เราขอเล่าหน่อย คือเรามาเป็นสะไภ้บ้านนี้ได้ 2ปีแล้ว และอยู่ด้วยกันทุกวัน ตอนแรกคือแม่สามี เราขอเรียกแม่เฉยๆนะค่ะ
เค้าดีมากเลยนะค่ะ หรือเราไม่รู้นิสัยของเค้าก็ไม่รู้นะ เหมือนอยู่นานไปนิสัยก็เริ่มออก แม่เค้าหูไม่ค่อยดี เวลาคุยต้องสะกิดและพูดช้าๆ ให้เค้าอ่านปาก บางครั้งเราพูดดีๆ แบบหวังดี กลายเป็นว่าเค้าเข้าใจผิด และก็มาว่า-เราซะงั้น
แม่เค้าอายุ44-45 ยังสวยอยู่นะค่ะ รักสวยรักงาม ชอบเรื่องไสยศาสตร์ ส่วนเราอายุ22 ก็เหมือนวัยรุ่นทั่วไปอยู่บ้านเลี้ยงลูกเราไม่ได้ทำงานเพราะลูกแพ้นมวัวหมอแนะนำให้ลูกกินนมแม่ จนกว่าลูกจะหาย โอเคเราก็ทำหน้าที่ของเรา ตั้งแต่เรามาอยู่บ้านเค้า เราทิ้งทุกอย่างที่เป็นตัวเอง คือจนบ้างครั้งเราก็พูดไม่ได้บอกใครก็ไม่ได้ จะบอกแม่ตัวเองก็ไม่ได้ เดี๋ยวแม่เป็นห่วง เราคอยทนกับสามีรองรับอารมณ์ เวลาเค้าทะเลาะกับพ่อ เค้าจะปิดประตูเสียงดัง ไม่ทำอะไรเลยแบบว่างอนพ่อและพาลหมด เราอึดอัดนะสามีเราก็ช่วยอะไรเราไม่ได้เลย ทุกวันนี้ทนเพื่อลูก อย่างเดียวนึกถึงอนาคตอย่างเดียวเลย เวลาเดินไปข้างหน้า เราต้องอดทนเพื่อที่ว่ารักษาครอบครัวของเราไว้ แฟนเราก็ชอบเข้าข้างแม่ตัวเอง เวลาเราพูดเค้าก็จะบอกว่า เงียบดิ๊ คือมันสะอึกนะ อึดอัดมาก เราชอบด่าเป็นภาษาอังกฤษ เพราะไม่มีฟังออก เราชอบใช้คำด่าแบบ แนวๆ เพราะไม่มีใครฟังรู้เรื่อง แต่สุจใจนะที่ได้ด่าหรือพูดออกไปทำให้เราเหมือนปลดปล่อย บ้านเค้าเลี้ยงลูกแบบพ่อแม่รังแกฉัน เค้ามีลูกชายคนเล็กอายุ12 ทุกวันนี้เราไม่คุยกับ น้องมาจะ1ปีแล้วเพราะน้องด่าพ่อเรา และไม่ขอโทษเราด้วย แถมพ่อแม่ยังไม่ว่าลูกซักคำ เราเลยเลิกคุยกับมันเลย ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น การบ้านเราก็ไม่ช่วยมัน มันติดเกมส์หนักมาก งานบ้านหน้าที่มัน มันก็ไม่ทำ เค้ากรอกน้ำก็ไม่กรอก เคยถูบ้านก็ไม่ถู กลายเป็นว่าเราเหมาหมดจ้า ทั้งลูกวัย1ขวบที่กำลังซน และงานบ้าน อีกเยอะแยะ สรุปเราไม่ดี ไม่มีดีเลย เรานอยด์มาก ขอแสดงความดราม่าผ่านตรงนี้ เพราะอึดอัดเหลือเกิน ทนเพราะลูกทั้งนั้น ขอบคุณที่อ่านจบ และสำหรับใครที่จะแนะนำการใช้ชีวิตร่วมกันกับครอบครัว ......
มีใครบ้างที่ไม่ถูกหรือไม่ค่อยลงรอยกับแม่สามีบ้าง ่และต้องอยู่ด้วยกันทุกวันควรทำตัวยังไง?
เค้าดีมากเลยนะค่ะ หรือเราไม่รู้นิสัยของเค้าก็ไม่รู้นะ เหมือนอยู่นานไปนิสัยก็เริ่มออก แม่เค้าหูไม่ค่อยดี เวลาคุยต้องสะกิดและพูดช้าๆ ให้เค้าอ่านปาก บางครั้งเราพูดดีๆ แบบหวังดี กลายเป็นว่าเค้าเข้าใจผิด และก็มาว่า-เราซะงั้น
แม่เค้าอายุ44-45 ยังสวยอยู่นะค่ะ รักสวยรักงาม ชอบเรื่องไสยศาสตร์ ส่วนเราอายุ22 ก็เหมือนวัยรุ่นทั่วไปอยู่บ้านเลี้ยงลูกเราไม่ได้ทำงานเพราะลูกแพ้นมวัวหมอแนะนำให้ลูกกินนมแม่ จนกว่าลูกจะหาย โอเคเราก็ทำหน้าที่ของเรา ตั้งแต่เรามาอยู่บ้านเค้า เราทิ้งทุกอย่างที่เป็นตัวเอง คือจนบ้างครั้งเราก็พูดไม่ได้บอกใครก็ไม่ได้ จะบอกแม่ตัวเองก็ไม่ได้ เดี๋ยวแม่เป็นห่วง เราคอยทนกับสามีรองรับอารมณ์ เวลาเค้าทะเลาะกับพ่อ เค้าจะปิดประตูเสียงดัง ไม่ทำอะไรเลยแบบว่างอนพ่อและพาลหมด เราอึดอัดนะสามีเราก็ช่วยอะไรเราไม่ได้เลย ทุกวันนี้ทนเพื่อลูก อย่างเดียวนึกถึงอนาคตอย่างเดียวเลย เวลาเดินไปข้างหน้า เราต้องอดทนเพื่อที่ว่ารักษาครอบครัวของเราไว้ แฟนเราก็ชอบเข้าข้างแม่ตัวเอง เวลาเราพูดเค้าก็จะบอกว่า เงียบดิ๊ คือมันสะอึกนะ อึดอัดมาก เราชอบด่าเป็นภาษาอังกฤษ เพราะไม่มีฟังออก เราชอบใช้คำด่าแบบ แนวๆ เพราะไม่มีใครฟังรู้เรื่อง แต่สุจใจนะที่ได้ด่าหรือพูดออกไปทำให้เราเหมือนปลดปล่อย บ้านเค้าเลี้ยงลูกแบบพ่อแม่รังแกฉัน เค้ามีลูกชายคนเล็กอายุ12 ทุกวันนี้เราไม่คุยกับ น้องมาจะ1ปีแล้วเพราะน้องด่าพ่อเรา และไม่ขอโทษเราด้วย แถมพ่อแม่ยังไม่ว่าลูกซักคำ เราเลยเลิกคุยกับมันเลย ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น การบ้านเราก็ไม่ช่วยมัน มันติดเกมส์หนักมาก งานบ้านหน้าที่มัน มันก็ไม่ทำ เค้ากรอกน้ำก็ไม่กรอก เคยถูบ้านก็ไม่ถู กลายเป็นว่าเราเหมาหมดจ้า ทั้งลูกวัย1ขวบที่กำลังซน และงานบ้าน อีกเยอะแยะ สรุปเราไม่ดี ไม่มีดีเลย เรานอยด์มาก ขอแสดงความดราม่าผ่านตรงนี้ เพราะอึดอัดเหลือเกิน ทนเพราะลูกทั้งนั้น ขอบคุณที่อ่านจบ และสำหรับใครที่จะแนะนำการใช้ชีวิตร่วมกันกับครอบครัว ......