เพื่อนๆว่าการถูกปฎิเสธแบบตรงๆ กับถูกปฏิเสธโดยความเงียบแบบไหนเจ็บกว่า

เพิ่งรู้ว่าการกลับมารักตัวเองมันยากเหมือนกันนะคะ ที่ผ่านมารักแต่เขา ​ให้เขาเป็นที่หนึ่งมาตลอดจนตอนนี้รู้ตัวแล้วว่าควรกลับมารักตัวเอง แต่ก็ยังแอบเศร้า คิดถึง เคว้งคว้าง เหงา บางครั้งก็คิดถึงตัวเองคนเมื

เรื่องมีอยู่ว่ามีเรื่องขัดใจกันกับสามีเราและเขาไม่คุยกันมาเป็นเวลา 10 กว่าวัน สามีเป็นคนชอบสังสรรค์ติดเพื่อนกลับห้องดึกอยู่ตลอด เราเป็นคนอยู่ติดห้องไม่สังสรรค์ ช่วงเวลา 10 กว่าวันที่ไม่คุยกันสามีกลับ

เราอยากรู้ว่าการบอกเลิกที่เจ็บสุดสำหรับคุณคืออะไร​ ความเงียบหรือการบอกเลิกตรงๆ

เราจะปฎิเสธยังไงกับคนที่เข้ามาคุยด้วยให้เสียความรู้สึกน้อยที่สุด เพราะเรายังไม่พร้อมที่จะเปิดรับใครเข้ามาในตอนนี้ แต่เราก็ไม่กลัาที่จะปฏิเสธเค้าไปตรงๆเพรากลัวเค้าเสียใจ

กว่าจะเจอรักแท้ เจ็บจนสะบัดสะบอม

วันหนึ่ง ที่โดนถูกรักเข้าจริงๆ  เเต่ เเต่ เเต่  ระบบปกป้องหัวใจ บอกกับตัวฉันว่า คนนี้ไม่ใช่ความสุขไปตลอดหรอก  คนนี้ไม่สามารถทำให้ฉันเริ่มรักเเละเป็นรักไปตลอดได้จริงๆ  ฉันเลือกที่จะ

คุณคิดว่าการจากลาโดยวิธีไหนจะเจ็บกว่ากันคะ แล้วเราจะรับมือกับมันอย่างไรดี เพื่อที่จะไม่ต้องเจ็บไปมากกว่านี้

วันนี้ขออนุญาตหยิบเรื่องหนักอกที่คนทำงานหลายคนเจอมาคุยกันแบบบ้านๆ นะครับ นั่นคือเรื่อง "การจัดการเงินกับครอบครัว" เชื่อว่าหลายคนพอเริ่มมีเงินเดือนปุ๊บ ความหวังของหมู่บ้านก็พุ่งมาที่ตัวเราทัน