ไม่รู้ว่าจะได้อ่านเมื่อไหร่...

มีอะไรหลายอย่างที่อยากจะพูด...
แต่ก็ยังไม่มีโอกาส...

อยากขอบคุณที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต...
ทำให้ชีวิตที่น่าเบื่อของเราสดใสขึ้น...
ขอบคุณที่เข้ามาเป็นทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ...
ขอบคุณสิ่งดีๆที่มีให้ตลอดมา...

สิ่งเหล่านั้น...มันคือความสุข
ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน...มันก็คือความสุข
ยังมีอะไรหลายๆอย่างที่อยากทำด้วยกัน...มีหนังหลายเรื่องที่อยากจะดู หลายที่ๆอยากจะไป
แต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำมันเลยสักครั้ง....

และคงไม่มีอีกแล้ว...

คำบอกลาในวันสุดท้ายทำให้นึกถึงคำทักทายที่ได้ยินในวันแรกที่เจอกัน...
จากวันนั้น...จนวันนี้

อะไรๆจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน...
แต่สิ่งนึงที่ยังเหมือนเดิมก็คือเรา....

เรายังเป็นคนเดิมเสมอ...
เรายังรักเธอเหมือนเดิม คนเดิม ตั้งแต่วันแรก จนวันนี้....
เรายังรักเธอเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนเลย...
เธอยังเป็น ปุ๊กลุก ของเราเสมอ...

ไม่ว่าวันนี้เราจะจบกันด้วยเหตุผลอะไร.....
จะใครผิดใครถูก...
หรือแค่ความเข้าใจผิด...
สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด...เราผิดเอง

เราขอโทษ...

ขอโทษ...ที่ไม่มีเวลาให้มากพอ
ขอโทษที่เย็นชาจนนาทีสุดท้าย...
ขอโทษที่ไม่มีแม้แต่คำร่ำลา...
ขอโทษที่รักษาความรักของเราไว้ไม่ได้...
ขอโทษที่ทำให้เรื่องของเราต้องจบแบบนี้
ขอโทษ...ที่มาบอกเอาตอนนี้

รักเธอเสมอ...

"โชคดีนะโบว์"