มีปัญหากับเพื่อนสนิทและเหมือนจะโดนเท

กระทู้นี้เป็นกระทู้แรก ของ เรานะคะ ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยค่ะ เราเป็นเด็กนักเรียนค่ะ ตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมปลาย เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อประมาณกลางเดือนก่อนค่ะ อยู่ๆเพื่อนสนิทก็ไม่คุยกับเรา ตอนแรกเราก็พยายามชวนเพื่อนคุยค่ะ เพื่อนก็ไม่ตอบ บางที่ก็ทำเมินละปิดหูใส่เรา  เราเห็นท่าไม่ดีค่ะ เลยไม่กล้าคุยกับเค้า คิดในแง่ดีว่าเค้าคงเครียดและคงไม่อยากให้เราไปยุ่ง เราก็ปล่อยมาเรื่อยๆ ไม่ไปชวนเค้าคุย ไม่พูดกันเลยก็ว่าได้ เป็นอย่างนั้นมาเกือบครึ่งเดือน แต่ระหว่างที่ไม่คุยก็ยังไปนั้งกินข้าวโต๊ะเดียวกันอยู่ค่ะ ยังเดินกลุ่มเดียวกัน จนใกล้วันปีใหม่  รร เรา อนุญาติในนักเรียนจัดงานเลี้ยงฉลองปีใหม่ได้ เราก็แบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบกันไปว่าใครจะซื้ออะไร กินอะไร เราเลยจำเป็นต้องคุยกับเค้า ก็ตกลงกันในกลุ่มค่ะ เพราะกลุ่มเพื่อนเรา ก็เป็น หัวหน้ารองหัวหน้ากัน มีกิจกรรมอะไรเราจะอาสาทำกันอยู่แล้วเลยประชุมกันค่ะ เราก็คุยกับเค้าไปไม่กี่ประโยค วันถัดมาก็เป็นวัน กินเลี้ยงฉลองปีใหม่ เราก็ยังไม่กล้าไปคุยกับเค้าเหมือนเดิม พอเราเข้าใกล้เค้ามีท่าทีลำคาน เราเลยกะว่างั้นไม่ไปยุ่งดีกว่า  ทุกอย่างก็ดำเนินมาปกติค่ะ ต่างคนต่างกิน 555 ไม่ได้กินข้าวเช้าเลยค่ะ กะไปกินเลี้ยงให้พุงกลาง พอกินเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้าน   พอกลับบ้านมานี้แหละค่ะเกิดเรื่อง เพื่อนเราคนนั้นตั้งสเตตัสใน Facebook ประมาณว่าลำคาน  แล้วก็ส่งข้อความมาในแชทกลุ่ม ว่าเบื่อและลำคานเรา เอยชื่อเราเลยค่ะ   ตัวเราเองพอรู้ตัวก็ รีบทักไปหาเพื่อนคนนี้เลยค่ะ ถามเค้าว่า เป็นอะไร เราทำอะไรให้ เค้า ก็ตอบมาว่า เพราะเราชอบ... เลือกสูก(ภาษาลู) ...เค้าลำคานค่ะ เราก็ตกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามกลับว่าเราไป...เลือกสูก...เรื่องของเค้าตอนไหน เราก็ พิมพ์ ขอโทษไปทันทีเลยค่ะ เราก็ บอกเค้าไปว่าลำคานเรางั้นเราจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับเธอละกัน ก็จบกันไปค่ะ ........ แต่มันไม่จบอย่างที่เราคิดค่ะ กลายเป็นว่าเค้าเอาไปเล่าให้เพื่อนคนหนึ่งฟังว่า เพราะ เราจดโพยและลอกข้อสอบค่ะ บอกว่าเราไม่อ่านหนังสือ แล้วได้คะแนนดี ไม่ยุติธรรม ทำนองนี้แหละค่ะ เราก็อ่าววเห้ยยย  รู้ได้ไงว่าเราไม่อ่าน เราอ่านนะอ่านจนดึกดื่น ส่วนเรื่องจดโพยก็ยอมรับตรงๆค่ะว่าก็มีจดบางในบางครั้ง แต่ทุกครั้งที่ทำก็ทำกันเป็นขบวนการค่ะมีเค้าอยู่ในขบวนการด้วยนั้นแหละ ส่งลอกต่อกันทั้งห้องค่ะ คะแนนกลุ่มเราเลยจะเท่าๆกัน บางที่บางคนก็โดดนำมา 1 หรือ 2 คะแนน  เราก็คิดว่าคงไม่น่าใช้ต้นเหตุที่ทำให้เค้าเกลียดเรานะพยายามมองแง่บวกค่ะ  เราก็ปล่อยๆไปไม่คุยกับเค้าตามที่บอกกันไว้แล้วไปเล่นกะเพื่อนกลุ่มอื่นๆแทน แต่ อยู่ๆเพื่อนคนอื่นๆเริ่มไม่คุยกับเราค่ะ เรางงมาก ว่าเกิดไรขึ้น แล้วเราก็เริ่มสังเกตว่าอดีตเพื่อนสนิททำพิษให้แล้วคร๊าา ไม่ทราบว่าเค้าไปพูดอะไรกะเพื่อนคนอื่นนะคะ แต่จากที่เราสังเกตเวลาเราเล่นกับเพื่อนคนไหนหรือกำลังคุยกันอยู่ เค้าจะเข้ามาพูดแทรกและเปลี่ยนเรื่องทันที สังเกตุอยู่ หลายวันค่ะ เลย แน่ใจว่าเป็นการกันเราออกจากเพื่อนคนอื่นๆนี้เอง จะบีบให้เราไม่มีใครคบสินะ เราสายสตรองค่ะ เคยเจอแบบนี้มาแล้วเลยค่อนข้างจะไม่เครียดมาก ยังชิวๆ คิดซะว่าใครไม่คุยกะเราเราก็ไม่คุยกะเค้า ต่างคนต่างอยู่ไป เป็นอย่างนี้มาได้สักพัก สงสัยเราจะชิวเกินไปค่ะ อดีตเพื่อนสนิทเลยเอาอีกแล้ว โพสแขวะเราค่ะ หนักๆขึ้นเราก็ทนไม่ไหวคะ ตอกกลับไปโพสนึง (ยังคิดอยู่เลยว่าทำไมไม่ทนให้ได้มากกว่านี้นะ อุตสาทนมาได้ตั้งนาน) เลยเป็นเรื่องค่ะ เค้าก็พาเพื่อนมารุมคอมเมนต์หนักเลย เราก็ไม่ตอบกลับคะ จนเพื่อนเราที่ทราบเรื่องมาตลอดเพราะเราเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับเค้าตั้งแต่แรกๆที่อดีตเพื่อนสนิทไม่คุยด้วย เพื่อนคนนี้เลยทราบเรื่องราวมาตลอด เพื่อนเราบอกให้โต้ตอบกลับบ้าง หลายครั้งเค้าบอกว่าคนแบบนี้ถ้ายิ่งยอมยิ่งเฉยมันจะยิ่งได้ใจนะ  จนเค้าทนไม่ไหว ออกมาตอบโต้แทนเราค่ะ เราก็ไปห้ามเพื่อนเราค่ะ ให้หยุดปล่อยๆไป เถียงไปไม่ได้อะไร  เราเองก็จิตตกค่ะ แต่คิดอยู่เสมอว่าต้องทนให้ ต้องไม่สนใจต้องผ่านไป ต้องเข้มแข็ง แต่พอไป รร แล้วมันก็อดเฟลไม่ได้ เราเดินคนเดียว นั้งกินข้าวคนเดียว วันนั้นกลับบ้านมา เราเล่าให้แม่ฟังเลยค่ะ แม่ก็บอกมาว่าต้องทนให้ได้ หนีไม่ได้ เพราะถ้าหนีแน่ใจได้ยังไงว่าพอหนีไปอยู่ที่อื่นเราจะไม่เจอคนแบบนี้อีก ต้องสู้ แม่เราก็เอาบทสวดมนต์มาให้ค่ะ บอกให้เราสวดมนต์แผ่เมตาซะบาง จิตใจจะได้สงบ เค้าจะจิกจะแขวะยังไงก็ปล่อยไป เรารู้สึกดีขึ้นนิดนึงคะ ตอนนี้เราก็ เดินไปเรียนคนเดียว ไม่ก็ตามๆตูดเพื่อนไปคะ กำลังปรับตัวและจัดการกับตัวเองใหม่ โฟกัสสิ่งใหม่คือ การทำเกรดให้ดีขึ้นและการสอบเข้ามหาลัยที่ใกล้จะถึงนี้ จะได้เป็นการพิสูจณ์ตัวเองให้คนอื่นเห็นคะว่าเราไม่ได้เป็นอย่างที่อดีตเพื่อนสนิทคนนั้นพูด  แต่ก็มีประโยคหนึ่งที่แทงใจดำ ว่านกไม่มีขน คนไร้เพื่อนจะอยู่ได้ยังไง  สะเทือนใจอย่างแรงค่ะ  และเป็นสาเหตุให้ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา อยากขอคำแนะนำค่ะ กลัวตัวเองจะเป็นโรคไม่มีความสุข ตอนนี้ก็เครียดลงกระเพาะอยู่คะ ทานอะไรไม่ค่อยได้ สมองเราบอกว่าไม่เป็นไรสู้ไหว  แต่จิตใจเรารู้เลยว่าเราแย่ เราอยากจะร้องไห้แต่น้ำตาไม่ไหลมันอึดอัดมากๆเลยค่ะ