคบต่อ ผมเลยถามเธอตรงๆว่า ถ้าจะคบกับผมผมขอความจริงใจได้มั้ย เธอบอกว่าได้ ผมเลยขอถามเธอสองสามคำถาม 1. ทุกครั้งที่ไปบ้านญาติ คือไปหาคนๆนี้ใช่มั้ย 2. ไปมีอะไรกินใช่มั้ย 3.แล้วทุกครั้งที่มีเอาผมไปไว้ที่ไหน (คือ ตรงๆอยากถามว่าปากบอกรักผมอย่างโน้นนี่นั่น แต่ทำเรื่องแบบนี้กับผมได้ยังไง) ผมพูดไปร้องไห้ไป ในใจผมก็หวังว่าเธอจะตอบปฏิเสธทุกอย่างนะ ผมไม่อยากคิดว่าเธอจะทำแบบนั้นกับผมได้ลงคอ และขอให้คำตอบของเธอมันเป็นความจริง แต่ผมก็ยอมรับว่ามันน่าจะเป็นในเชิงว่าใช่มากกว่า เพราะวัยรุ่นสมัยนี้อะไรๆก็เร็วไปหมด แต่ผมบอกเลยนะว่าผมไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน
แล้วคุณรู้มั้ยว่าคำตอบก็คือไม่ มันทำให้ผมโล่งอกนะแต่ก็ทำให้ผมอึดอัดเพราะจะว่าผมไม่เชื่อก็ได้ จากน้ำเสียงและลักษณะการพูด เหมือนผมหลอกตัวเอง ผมเลยถามว่าตกลงจะไม่กลับไปคบกับคนนั้นใช่มั้ย งั้นผมจะอยู่เอง แต่หลังจากนั้นเธอก็หลับไป ส่วนผมน่ะเหรอ เข้าเครื่องคอม ค้นหาความจริงจากคำตอบของเธอ ผมหวังว่าอย่างน้อยขอให้เธอตอบความจริงกับผม ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ผมก็จะรับให้ได้ถ้าเธอยังจะอยู่และไม่มีใครแล้ว มันคือความเห็นแก่ตัวของผมเองแหละ แต่ความเชื่อใจก็พังอีกครั้งอย่างแรง เพราะสรุปเธอโกหกอีก ผมแฮ็คซิมเธอ และเช็คพิกัดเครื่องมือถือ(จากGPS และการใช้งานเฟส) และผมจดทุกครั้งที่เธอไปบ้านญาติ วันไหนเวลาไหน ตั้งแต่ผมคิดว่ามันไม่ใช่แล้ว และก็คือเธอไปหาคนนั้นแหละครับ ยังไม่จบนะ.