เลิกหรือไปต่อ

เรารู้จักกับแฟนมามากกว่า 10ปี เริ่มจากการเป็นเพื่อนร่วมงาน เค้าอยู่ฝั่งโรงงาน ส่วนเราอยู่ฝ่ายออฟฟิศ แต่ก็ไม่ได้สนิทกันก็แค่เพื่อนร่วมงานค่ะ เริ่มมาสนิทกันตอนที่บริษัทให้เริ่มมีการใช้ MSN เพื่อประหยัดค่าโทรศัพท์ เราจึงได้มีการติดต่อกันคุยทั้งเรื่องงาน และเรื่องส่วนตัวกันมากขึ้น จนในที่สุดเราก็ตกลงเป็นแฟนกันค่ะ ครอบครัวของเค้ามีฐานะไม่ได้ร่ำรวย พ่อแม่ประกอบอาชีพชาวนา เค้าเป็นลูกคนเดียวค่ะ ส่วนครอบครัวเราครอบครัวคนจีน เราเป็นลูกคนโต ฐานะปานกลางค่ะ ช่วงแรกๆคบกัน ก็เจอกันอาทิตย์ละ 2-3ครั้ง ไปเที่ยวดูหนังหลังเลิกงาน ตอนนั้นก็ไม่มีใครมีรถ แฟนเราก็นั่งแท๊กซี่ไปส่งเราที่บ้านแล้วเค้าก็นั่งกลับมาที่พักเค้า เริ่มมารู้ว่าเค้ามีปัญหาเรื่องเงินทอง ก็ตอนคบมาได้สักพักค่ะ เวลาที่เรานัดเจอกันเค้าจะปฏิเสธบ้างนู่นนี่ ว่าติดงาน แต่เรามารู้ทีหลังว่าจริงๆเค้าสารภาพว่าเค้าอยากมาหาเรานะ แต่เค้าไม่มีตังค์ หลายครั้งที่เค้าต้องหยิบยืมเงินคนรอบข้างเพื่อมาหาเราซึ่งเราฟังแล้วก็ร้องไห้ด้วยความสงสาร  และในหลายๆครั้ง ด้วยความที่เราอยากเจอเค้ามาก เราก็จะให้เค้ายืมเงินเราเพื่อที่จะมาเรา อย่างน้อยได้เห็นหน้ากัน เราก็พอใจแล้ว ด้วยความรักที่มีมากมายเหลือเกิน เราเลยไม่คิดว่าสิ่งนี้คือความเห็นตัว กลับคิดแต่ว่านี่คือความรัก ด้วยเหตุนี้เค้าจึงติดเงินเราจำนวนนึง ซึ่งเค้าก็พยายามทะยอยใช้คืนในทุกๆเดือน แต่ก็ไม่หมดง่ายๆค่ะ เพราะระหว่างเดือนก็ยังมีการหยิบยืม บางครั้งก็เป็นเรื่องที่บ้านของเค้าบ้าง เกี่ยวกับกู้เงินธกส ของชาวนาอะไรประมาณนั้นค่ะ

เงินเดือนเราก็แตกต่างกันมากค่ะ เราเงินเดือนมากกว่าเท่านึง ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงานเก่าหรือปัจจุบันนี้ก็ตาม แต่เราก็พยายามช่วยเค้าประหยัด เวลาเจอกันก็กินก๋วยเตี๋ยวบ้าง.อาหารตามสั่งข้างทางบ้าง เวลากินกันก็หารครึ่งไม่เคยจะเอาเปรียบให้เค้ามาเลี้ยงเรา ค่ารถก็ช่วยออก ถึงแม้เค้าจะพยายามปฏิเสธ แต่เราก็ไม่ชอบเอาเปรียบใครค่ะ ตลอดที่คบกันมาก็มีทะเลาะกันตลอดค่ะ เราจะค่อนข้างเอาแต่ใจ แล้วเค้าก็พยายามตามใจเราตลอดจนบางครั้งเราก็เคยตัวค่ะ

จนเค้าย้ายไปทำงานที่หนึ่ง ซึ่งที่ทำงานที่นั้นเค้าได้เจอกับผญคนนึง...