ขอพื้นที่ในการระบายความอัดอั้นตันใจอาจจะยาวสักหน่อย อยากฟังความคิดเห็นว่าทำยังไงดี หรือสิ่งที่ทำมันไม่ถูกต้องก็อยากแก้ไข
ส่วนตัวเราเป็นคนคิดมากแต่เป็นคนมีเหตุผล ชอบอยูเงียบๆเพื่อนน้อยแต่คบนาน เราอึดอัดมากตอนนี้อายุ 24 จบแล้วแต่ยังไม่ได้ทำงาน เราเคยไปทำงานอยู่ เดือนนึงแต่เจอคนในที่ทำงานแกล้งเลยออกเพราะเบื่อเครียดเสียสุขภาพจิต ออกมาสักพักนึงแล้วช่วยงานแม่อยู่แต่ปัญหาที่อึดอัดก็มาจากหลายๆอย่างหลักคือน้องชายที่ชอบพาเพื่อนมาบ้านบ่อยมากเปิดเพลงเสียงดังสูบบุหรี่กันทีเหม็นควันยันห้องนอน นอนกันดึกๆดื่นๆ ตี 3 ตี 4 ยังนั่งเล่นกีต้า ซึ่งน่ารำคาญอยากนอนก็ทั้งหนวกหูทั้งเหม็นบุหรี่ น้องเป็นคนที่เตือนไม่ได้จะโมโห พูดดีๆก็ไม่ฟัง ค่อนข้างเลือดร้อน ไม่ว่าจะทำอะไรร่วมกันก็ตามจะทะเลาะกันตลอดเพราะไม่ยอมหังความคิดเห็นคนอื่นเลย บางที่เพื่อนน้องก็มาติดๆกันหลายวัน บางที่ก็อาทิตย์ละ 2-3วัน จนคนในครอบครัวเริ่มอึดอัดมากกับเพื่อนน้อง แต่ไม่มีใครอยากพูดเพราะเบื่อมีเรื่อง เราทะเลาะกับน้องบ่อยมากๆร้องไห้บ่อยมาก เคยบอกแม่แต่แม่บอกให้อดทนเวลาน้องทำอะไรสักอย่างน้องชอบทิ้งภาระให้คนอื่นเดือดร้อน น้องเคยไปขายของตามตลาดนัดแต่มันชอบหายตัวไปจากร้าน ต้องเดือดร้อนคนอื่นมาขายแทนบ่อยมาก ต่อหน้าส่วนใหญ่น้องจะพูดดีกับเราแต่ลับหลังชอบพูดว่าเราให้น้องในบ้านคนอื่นๆฟังชอบเป็นคนดีเวลาอยู่กับคนแปลกหน้าช่วยเหลือดีมาก อ่อนน้อมถ่อมตน แต่กับคนในบ้านเอาแต่ตัวเองเป็นใหญ่เวลาทะเลาะกันจะทำเหมือนเก็บกฎ ตะโกนเสียงดังๆไม่ก็ต่อยกำแพง เราเบื่อและอึดอัดทั้งน้องและเพื่อนน้องมากแม่เราเคยทนไม่ไหวไล่เพื่อนมันออกจากบ้านต่อหน้ามันแต่ก็เหมือนไม่มีความหมาย มันก็มากันอีก น้องเราอายุ 22 เวลาเราอยุบ้านเผลอทำน้ำหยดลงพื้นเพราะหยิบของออกจากตู้เย็นมันจะติเราและแสดงสีหน้าน่าอึดอัดมากนี่คือยกตัวอย่างเรื่องเล็กๆจุกจิกที่ในแต่ละวันจะเกิดบ่อยมากมันจะติเกือบทุกคนยกเว้นตัวเองถ้าโดนติจะแสดงความก้าวร้าวออกมา สำหรับเราบ้านคือที่สบายใจที่พักผ่อน พอทำอะไรผิดนิดๆหน่อยจะคอยโดนติโดนว่าจุกจิกมากรวมไปถึงเรื่องมีคนแปลกหน้าที่เป็นเพื่อนน้องมาด้วย ไหนจะที่สร้างความรำคาญให้อีก เราเลยอยากออกไปอยุเองมากๆแต่แม่เราไม่ยอมบอกว่าเห็นแก่ตัวด่าว่าประชดประชันเสียดสีเราแรงมาก นอกจากเรื่องน้องแม่เราก็ค่อนข้างเป็นคนประหยัดมากๆให้เงินเราน้อยมากสมัยมอปลายได้เงินไปเรียนแค่ 60 บาทบางวันก็ต้องกินข้าวเย็นด้วย เรากลับบ้านเอง พออยุมหาลัยก็ได้วันละ 100 กลับบ้านเองแต่ค่ารถแพงขึ้น พอเราได้เงินเดือนจากฝึกงาน ประมาณ 10,000/เดือน แม่เราก็บังคับให้เอาเงินไปไว้ที่แม่ พอทำงานได้เงินเดือนมาแม่ก็ไม่ให้เราเก็บพอไม่ยอมก็ทะเลาะกันรุนแรงมาก
แม่เราทำอาชีพค้าขายเราไม่เคยรู้ว่าแม่มีเงินมากน้อยแค่ไหนแต่เราก็เห็นแม่เอาเงินไปใช้ส่วนตัวแบบ เป็นหมืน เป็นแสนหลายครั้งในแต่ละปีเช่นไปเที่ยว และอื่นๆหลายครั้ง เราอยากหัดบริหารเงินเอง ทุกวันนี้ที่แม่เลี้ยงมาเราไม่เคยมีเงินเหลือเก็บเลย ไม่เคยได้ซื้อของส่วนตัวเองทุกอย่างต้องขอแม่หมดแต่หลังๆแม่ก็มีให้ ของที่อยากได้บ้าง เช่น iphone notebook แต่กว่าจะได้แต่ละทีขอยากมากบางทีโดนบ่นเยอะมากโดนว่าแรงๆก็มี แม้แต่เงินซื้อชุดชั้นในบางทีแม่ก็ให้น้อยมาก หรือแม้แต่ผ้าอนามัย ยังโดนบ่น เราอึดอัดมากๆ
แถมทุกวันนี้เรายังอยู่ท่ามกลางญาติพี่น้องที่ชอบจับผิด ชอบดูถูกชอบเอาลูกตัวเองมาเปรียบเทียบกันญาติเราค่อนข้างรวยแต่บ้านเราแม่เราทำตัวค่อนข้างไม่มีฐานะ เช่นใช้รถเก่า อยู่บ้านซอมซ่อ ไม่นอนแอร์ ไม่มีเครื่องซักผ้า หลังคาบ้านก็รั่วฝนตกทีน้ำท่วมหลังบ้านแต่ก็อย่างที่เล่าให้ฟังไว้ด้านบนเรื่องการใช้จ่ายเงินของแม่ เรียนก็ให้เรากู้เรียน เพราะฉะนั้นญาติจะมองว่าบ้านเราแย่ที่สุดในตระกูล พอจะซื้ออะไรเข้าบ้านทีนึงนานๆทีเช่น ตู้เย็นเค้าก็จะแสดงออกเหมือนไม่พอใจหรือที่เราใช้ ไอโฟนเค้าจะแสดงท่าทางแบบประมาณว่า ไม่เจียมตัวบางทีก็ว่าเหน็บแนม เพราะว่าส่วนนึงที่บ้านเราเป็นกิจการกงสีคือมีรายได้ส่วนกลางและแม่เราเป็นคนนึงที่ทำงานบางส่วนให้ครอบครัวใหญ่หารายได้มาลงกงสี แต่ว่าคนละส่วนกับที่แม่เราค้าขาย หลายๆคนในบ้านเลยมองแม่เป็นเหมือนลูกจ้างด้วย ตอนนี้ที่เรายังไม่ทำงานมาช่วยแม่เราก็โดนเรียกไปด่าแรงมากว่าทำไมไม่ทำงานเกาะแม่กิน พอเราเล่าว่าเคยทำแต่ออกหางานอยุเค้าก็ว่าโกหก แถมหาว่าเราเรียนไม่จบด้วย เราเหมือนโดนกดดันจากหลายๆด้าน ตอนนี้เราหางานอยู่แต่ก็ไม่ได้รีบๆเอาเราหาตามคุณสมบัติที่เราตั้งไว้มันเลยช้าหน่อย ทุกวันนี้ก็ไปช่วยแม่ค้าขายขอเงินแม่ใช้จริงแต่ช่วยแม่ได้มากเดี๋ยวนี้แม่เราไปสังสรรค์บ่อยมากเราเลยรับผิดชอบงานแม่ไปเต็มๆ แต่ญาติพี่น้องก็ไม่ได้มารับรู้ด้วยเราก็ไม่ได้อยุในสถานะที่พูดอะไรได้เค้าด่าก็ฟังแต่ก็คิดมากเครียด บ้านเราอยู่ติดกับบ้านญาติๆเจอกันเกือบทุกวัน เลยกลายเป็นว่า ทุกวันนี้เราต้องรับแรงกดดันจากแม่ และญาติๆ พอกลับมาพักผ่อนที่บ้านก็เจอน้องและเพื่อนๆมัน ร้องไห้หนักมากช่วงนี้ก่อนหน้านี้น้องเราไม่ได้อยู่นี่มันชอบออกไปบ้านเพื่อนเป็นปีๆ กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้าง ตั้งแต่มันกลับมาเกือบ ปีแล้วเราเลยเริ่มทนไม่ไหวและอยากออกมา
ตอนนี้เราอึดอัดจนรุสึกว่าทนต่อไปอีกไม่ไหวแล้วอยากหางานและออกมาอยู่เองแต่การที่แม่เลี้ยงมาแบบนี้ทำให้เรากลัวการออกไปอยู่ข้างนอกมากรุสึกมันยากสำหรับเรา นอกจากเรื่องแม่เราก็เศร้าเสีใจอึดอัดเครียดกับเรื่องน้องทุกวันเลยเหมือนกับว่าเป็นปัญหาที่ไม่มีวันแก้ได้เคยพยายามจะออกจากบ้านมาหลายครั้งมากแต่แม่ด่าแรงมาก ประมาณว่าเห็นแก่ตัว เลี้ยงโตแล้วเนรคุณ เหนื่อยใจ หนักใจ ใครเคยเจอแม่หรือคนในครอบครัวที่เป็นแบบแม่และน้องเราบ้างแก้ปัญหากันยังไง เคยมีคนแนะนำว่าให้เราใจแข็งบ้างขัดขืนแม่บ้าง แต่เราไม่เคยทำได้เลย
การออกมาใช้ชีวิตเองเพราะทนครอบครัวไม่ไหวนี่ถือว่าเห็นแก่ตัวไม๊?
ส่วนตัวเราเป็นคนคิดมากแต่เป็นคนมีเหตุผล ชอบอยูเงียบๆเพื่อนน้อยแต่คบนาน เราอึดอัดมากตอนนี้อายุ 24 จบแล้วแต่ยังไม่ได้ทำงาน เราเคยไปทำงานอยู่ เดือนนึงแต่เจอคนในที่ทำงานแกล้งเลยออกเพราะเบื่อเครียดเสียสุขภาพจิต ออกมาสักพักนึงแล้วช่วยงานแม่อยู่แต่ปัญหาที่อึดอัดก็มาจากหลายๆอย่างหลักคือน้องชายที่ชอบพาเพื่อนมาบ้านบ่อยมากเปิดเพลงเสียงดังสูบบุหรี่กันทีเหม็นควันยันห้องนอน นอนกันดึกๆดื่นๆ ตี 3 ตี 4 ยังนั่งเล่นกีต้า ซึ่งน่ารำคาญอยากนอนก็ทั้งหนวกหูทั้งเหม็นบุหรี่ น้องเป็นคนที่เตือนไม่ได้จะโมโห พูดดีๆก็ไม่ฟัง ค่อนข้างเลือดร้อน ไม่ว่าจะทำอะไรร่วมกันก็ตามจะทะเลาะกันตลอดเพราะไม่ยอมหังความคิดเห็นคนอื่นเลย บางที่เพื่อนน้องก็มาติดๆกันหลายวัน บางที่ก็อาทิตย์ละ 2-3วัน จนคนในครอบครัวเริ่มอึดอัดมากกับเพื่อนน้อง แต่ไม่มีใครอยากพูดเพราะเบื่อมีเรื่อง เราทะเลาะกับน้องบ่อยมากๆร้องไห้บ่อยมาก เคยบอกแม่แต่แม่บอกให้อดทนเวลาน้องทำอะไรสักอย่างน้องชอบทิ้งภาระให้คนอื่นเดือดร้อน น้องเคยไปขายของตามตลาดนัดแต่มันชอบหายตัวไปจากร้าน ต้องเดือดร้อนคนอื่นมาขายแทนบ่อยมาก ต่อหน้าส่วนใหญ่น้องจะพูดดีกับเราแต่ลับหลังชอบพูดว่าเราให้น้องในบ้านคนอื่นๆฟังชอบเป็นคนดีเวลาอยู่กับคนแปลกหน้าช่วยเหลือดีมาก อ่อนน้อมถ่อมตน แต่กับคนในบ้านเอาแต่ตัวเองเป็นใหญ่เวลาทะเลาะกันจะทำเหมือนเก็บกฎ ตะโกนเสียงดังๆไม่ก็ต่อยกำแพง เราเบื่อและอึดอัดทั้งน้องและเพื่อนน้องมากแม่เราเคยทนไม่ไหวไล่เพื่อนมันออกจากบ้านต่อหน้ามันแต่ก็เหมือนไม่มีความหมาย มันก็มากันอีก น้องเราอายุ 22 เวลาเราอยุบ้านเผลอทำน้ำหยดลงพื้นเพราะหยิบของออกจากตู้เย็นมันจะติเราและแสดงสีหน้าน่าอึดอัดมากนี่คือยกตัวอย่างเรื่องเล็กๆจุกจิกที่ในแต่ละวันจะเกิดบ่อยมากมันจะติเกือบทุกคนยกเว้นตัวเองถ้าโดนติจะแสดงความก้าวร้าวออกมา สำหรับเราบ้านคือที่สบายใจที่พักผ่อน พอทำอะไรผิดนิดๆหน่อยจะคอยโดนติโดนว่าจุกจิกมากรวมไปถึงเรื่องมีคนแปลกหน้าที่เป็นเพื่อนน้องมาด้วย ไหนจะที่สร้างความรำคาญให้อีก เราเลยอยากออกไปอยุเองมากๆแต่แม่เราไม่ยอมบอกว่าเห็นแก่ตัวด่าว่าประชดประชันเสียดสีเราแรงมาก นอกจากเรื่องน้องแม่เราก็ค่อนข้างเป็นคนประหยัดมากๆให้เงินเราน้อยมากสมัยมอปลายได้เงินไปเรียนแค่ 60 บาทบางวันก็ต้องกินข้าวเย็นด้วย เรากลับบ้านเอง พออยุมหาลัยก็ได้วันละ 100 กลับบ้านเองแต่ค่ารถแพงขึ้น พอเราได้เงินเดือนจากฝึกงาน ประมาณ 10,000/เดือน แม่เราก็บังคับให้เอาเงินไปไว้ที่แม่ พอทำงานได้เงินเดือนมาแม่ก็ไม่ให้เราเก็บพอไม่ยอมก็ทะเลาะกันรุนแรงมาก
แม่เราทำอาชีพค้าขายเราไม่เคยรู้ว่าแม่มีเงินมากน้อยแค่ไหนแต่เราก็เห็นแม่เอาเงินไปใช้ส่วนตัวแบบ เป็นหมืน เป็นแสนหลายครั้งในแต่ละปีเช่นไปเที่ยว และอื่นๆหลายครั้ง เราอยากหัดบริหารเงินเอง ทุกวันนี้ที่แม่เลี้ยงมาเราไม่เคยมีเงินเหลือเก็บเลย ไม่เคยได้ซื้อของส่วนตัวเองทุกอย่างต้องขอแม่หมดแต่หลังๆแม่ก็มีให้ ของที่อยากได้บ้าง เช่น iphone notebook แต่กว่าจะได้แต่ละทีขอยากมากบางทีโดนบ่นเยอะมากโดนว่าแรงๆก็มี แม้แต่เงินซื้อชุดชั้นในบางทีแม่ก็ให้น้อยมาก หรือแม้แต่ผ้าอนามัย ยังโดนบ่น เราอึดอัดมากๆ
แถมทุกวันนี้เรายังอยู่ท่ามกลางญาติพี่น้องที่ชอบจับผิด ชอบดูถูกชอบเอาลูกตัวเองมาเปรียบเทียบกันญาติเราค่อนข้างรวยแต่บ้านเราแม่เราทำตัวค่อนข้างไม่มีฐานะ เช่นใช้รถเก่า อยู่บ้านซอมซ่อ ไม่นอนแอร์ ไม่มีเครื่องซักผ้า หลังคาบ้านก็รั่วฝนตกทีน้ำท่วมหลังบ้านแต่ก็อย่างที่เล่าให้ฟังไว้ด้านบนเรื่องการใช้จ่ายเงินของแม่ เรียนก็ให้เรากู้เรียน เพราะฉะนั้นญาติจะมองว่าบ้านเราแย่ที่สุดในตระกูล พอจะซื้ออะไรเข้าบ้านทีนึงนานๆทีเช่น ตู้เย็นเค้าก็จะแสดงออกเหมือนไม่พอใจหรือที่เราใช้ ไอโฟนเค้าจะแสดงท่าทางแบบประมาณว่า ไม่เจียมตัวบางทีก็ว่าเหน็บแนม เพราะว่าส่วนนึงที่บ้านเราเป็นกิจการกงสีคือมีรายได้ส่วนกลางและแม่เราเป็นคนนึงที่ทำงานบางส่วนให้ครอบครัวใหญ่หารายได้มาลงกงสี แต่ว่าคนละส่วนกับที่แม่เราค้าขาย หลายๆคนในบ้านเลยมองแม่เป็นเหมือนลูกจ้างด้วย ตอนนี้ที่เรายังไม่ทำงานมาช่วยแม่เราก็โดนเรียกไปด่าแรงมากว่าทำไมไม่ทำงานเกาะแม่กิน พอเราเล่าว่าเคยทำแต่ออกหางานอยุเค้าก็ว่าโกหก แถมหาว่าเราเรียนไม่จบด้วย เราเหมือนโดนกดดันจากหลายๆด้าน ตอนนี้เราหางานอยู่แต่ก็ไม่ได้รีบๆเอาเราหาตามคุณสมบัติที่เราตั้งไว้มันเลยช้าหน่อย ทุกวันนี้ก็ไปช่วยแม่ค้าขายขอเงินแม่ใช้จริงแต่ช่วยแม่ได้มากเดี๋ยวนี้แม่เราไปสังสรรค์บ่อยมากเราเลยรับผิดชอบงานแม่ไปเต็มๆ แต่ญาติพี่น้องก็ไม่ได้มารับรู้ด้วยเราก็ไม่ได้อยุในสถานะที่พูดอะไรได้เค้าด่าก็ฟังแต่ก็คิดมากเครียด บ้านเราอยู่ติดกับบ้านญาติๆเจอกันเกือบทุกวัน เลยกลายเป็นว่า ทุกวันนี้เราต้องรับแรงกดดันจากแม่ และญาติๆ พอกลับมาพักผ่อนที่บ้านก็เจอน้องและเพื่อนๆมัน ร้องไห้หนักมากช่วงนี้ก่อนหน้านี้น้องเราไม่ได้อยู่นี่มันชอบออกไปบ้านเพื่อนเป็นปีๆ กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้าง ตั้งแต่มันกลับมาเกือบ ปีแล้วเราเลยเริ่มทนไม่ไหวและอยากออกมา
ตอนนี้เราอึดอัดจนรุสึกว่าทนต่อไปอีกไม่ไหวแล้วอยากหางานและออกมาอยู่เองแต่การที่แม่เลี้ยงมาแบบนี้ทำให้เรากลัวการออกไปอยู่ข้างนอกมากรุสึกมันยากสำหรับเรา นอกจากเรื่องแม่เราก็เศร้าเสีใจอึดอัดเครียดกับเรื่องน้องทุกวันเลยเหมือนกับว่าเป็นปัญหาที่ไม่มีวันแก้ได้เคยพยายามจะออกจากบ้านมาหลายครั้งมากแต่แม่ด่าแรงมาก ประมาณว่าเห็นแก่ตัว เลี้ยงโตแล้วเนรคุณ เหนื่อยใจ หนักใจ ใครเคยเจอแม่หรือคนในครอบครัวที่เป็นแบบแม่และน้องเราบ้างแก้ปัญหากันยังไง เคยมีคนแนะนำว่าให้เราใจแข็งบ้างขัดขืนแม่บ้าง แต่เราไม่เคยทำได้เลย