เราเป็นเกย์มีเพื่อนสนิทเป็นผู้หญิงและแฟนเพื่อนก็มีใจให้เรา ความสัมพันธ์ที่ไม่ลงตัว ???

สวัสดี ก่อนที่เราจะมาเล่าเรื่องราวของเรา เราขอแนะนำตัวก่อน เราชื่อไอซ์ อายุ 18 ปี เราเป็นผู้ชายที่นิสัยและท่าทางอ้อนแอนเหมือนผู้หญิงหรือเรียกอีกอย่างว่าเกย์ เราชอบเล่นกับผู้หญิงตั้งแต่เด็ก ชอบทำไรเหมือนเด็กผู้หญิงทุกอย่าง ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยคิดที่อยากจะเล่นกับเพื่อนผู้ชายด้วยซ้ำ ..... ย้อนกลัยไปเมื่อตอนที่เราอยู่ ม.4 เราเล่นแต่กับแก๊งผู้หญิง แต่มีคนเดียวที่เราสนิทมากที่สุด เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ ม.1 ไปไหนมาไหนตัวติดกันตลอดจนบางคนก็คิดว่าแฟนกัน เพื่อนเราคนนี้ชื่อ มีน มีนเป็นผู้หญิงผมยาว ผิวขาว น่ารัก และใส่ใจ่เพื่อน เรากับมีนเป็นเพื่อนกันมาก็ถือว่านาน นานพอขนาดที่รู้จักนิสัยอะไรกันมากมาย มีนมีผู้ชายเข้ามาจีบเยอะ แต่มีนก็คุยนะ แต่ไม่เคยคบใครเป็นตัวตนสักที จนกระทั่งวันกีฬาสีของโรงเรียน มีนได้เป็นเชียร์หลีดเดอร์ วันนั้นมีนสวยมาก เราก็ได้ถ่ายรูปกับมีน ทุกคนต่างพากันชื่นชมในความสวยและน่ารักของมีน รวมถึงพี่บอส นักบาสของโรงเรียนที่เป็นที่ชื่นชอบของสาวๆและบรรดาตุ๊ดและกระเทย แต่แปลกนะที่เรารู้สึกไม่ชอบและไม่ถูกชะตากับพี่บอสเลยตั้งแต่แรกเห็น เราจำวันนั้นได้ดีหลังจากที่มีนโชว์เชียร์เสร็จ มีนก็ให้เราพาไปเข้าห้องน้ำ จนกระทั่งมีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาหาพวกเราและบอกกับมีนว่า เพื่อนฝากมาขอเฟส มีนถามต่อว่าใครขอ เขาตอบกลับมาว่าไอ้บอส 6/5 มีนอึ้งสักพักเลยพิมชื่อเฟสให้กับผู้ชายคนนั้นไป ซึ่งตัวเราเองก็อึ้งๆพอกัน เวลาผ่านมาประมาณ 3 อาทิตย์มีนเริ่มคุยกับพี่บอสมากขึ้น จากที่คุยในเฟส ก็เปลี่ยนมาเป็นคุยในโทรศัพท์ บางครั้งก็วิดีโอคอล ซึ่งตอนที่มีนคุยกับพี่บอสเราก็อยู่ด้วยตลอด หลังจากที่มีนและพี่บอสคุยกันมาได้เกือบเดือน พี่บอสก็ชวนมีนไปดูหนัง มีนก็เลยชวนเราไปด้วย แต่เราปฏิเสธเพราะเราไม่อยากไปเป็น ก.ข.ค ของเพื่อน แต่มีนกลับบอกเราว่าถ้าเราไม่ไปมีนก็ไม่ไป เราคิดอยู่สักพักก็เลยตัดสินใจพามีนไป เราจำได้ว่าวันที่เราไปดูเป็นหนังผีเรื่องอะไรสักอย่าง พอไปถึงโรงหนังพี่บอสก็มาหามีน และเราสามคนก็ได้ไปดูหนังด้วยกัน ความรู้สึกตอนนั้นเราอึดอัดนะ เราเลยเงียบ แต่มีนก็พยายามชวนเราคุย รวมถึงพี่บอสที่ชวนเราคุยอยู่บ้าง หลังจากวันนั้นมาอีกไม่นาน มีนกับพี่บอสก็ขึ้นสถานะกันในเฟสบุ๊ค และก็คยกันเเบบเปิดเผย แต่มีนก็นิสัยยังคงเหมือนเดิม ไม่ทิ้งเรา อยู่กับเราตลอด เวลากลับบ้าน พี่บอสก็จะไปส่งมีนที่บ้าน มีนก็บอกให้พี่บอสแวะไปส่งเราด้วย แต่ต้องส่งมีนก่อนเพราะบ้านเราไกลกว่ามีน ตอนเเรกเราก็ปฏิเสธนะเพราะเกรงใจ แต่มีนไม่ให้เรากลับคนเดียว ทุกๆวันพี่บอสจะไปส่งมีนก่อนและแวะไปส่งเราที่บ้านด้วย ตลอดเวลาที่เราได้นั่งซ้อนท้ายพี่บอสเรามีความรู้สึกแปลกๆ รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก แต่เราก็พยายามเก็บความรู้สึกนั้นไว้  เราจำได้ดีเลยว่า วันนั้นเป็นวันจันทร์ หลังจากพี่บอสไปส่งมีนที่บ้าน พี่บอสก็ขอให้เราไปซื้อของขวัญวันครบรอบให้มีน ตอนแรกเราก็เกร็งๆอยู่ แต่เราก็ตอบตกลงไป พี่บอสพาเราไปดูตุ๊กตา เราสองคนเลือกอยู่สักพัก พี่บอสก็หยิบตุ๊กตาหมีมาข้างๆเรา พร้อมกับบอกเราว่า ตัวนี้น่ารักเหมือนเราเลย ความรู้สึกตอนนั้นเราบอกไม่ถูก เหมือนทั้งตัวถูกช็อค เราไม่ได้พูดอะไรมีแต่สางยิ้มให้ด้วยความที่ทำอะไรไม่ถูก หลังจากวันครบรอบ เราสามคนก็ได้ไปกินฉลองกันที่ร้านชาบู พี่บอสแวะไปรับมีนอยู่บ้าน แต่เราขออาสานั่งรถโดยสารมาเอง พี่บอสเทคแคร์และเอาใจใส่ทั้งเราและมีน จนบางครั้งเราก็รู้สึกมีใจให้พี่บอสอยู่บ้าง แต่เราก็พยายามห้ามใจ จนกระทั่งวันสอบไฟนอลก่อนปิดเทอม พี่บอสส่งสติ๊กเกอร์ยิ้มมาให้เรา ตอนแรกเราอึ้งมาก เราเลยตอบกลับ คืนนั้นเรากับพี่บอสคุยกันยาวมาก มันเป็นคืนที่มีความสุขมาก แต่เราก็คิดมากเรื่องมีนเหมือนกัน เรานอนคิดทั้งคืนตลอดเวลาที่เราเห็นมีนกับพี่บอสกุ๊กกิ๊กกัน เราอยากไปจากที่นั้นให้พ้นๆ เราไม่รู้และไม่เข้าใจว่าทำไมเราคิดแบบนี้ สอบวันที่สองพี่บอสมาชวนมีนกับเราไปฉลองกัน แต่เราปฏิเสธเพราะเราไม่อยากไปไหนกันสามคนอีกแล้ว เรารู้ตัวดีว่าเราผิด เราพยายามตีตัวออกห่างจากพี่บอส แต่พี่เขาก็ทักเรามาอีก พร้อมกับข้อความที่ทำให้เราอึ้งที่พี่เขาบอกกับเราว่า พี่เขามีใจให้เรา เราสับสนกับทุกๆอย่าง เราไม่โอเค แต่ในใจเราก็อยากบอกกับพี่เขาเหมือนกันว่าเราก็ชอบพี่เขา แต่มันทำไม่ได้ พี่เขาเป็นใคร เป็นแฟนของเพื่อนสนิทเราไง วันสอบสุดวันสุดท้ายเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญ มีนไม่คุยกับเรา ไม่มาหาเรา มีนตีตัวห่างออกจากเรา ไม่พูด ไม่สนิทเหมือนเดิมที่เคยเป็น มีนย้ายไปอยู่กับกลุ่มอื่น ตอนนั้นเราทำอะไรไม่ถูกเลย จะเข้าไปถามก็ไม่กล้าจนกระทั่งเราได้รู้มาจากเพื่อนอีกคนว่ามีนเลิกกับพี่บอสแล้ว หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้คุยกับมีนอีกเลย แม้แค่หน้ามีนยังไม่มองเรา ส่วนพี่บอสก็เงียบหายไปจนจบและออกจากโรงเรียน ส่วนเราก็ทรมาณมาก มีนเราขอโทษแกนะที่เราเป็นเพื่อนแบบนี้ เราขอโทษจริงๆ #ประสบการณ์ที่ไม่มีวันลืม