สวัสดีค่ะทุกคน เรามีความรู้สึกมากมายที่อยากระบายออกมา ก่อนอื่นต้องขอโทษนะคะที่ใช้กระทู้ในการระบาย เห้ออออพูดแล้วเศร้าจัง
เรารู้จักคนคนนึงค่ะ เขาเป็นฝ่ายเข้ามาก่อน เข้ามาจากเพื่อนแนะนำค่ะ ด้วยความที่เราตลอดเวลาตั้งแต่เรียนมหาลัยมา3ปี (ตอนนี้ปี3ค่ะ) เราไม่เคยคุยกับใครเลย อาจเป็นเพราะเราไม่น่ารัก ไม่สวย นิ่งๆไป ลุยๆไป หรือแสนจะธรรมดานี่แหละค่ะ แต่เรื่องมันเกิดตอนที่เพื่อนแนะนำมา แล้วบังเอิญรู้จักเขามาก่อนหน้านั้นแล้วบ้าง เขาก็มาขอไลน์ ก็ให้ไปค่ะ ก็คุยกันได้เกือบอาทิตย์ ตอนแรกๆก็เห็นว่าเขาใส่ใจตอบคำถาม ชวนคุย หรือยุ่งแค่ไหน ก็ไม่ลืมส่งข้อความไลน์มาบอก แต่พอเริ่มนานไป การคุยเริ่มน้อยลงค่ะ เคยหายไป2 3วัน ก็ไม่เห็นทักมาบ้างเลย (เราเป็นพวกชอบลองใจ : เป็นนิสัยเสียที่เราติดตัว) พอทักไป เขาก็ตอบ ก็เริ่มคุยกันมากขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย คุยกันได้เกือบ1เดือน เราเริ่มรับรู้ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเราแล้ว เราก็ลองใจอีก (เรานิสัยเสียอีกแล้ว) ลองใจประมาณว่าขอจะอยู่บนคานดีกว่า เพราะลงคานมาไม่เห็นจะสมหวังเลย เขาก็พูดประมาณว่า 'จะดีหร้ออ ลงมาดีกว่า อยู่คนเดียวไม่ดีนะ ความรักเป็นสิ่งสวยงามนะ ' เราเคยคิดจะออกไปจากจุดๆนี้หลายครั้งต่อหลายครั้ง แต่ทำไมเราออกไปไม่ได้สักที เราก็บอกเขาไปตรงๆว่าไม่ชอบเลยที่ตัวเราเองเป็นแบบนี้ เราอยากไป เขาก็บอกว่า 'อืม ยังไงก็ห้ามใครไม่ได้อยู่แล้ว' แล้วก็ส่งสติ๊กเกอร์ร้องไห้มา ไอ้เราก็ใจแข็งไม่พอ กลับมาคุยดีๆด้วยอีก แต่ก็มีทะเลาะกัน ทะเลาะแบบน้อยใจ เราก็บอกว่า'เราแสดงความรู้สึกไม่ชัดเจนหรอ ดูไม่ออกหรอ' เขาก็บอกว่าพอดูออก แต่แปลกจัง เวลาทะเลาะกัน ทำไมเขาอ่านไลน์เร็ว แต่พอคุยธรรมดาๆ หายไป 2-3นาทีถึงตอบ เราก็คิดไปอี๊กกกก ว่า อ๋อ คงมีคนคุยหลายคน เราก็ถามไปตรงๆ เขาก็บอกว่าเปล่า คุยกับเราคนเดียว (55555แปลกจังเนอะ) เราก็รู้ว่าเขาคุยกับอีกคน แต่ตัวเราสิ ทำไมความรู้มันพังๆ เคยร้องไห้ เคยเกลียดตัวเองที่ไปมีความรู้สึกแคร์เขามากไป ไม่สมควรเลยจริงๆ ไม่น่ารู้จักกันเลย ทำไมเราเหนื่อย เหนื่อยมากกกกก ตอนที่คุยกันแรกๆ เราบอกว่าสักวันคงต้องได้ออกไป เขายื้อเรามากกก พอทุกวันนี้รู้สึกว่าเขายื้อแบบเขากลัวไม่มีคนคุย(เรารู้สึกแบบนั้นอะ) เราเคยมองโทรศัพท์ว่าเมื่อไหร่เขาจะทักเรามาน้าาา เพราะเราไม่กล้าไปทักเขาก่อน กลัวเขาไม่ตอบเรา พอไม่ได้คุย ทำไมชอบคิดฟุ้งซ่าน อ่านแแต่ข้อความอกหักๆ ฟังแต่เพลงเศร้าๆ เห้ออออ เราเหนื่อยมากก ไม่รู้เหนื่อยอะไร มันเหมือนเหนื่อยที่อยากยื้อเขาไว้ แต่ไม่กล้าพอที่จะปล่อยเขาไปอีก กลัวตัวเองเจ็บ กลัวปิดใจอีก กลัวไปหมดทุกอย่าง สรุปแล้วเราเป็นอะไร? รัก? หลง? อารมณ์คนเหงา? อารมณ์เศร้า? เราจะจัดกับความรู้สึกนี้ยังไงดี
หรือว่าเขาแค่สงสารเรา เจ็บไปอีกกก
เคยรู้สึกแบบนี้กันไหม เราเป็นอะไรหรอ?
เรารู้จักคนคนนึงค่ะ เขาเป็นฝ่ายเข้ามาก่อน เข้ามาจากเพื่อนแนะนำค่ะ ด้วยความที่เราตลอดเวลาตั้งแต่เรียนมหาลัยมา3ปี (ตอนนี้ปี3ค่ะ) เราไม่เคยคุยกับใครเลย อาจเป็นเพราะเราไม่น่ารัก ไม่สวย นิ่งๆไป ลุยๆไป หรือแสนจะธรรมดานี่แหละค่ะ แต่เรื่องมันเกิดตอนที่เพื่อนแนะนำมา แล้วบังเอิญรู้จักเขามาก่อนหน้านั้นแล้วบ้าง เขาก็มาขอไลน์ ก็ให้ไปค่ะ ก็คุยกันได้เกือบอาทิตย์ ตอนแรกๆก็เห็นว่าเขาใส่ใจตอบคำถาม ชวนคุย หรือยุ่งแค่ไหน ก็ไม่ลืมส่งข้อความไลน์มาบอก แต่พอเริ่มนานไป การคุยเริ่มน้อยลงค่ะ เคยหายไป2 3วัน ก็ไม่เห็นทักมาบ้างเลย (เราเป็นพวกชอบลองใจ : เป็นนิสัยเสียที่เราติดตัว) พอทักไป เขาก็ตอบ ก็เริ่มคุยกันมากขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย คุยกันได้เกือบ1เดือน เราเริ่มรับรู้ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเราแล้ว เราก็ลองใจอีก (เรานิสัยเสียอีกแล้ว) ลองใจประมาณว่าขอจะอยู่บนคานดีกว่า เพราะลงคานมาไม่เห็นจะสมหวังเลย เขาก็พูดประมาณว่า 'จะดีหร้ออ ลงมาดีกว่า อยู่คนเดียวไม่ดีนะ ความรักเป็นสิ่งสวยงามนะ ' เราเคยคิดจะออกไปจากจุดๆนี้หลายครั้งต่อหลายครั้ง แต่ทำไมเราออกไปไม่ได้สักที เราก็บอกเขาไปตรงๆว่าไม่ชอบเลยที่ตัวเราเองเป็นแบบนี้ เราอยากไป เขาก็บอกว่า 'อืม ยังไงก็ห้ามใครไม่ได้อยู่แล้ว' แล้วก็ส่งสติ๊กเกอร์ร้องไห้มา ไอ้เราก็ใจแข็งไม่พอ กลับมาคุยดีๆด้วยอีก แต่ก็มีทะเลาะกัน ทะเลาะแบบน้อยใจ เราก็บอกว่า'เราแสดงความรู้สึกไม่ชัดเจนหรอ ดูไม่ออกหรอ' เขาก็บอกว่าพอดูออก แต่แปลกจัง เวลาทะเลาะกัน ทำไมเขาอ่านไลน์เร็ว แต่พอคุยธรรมดาๆ หายไป 2-3นาทีถึงตอบ เราก็คิดไปอี๊กกกก ว่า อ๋อ คงมีคนคุยหลายคน เราก็ถามไปตรงๆ เขาก็บอกว่าเปล่า คุยกับเราคนเดียว (55555แปลกจังเนอะ) เราก็รู้ว่าเขาคุยกับอีกคน แต่ตัวเราสิ ทำไมความรู้มันพังๆ เคยร้องไห้ เคยเกลียดตัวเองที่ไปมีความรู้สึกแคร์เขามากไป ไม่สมควรเลยจริงๆ ไม่น่ารู้จักกันเลย ทำไมเราเหนื่อย เหนื่อยมากกกกก ตอนที่คุยกันแรกๆ เราบอกว่าสักวันคงต้องได้ออกไป เขายื้อเรามากกก พอทุกวันนี้รู้สึกว่าเขายื้อแบบเขากลัวไม่มีคนคุย(เรารู้สึกแบบนั้นอะ) เราเคยมองโทรศัพท์ว่าเมื่อไหร่เขาจะทักเรามาน้าาา เพราะเราไม่กล้าไปทักเขาก่อน กลัวเขาไม่ตอบเรา พอไม่ได้คุย ทำไมชอบคิดฟุ้งซ่าน อ่านแแต่ข้อความอกหักๆ ฟังแต่เพลงเศร้าๆ เห้ออออ เราเหนื่อยมากก ไม่รู้เหนื่อยอะไร มันเหมือนเหนื่อยที่อยากยื้อเขาไว้ แต่ไม่กล้าพอที่จะปล่อยเขาไปอีก กลัวตัวเองเจ็บ กลัวปิดใจอีก กลัวไปหมดทุกอย่าง สรุปแล้วเราเป็นอะไร? รัก? หลง? อารมณ์คนเหงา? อารมณ์เศร้า? เราจะจัดกับความรู้สึกนี้ยังไงดี
หรือว่าเขาแค่สงสารเรา เจ็บไปอีกกก