คือต้องเล่าตั้งแต่แรกนะคือไปชอบคนๆนึงแล้วตอนนั้นมันเป็นแอพฮิตที่ให้ถามแล้วปิดชื่อได้ เราก็เลยทักไปแต่ปิดชื่อแล้วก็คุยกับคนๆนั้นทุกวันประมาณ1เดือนได้เขาก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นเราคือตอนนั้นเขามีคนชอบเยอะมากแค่เดินไปในห้องน้ำผญ.ก็มีคนพูดชื่อแล้วตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรเลยนะแค่ชอบจนมารู้ว่าเพื่อนที่เคยอยู่กลุ่มเดียวกันชอบเราก็เลยไปหลอกถามผช.คนนั้นให้เพื่อนว่าชอบใครอะไรยังไงให้จนเราก็ไปรู้มาว่าเขาแอบชอบรุ่นพี่คนนึงเราก็พอจะรู้จักเราก็เลยพยายามให้เขาคุยกันจนเอาดอกไม้ไปให้พี่คนนั้นคือเราช่วยทั้งเพื่อนทั้งพี่คนนั้นแต่พี่คนนั้นมีแฟนอยู่แล้วนะแต่ก็คุยกับเขาไปเรื่อยๆเรารู้สึกว่าเราชอบแอบยิ้มแล้วเวลาเจอเราก็จะเขินจนเพื่อนสนิทเราทักเราว่าตกลงเป็นอะไรกันเราตอบแค่ว่าเป็นพี่น้องเราตอบแบบนั้นมาหลายเดือนเขาเองก็ตอบกับคนอื่นเหมือนกันว่ากับเราแค่รู้จักกันเฉยๆถามว่าจุกมั้ยเราจุกนะจนมีเรื่องนึงที่เราเสียความรู้สึกมากไม่รู้ทำไมเราเคยไปขอเขาถ่ายรูปจะไปแกล้งเพื่อนแล้วเราก็เอาขึ้นปกเฉยๆเพราะเพิ่งจะเปลี่ยนเฟสใหม่แล้วเราก็แอดรุ่นน้องในรร.คนนึงน้องเขาแอบชอบผช.คนนั้นน้องเขาก็ทักมาถามเราว่าเป็นแฟนกันหรอหนูขอโทษที่ไปคุยตอนนี้หนูไม่ได้คิดไรแล้วคือเราก็เลยถามน้องว่าป่าวๆพี่ไม่ใช่แฟนน้องก็บอกอ้าวทำไมอ่ะเห็นขึ้นรูปด้วยกันจนน้องมาบอกว่าผช.คนนั้นบอกว่ามีแฟนแล้วนี้ไปถามผช.คนนั้นเขาตอบมาว่าก็ไม่อยากให้ใครเสียใจเราก็เข้าใจแต่ในใจคิดว่าตลอดที่ผ่านมาเราไม่มีทางรู้เลยว่าไหนเรื่องจริงบ้างเรื่องไหนโกหกสำหรับเราแล้วเขาคิดอะไรเราไม่เคยบอกชอบหรืออะไรเลยนะแต่เคยมีลืมโทรศัพท์ในลิ้นชักแล้วเพื่อนก็เอาไปพิมพ์บอกว่ารักนะตั้งแต่ตอนนั้นเราก็เลิกคุยกันเพราะตอนที่เพื่อนส่งไปเขาตอบแค่สติ้กเกอร์อันเดียว จนวันนี้เราก็ไม่เคยบอกชอบเขาเลยสักครั้ง ตอนนี้ก็จะ2ปีแล้ว เรามีแฟนมีคนคุยแต่เราก็คิดถึงเขาตลอดเลยพอรู้ว่าเขาเสียใจกับเรื่องพี่คนนั้นเราก็ร้องไห้ แต่ตอนพอเขาจะมีแฟนก็แอบเสียใจมากนะแต่ก็อยากให้เขาเจอคนดีๆ อยากให้เขาสอบติดตำรวจอย่างที่เขาหวังเขาเป็นคนแรกที่เราเล่าความรู้สึกจริงๆของเราได้เราได้พูดตรงๆกับเขามีเรื่องเราก็เล่าให้เขาฟังทุกอย่างแต่พอเรากลับมาคิดเหมือนเราแค่รู้สึกไปคนเดียวเหมือนเขาแค่เหงา เขาชอบพูดกับเราคำนึงว่าเบื่อ แต่เราก็ชอบทำให้เขายิ้มทำให้เขาสบายใจ แต่เราก็สบายใจเวลาที่เขาชอบด่าเราเรื่องดูดวง แต่ตอนนี้เราเห็นเขาโพสเกี่ยวกับดวงวันเกิดเราว่ามันตลกมาก แต่มันทำให้เรานึกถึงเขา เราก็รู้นะเขาคงไม่ได้คิดอะไรกับเราแต่เราอึดอัดมากที่ไม่มีโอกาสได้บอกกับเขาสักอย่างจนตอนนนี้จะจบม.6แล้ว เขารู้นะว่าเราน่าจะชอบเขาชอบบอกว่าให้ไปเจอคนที่ดีกว่าเขา เรารู้สึกว่าเขาเป็นคนดีมากเป็นผช.ที่โครตธรรมดาแต่เรากลับชอบเขาทั้งที่มันไม่มีอะไรพิเศษใจนึงเราก็อยากจะบอกให้เขารู้แต่ใจเราก็กลัวที่ถ้าเดินมาเจอกันแล้วเราต้องหลบหน้ากันอีก ตอนนี้อยากจะรู้ว่าถ้าเรารักผช.คนนึงมันสามารถรักได้นานแค่ไหนทั้งๆที่เราไม่ได้คุยกันมีเจอบ้างแต่แค่เดินผ่านกันเฉยๆเราลบเฟสแล้วนะแต่เราก็ยังแอบส่องแล้วก็รู้สึกว่ามันยังรู้สึกอยู่แต่เขาก็ปิดให้เห็นแค่เพื่อนเมื่อก่อนจะขึ้นสาธารณะ ทั้งที่เราก็มีคนคุยใหม่แล้วลองคบบ้างแล้วเราก็ลืมคนๆนั้นไม่ได้เลย เราอยากจะรู้ว่าเราแค่เพ้อหรือรักจริงๆค่ะ
อยากรู้ว่ารักหรือมันเป็นอาการคนเพ้อ ขอ how to กับความรู้สึกตอนนี้หน่อยคะ