สวัสดีครับ คือเรื่องมีอยู่ว่า ผมได้มีโอกาสไปอบรมและสอบใบขับขี่รถจักรยานยนต์ของศูนย์ขับขี่ปลอดภัยฮอนด้า ไปคนเดียวเลยเเทบไม่รู้จักใคร ทางศูนย์เเบ่งเป็นสองวันคือ
วันเเรกช่วงเช้าจะฟังบรรยายของวิทยากรเเละทดสอบสายตา วิทยากรก็จะบอกว่าทำไงบ้าง พอเข้าเเถวผมก็เห็นเด็กคนนึงต่อเเถวด้วยตอนเเรกผมนึกว่ารุ่นน้องสูงประมานหูผมเเต่ผมลืม ผมสิบห้านิ เลยคิดว่ารุ่นๆเดียวกัน เค้าก็หน้าตาโอเครผิวเเทนนิดๆ ออกสีน้ำผึ้งอ่อนๆ ตาเค้าเหมือนกวางเลย หวานมาก เเต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร พอทดสอบสายตาเสร็จก็ฟังบรรยายต่อเเละลงมากินข้าวพอดีเจอเพื่อนโรงเรียนเดียวกันเป็นเพื่อนสนิทเก่าของเพื่อนสนิทผมก็เลยชวนไปกินข้าวกัน ไปรับข้าวเดินมาอีกที ไม่มีที่นั้งเลยต้องนั้งที่บันไดทางเข้า ส่วนเค้าก็ไปกินข้าวกับเด็กในหมู่บ้านผมครับเเต่ผมไม่สนิทอะไม่เคยคุยด้วยซ้ำตอนนั้น ตอนบ่ายก็ฟังบรรยายนิดนึงเเล้วพี่ที่ศูนย์ก็ให้ลองทำข้อสอบดู ผมรีบทำเพราะอยากกลับบ้าน เเล้วเค้าก็ทำเสร็จติดๆกับผม ผมลงมาข้างล่างก่อนเเต่ถึงรีบยังไงก็ต้องรอพ่อมารับอยู่ดี เลยไปนั่งรอที่โซฟา มันมองเห็นคนที่ลงมาได้เเละข้างหลังมองเห็นลานจอดรถจักรยานยนต์อีกด้วย ผมนั่งเล่นไปซักพักเค้าก็ลงมา เค้ามอง ผมไม่สนใจทำหน้าเมินใส่ 555 เค้าไปที่รถจักรยานยนต์ของเค้า เเต่ผมหันกลับไปมองตอนที่เค้ามองมาหาผมอีกรอบพอดีสบตาได้สองวินาทีพึ่งระลึกได้ ตายละ! ให้ทำไงได้ ต่างคนต่างหลบตาซิ และเเล้วผมก็รวบรวมความกล้าหันมองเค้าอีก เเต่เค้าไม่มองผมเเล้วเเต่ผมดูสีหน้าเเล้วเค้าน่าจะรู้ว่าผมมองเค้าอยู่ เค้าใส่เสื้อคลุม ผมตกใจครับ เสื้อคลุมที่เค้ากำลังใส่นั้นเป็นเสื้อคณะสีของรุ่นพี่ที่จบไปปีที่เเล้ว เเล้วก็เผลอเห็นหัวเข็มขัดเป็นของมหาลัยชื่อดังในจังหวัดผม ดังนั้นพี่เค้าต้องอยู่มหาลัยเป็นเเน่ เย็นวันนั้นผมเลยไปถามพี่ที่คาดว่าจะได้ข้อมูล เเต่ก็ขว้าน้ำเหลว!
วันที่สอง พอจอดรถเท่านั้นเเหละพี่เค้ามองผมทะลุกระจกเลย พี่เค้าจ้องอยู่ตั้งนาน เเต่พอผมมองกลับพี่เค้าหลบตา ผมเลยทำพี่เดินเฉียดพี่เค้าเข้าไปนั้งรอเพื่อน รอโคตรนานถึงรอนานเท่าไหรก็ต้องรอเพราะไม่กล้าคุยกับใครจริงๆ รอจนเค้าเรียกไปต่อเเถวครับ วันนั้นจะมีการสอบปฏิบัติในสนาม พี่วิทยากรเลยถามว่า "ใครจะใช่รถตัวเองบ้างให้บอกชื่อมา" มีคนยกมือพอประมาณ ซึ่งพี่เค้าก็ยกมือด้วย เเละด้วยสัญชาตญาณจำไม่หมด จดในโทรศัพท์ซิครับ 555 ผมก็ได้ชื่อพี่เค้ามาโดยไม่รู้ถูกหรือผิด หลังจากนั้นเราก็ไปถ่ายรูปรวมกันก่อนสอบจริง ผมยืนใกล้ๆพี่เค้าใจผมนี้เต้นรัวๆ เเต่ดันถ่ายไม่หมด เลยให้บีบเเถวเข้าไปอีกผมนี้ต้องยืนซ้อนแบบตัวติดกันกับพี่เค้า ผมนี้เขินก็เขินเกร็งทั้งตัวเลยครับ ต่อมาก็มานั้งฟังว่าต้องสอบอย่างไรบ้าง โดยการสอบนี้เค้าแบ่งเป็นชุดๆ ชุดนึงสอบตัวเลือก ชุดนึงสอบปฏิบัติ เเละอีกชุดนึงนั้งดูคนอื่นสอบกับอ่านหนังสือเตรียมสอบ ผมกับพี่เค้าก็ชุดแรกแต่เสียดายสอบคนละอย่าง ผมสอบปฏิบัติก่อน ส่วนพี่เค้าสอบตัวเลือก(สอบกับเครื่องอิเล็คทรอนิค) เเต่กว่าทางศูนย์จะเซ็ทเครื่องได้พี่เค้าเลยมีเวลาดูคนสอบปฏิบัติ พี่เค้าก็มองไป คุยกับเพื่อนไป แล้วก็เข้าไปสอบ หายไปพักนึงครับเเล้วน่าจะออกมาตอนผมสอบปฏิบัติเสร็จเรียบร้อยเเล้ว เเต่ไม่รู้หายไปไหน ผมเลยนั่งอ่านหนังสือไปครับไม่ได้สนใจอะไร เเล้วผมหันไปดูข้างนอกอีกทีเห็นพี่เค้านั่งรอเพื่อนสอบอยู่ ผมเลยรวบรวมความกล้าเดินเค้าไปข้างพี่เค้าเเล้วหยิบน้ำในลังน้ำเเข็ง เเล้วเดินกลับมาอ่านหนังสือต่อ 555 ไม่กล้าทักครับ พยายามหลายรอบเเต่ได้น้ำกลับมาทุกรอบ จนเพื่อนออกมาครับ ผมก็ยิ้มให้เล็กน้อย เเล้วก็ไปอยู่กับพี่เค้า ผมก็เดินไปหาเพื่อนซิ รออะไร ถามเรื่องข้อสอบว่าออกประมาณไหนบ้าง เพื่อนมันก็บอกออกโน้นออกนี้ พี่เค้าก็เสริมมาบอกว่า "น้องไม่ต้องกลัวหรอกข้อสอบไม่ยากทำได้อยู่เเล้ว" เเล้วพี่เค้าก็ยิ้มให้ผม เหมือนโลกหยุดไปชั่วขณะเลย ผมก็ทำตัวปกติ ได้เเต่ยืนดูคนสอบปฏิบัติไป พี่เค้าก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ผมนิโคตรเหม็น (ไม่ได้แอนตี้เเต่ไม่ชอบ) ทำตัวไปถูกเลยเดินเข้าไปด้านในเพื่ออ่านหนังสือ เเต่ก็อ่านไม่รู้เรื่อเพราะรถมันเสียงดังมาก เลยเดินไปหาพี่เค้าอีกรอบ ชวยคุยประมาณว่า "วิทยากรในสนามเสียงเหมือนครูฝึก น.ศ.ท. เลยเนอะ" พี่เเกเลยถามว่า "เรียนด้วยหรอ พี่ก็เรียนเเต่พี่ไปไม่ถึงสิบครั้งทีอะ เค้าฝึกจะครบยี่สิบอยู่ละ" คุยไปคุยมาพึ่งรู้ว่าพี่เเกเรียนอยู่เทคนิค ปีสอง เเค่นั้นเเหละ แล้วศูนย์ก็ให้ไปรับข้าวกล่อง ผมตีเนียนเดินตามๆไป รับข้าวเสร็จก็ไม่มีที่นั้งเช่นเดิม เพื่อนผมกับพี่เค้านำไปที่จอดรถเพราะมันร่มเเละกว้าง นั่งพื้นเเหละครับ พี่เค้าก็นั่งผมเลยนั่งตามข้างๆพี่เค้า ตอนเรียกพี่เค้านั่งหันหลังเบี่ยงมาให้เเต่ไม่รู้ทำไมอยู่ดีดีพี่เเกหันกลับมาเบี่ยงหน้าให้ผมเฉย 555 เเล้วเราก็กินข้าวกัน พี่เเกค่อนข้างกินช้าเเต่ทุกคนกินหมดเเล้วพี่เเกเลยปิดกล่องทิ้งด้วย ทำท่าจะลุกไปทิ้ง ผมบอกไม่เป็นไรเดี๋ยวทิ้งให้เอง พี่เเกมองหน้าเเล้วก็ยื่นกล่องให้ เเล้วผมก็เดินไปทิ้งเเละพ้นไปหยิบน้ำ พอยื่นให้พี่เค้าปุ๊บพี่เค้าก็ขอบคุณครับ 555 มีครับมาด้วย ผมก็นั่งที่เดิม เพิ่มเติมคือพี่เเกหันหน้ามาหาผมตรงๆเลย เเล้วพี่เค้าก็คุยเรื่องโน้นนี้กับเพื่อนนั่งชันเข่าไปเเล้วก็คุยเรื่องต่างๆนาๆ ผมพึ่งคิดได้ครับว่าวันนี้พ่อไม่ได้มารับเเล้วอีกอย่างถนนเเถวนั้นหารถยากด้วย เลยถามเพื่อนว่าเดี๋ยวไปไหนต่อป่าวจะให้พาไปส่งหน่อย เพื่อนยังไม่ทันตอบพี่เเกก็ถามผมว่าบ้านอยู่ไหน ผมบอกว่าเดี๋ยวไปโรงเรียนไม่ได้ไปบ้าน พี่เเกถามต่อว่าเรียนอยู่ไหน ผมก็ตอบ เเล้วพี่เเกก็ถามอีกว่าเดี๋ยวกลับไง ผมเลยตอบไปว่าเดี๋ยวหารถตุ๊กๆเเถวนี้ก็ได้น่าจะมี (พลาดสุดๆ) เเล้วพี่เเกก็หยิบบุหรี่มาสูบพ่นต่อหน้าผมเลยทีนี้เหม็นมากๆ เเต่ผมก็นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่เดิม ไม่ไปไหน จนเค้าเรียกไปสอบ เเต่ของผมกว่าศูนย์จะเรียกชื่อโคตรนาน ผมเลยนั้งอ่านหนังสือพลางๆ ตอนนั้นพี่เค้าเริ่มสอบปฏิบัติเเล้ว พี่เค้าสอบปฏิบัติเสร็จผมยังไม่ได้สอบตัวเลือกเลยครับ เพื่อนผมเดินมาบอกว่ากลับไง ผมก็บอกว่าเดี๋ยวหารถเอา เพื่อนมันโอเค เลยบอกกลับบ้านก่อน พี่เเกก็เดินตามๆมาเเล้วมองผมอีก ผมเลยยักคอให้ (มันคือการบ๊ายบ่ายในผู้ชาย) พี่เเกเดินไปเอารถพร้อมเพื่อนผม เเล้วก็ขับจากไป ผมมองพี่เเก มองจนละไปจากสายตาผม ทิ้งไว้เพียงความทรงจำในสองวันนั้นเท่านั้น
หลังจากวั้นนั้น ผมไม่เจอพี่เเกอีกเลย ไม่เจอเเม้เเต่รถพี่เเก ผมได้เจอเกือบทุกคนที่ร่วมสอบกับผม ยกเว้นพี่เทคนิคคนนั้น เเม้จะเอาชื่อไปหาในเฟสบุ๊คทั้งภาษาไทย อังกฤษ เดาไปต่างๆนาๆก็หาไม่เจอ ถึงระยะเวลา 2 วัน ที่เราพบกันมันจะดูไม่น่าจะมีความผูกพันธ์ได้ เเต่ความผูกพันธ์นั้นกลับกลายเป็นความคิดถึงจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เป็นเวลา 1 เดือน 11 วัน มันเป็นเวลายาวนาน เเต่ผมก็ไม่เคยละความพยายามที่จะตามหา จนตอนนี้ผมเริ่มไม่เเน่ใจเเล้วว่าเรื่องวันนั้นมันเป็นความจริงหรือเป็นเพียงเเค่ความฝันที่ดัดเเปลงมาจากความจริงกันเเน่
ผมควรทำไงดี ให้หาพี่เค้าเจออีกครั้งโดยมีข้อมูลเพียงน้อยนิด หรือไม่ก็ให้ผมลืมความทรงจำนี้ไปที
เเละถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้กระทู้นี้ส่งไปถึงพี่เค้า
ถ้าพี่เค้ามีตัวตนอยู่จริง
มีโอกาสรึป่าวครับ? ที่คนสองคนซึ่งไม่รู้จักกัน จะได้มาเจอกันอีก
วันเเรกช่วงเช้าจะฟังบรรยายของวิทยากรเเละทดสอบสายตา วิทยากรก็จะบอกว่าทำไงบ้าง พอเข้าเเถวผมก็เห็นเด็กคนนึงต่อเเถวด้วยตอนเเรกผมนึกว่ารุ่นน้องสูงประมานหูผมเเต่ผมลืม ผมสิบห้านิ เลยคิดว่ารุ่นๆเดียวกัน เค้าก็หน้าตาโอเครผิวเเทนนิดๆ ออกสีน้ำผึ้งอ่อนๆ ตาเค้าเหมือนกวางเลย หวานมาก เเต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร พอทดสอบสายตาเสร็จก็ฟังบรรยายต่อเเละลงมากินข้าวพอดีเจอเพื่อนโรงเรียนเดียวกันเป็นเพื่อนสนิทเก่าของเพื่อนสนิทผมก็เลยชวนไปกินข้าวกัน ไปรับข้าวเดินมาอีกที ไม่มีที่นั้งเลยต้องนั้งที่บันไดทางเข้า ส่วนเค้าก็ไปกินข้าวกับเด็กในหมู่บ้านผมครับเเต่ผมไม่สนิทอะไม่เคยคุยด้วยซ้ำตอนนั้น ตอนบ่ายก็ฟังบรรยายนิดนึงเเล้วพี่ที่ศูนย์ก็ให้ลองทำข้อสอบดู ผมรีบทำเพราะอยากกลับบ้าน เเล้วเค้าก็ทำเสร็จติดๆกับผม ผมลงมาข้างล่างก่อนเเต่ถึงรีบยังไงก็ต้องรอพ่อมารับอยู่ดี เลยไปนั่งรอที่โซฟา มันมองเห็นคนที่ลงมาได้เเละข้างหลังมองเห็นลานจอดรถจักรยานยนต์อีกด้วย ผมนั่งเล่นไปซักพักเค้าก็ลงมา เค้ามอง ผมไม่สนใจทำหน้าเมินใส่ 555 เค้าไปที่รถจักรยานยนต์ของเค้า เเต่ผมหันกลับไปมองตอนที่เค้ามองมาหาผมอีกรอบพอดีสบตาได้สองวินาทีพึ่งระลึกได้ ตายละ! ให้ทำไงได้ ต่างคนต่างหลบตาซิ และเเล้วผมก็รวบรวมความกล้าหันมองเค้าอีก เเต่เค้าไม่มองผมเเล้วเเต่ผมดูสีหน้าเเล้วเค้าน่าจะรู้ว่าผมมองเค้าอยู่ เค้าใส่เสื้อคลุม ผมตกใจครับ เสื้อคลุมที่เค้ากำลังใส่นั้นเป็นเสื้อคณะสีของรุ่นพี่ที่จบไปปีที่เเล้ว เเล้วก็เผลอเห็นหัวเข็มขัดเป็นของมหาลัยชื่อดังในจังหวัดผม ดังนั้นพี่เค้าต้องอยู่มหาลัยเป็นเเน่ เย็นวันนั้นผมเลยไปถามพี่ที่คาดว่าจะได้ข้อมูล เเต่ก็ขว้าน้ำเหลว!
วันที่สอง พอจอดรถเท่านั้นเเหละพี่เค้ามองผมทะลุกระจกเลย พี่เค้าจ้องอยู่ตั้งนาน เเต่พอผมมองกลับพี่เค้าหลบตา ผมเลยทำพี่เดินเฉียดพี่เค้าเข้าไปนั้งรอเพื่อน รอโคตรนานถึงรอนานเท่าไหรก็ต้องรอเพราะไม่กล้าคุยกับใครจริงๆ รอจนเค้าเรียกไปต่อเเถวครับ วันนั้นจะมีการสอบปฏิบัติในสนาม พี่วิทยากรเลยถามว่า "ใครจะใช่รถตัวเองบ้างให้บอกชื่อมา" มีคนยกมือพอประมาณ ซึ่งพี่เค้าก็ยกมือด้วย เเละด้วยสัญชาตญาณจำไม่หมด จดในโทรศัพท์ซิครับ 555 ผมก็ได้ชื่อพี่เค้ามาโดยไม่รู้ถูกหรือผิด หลังจากนั้นเราก็ไปถ่ายรูปรวมกันก่อนสอบจริง ผมยืนใกล้ๆพี่เค้าใจผมนี้เต้นรัวๆ เเต่ดันถ่ายไม่หมด เลยให้บีบเเถวเข้าไปอีกผมนี้ต้องยืนซ้อนแบบตัวติดกันกับพี่เค้า ผมนี้เขินก็เขินเกร็งทั้งตัวเลยครับ ต่อมาก็มานั้งฟังว่าต้องสอบอย่างไรบ้าง โดยการสอบนี้เค้าแบ่งเป็นชุดๆ ชุดนึงสอบตัวเลือก ชุดนึงสอบปฏิบัติ เเละอีกชุดนึงนั้งดูคนอื่นสอบกับอ่านหนังสือเตรียมสอบ ผมกับพี่เค้าก็ชุดแรกแต่เสียดายสอบคนละอย่าง ผมสอบปฏิบัติก่อน ส่วนพี่เค้าสอบตัวเลือก(สอบกับเครื่องอิเล็คทรอนิค) เเต่กว่าทางศูนย์จะเซ็ทเครื่องได้พี่เค้าเลยมีเวลาดูคนสอบปฏิบัติ พี่เค้าก็มองไป คุยกับเพื่อนไป แล้วก็เข้าไปสอบ หายไปพักนึงครับเเล้วน่าจะออกมาตอนผมสอบปฏิบัติเสร็จเรียบร้อยเเล้ว เเต่ไม่รู้หายไปไหน ผมเลยนั่งอ่านหนังสือไปครับไม่ได้สนใจอะไร เเล้วผมหันไปดูข้างนอกอีกทีเห็นพี่เค้านั่งรอเพื่อนสอบอยู่ ผมเลยรวบรวมความกล้าเดินเค้าไปข้างพี่เค้าเเล้วหยิบน้ำในลังน้ำเเข็ง เเล้วเดินกลับมาอ่านหนังสือต่อ 555 ไม่กล้าทักครับ พยายามหลายรอบเเต่ได้น้ำกลับมาทุกรอบ จนเพื่อนออกมาครับ ผมก็ยิ้มให้เล็กน้อย เเล้วก็ไปอยู่กับพี่เค้า ผมก็เดินไปหาเพื่อนซิ รออะไร ถามเรื่องข้อสอบว่าออกประมาณไหนบ้าง เพื่อนมันก็บอกออกโน้นออกนี้ พี่เค้าก็เสริมมาบอกว่า "น้องไม่ต้องกลัวหรอกข้อสอบไม่ยากทำได้อยู่เเล้ว" เเล้วพี่เค้าก็ยิ้มให้ผม เหมือนโลกหยุดไปชั่วขณะเลย ผมก็ทำตัวปกติ ได้เเต่ยืนดูคนสอบปฏิบัติไป พี่เค้าก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ผมนิโคตรเหม็น (ไม่ได้แอนตี้เเต่ไม่ชอบ) ทำตัวไปถูกเลยเดินเข้าไปด้านในเพื่ออ่านหนังสือ เเต่ก็อ่านไม่รู้เรื่อเพราะรถมันเสียงดังมาก เลยเดินไปหาพี่เค้าอีกรอบ ชวยคุยประมาณว่า "วิทยากรในสนามเสียงเหมือนครูฝึก น.ศ.ท. เลยเนอะ" พี่เเกเลยถามว่า "เรียนด้วยหรอ พี่ก็เรียนเเต่พี่ไปไม่ถึงสิบครั้งทีอะ เค้าฝึกจะครบยี่สิบอยู่ละ" คุยไปคุยมาพึ่งรู้ว่าพี่เเกเรียนอยู่เทคนิค ปีสอง เเค่นั้นเเหละ แล้วศูนย์ก็ให้ไปรับข้าวกล่อง ผมตีเนียนเดินตามๆไป รับข้าวเสร็จก็ไม่มีที่นั้งเช่นเดิม เพื่อนผมกับพี่เค้านำไปที่จอดรถเพราะมันร่มเเละกว้าง นั่งพื้นเเหละครับ พี่เค้าก็นั่งผมเลยนั่งตามข้างๆพี่เค้า ตอนเรียกพี่เค้านั่งหันหลังเบี่ยงมาให้เเต่ไม่รู้ทำไมอยู่ดีดีพี่เเกหันกลับมาเบี่ยงหน้าให้ผมเฉย 555 เเล้วเราก็กินข้าวกัน พี่เเกค่อนข้างกินช้าเเต่ทุกคนกินหมดเเล้วพี่เเกเลยปิดกล่องทิ้งด้วย ทำท่าจะลุกไปทิ้ง ผมบอกไม่เป็นไรเดี๋ยวทิ้งให้เอง พี่เเกมองหน้าเเล้วก็ยื่นกล่องให้ เเล้วผมก็เดินไปทิ้งเเละพ้นไปหยิบน้ำ พอยื่นให้พี่เค้าปุ๊บพี่เค้าก็ขอบคุณครับ 555 มีครับมาด้วย ผมก็นั่งที่เดิม เพิ่มเติมคือพี่เเกหันหน้ามาหาผมตรงๆเลย เเล้วพี่เค้าก็คุยเรื่องโน้นนี้กับเพื่อนนั่งชันเข่าไปเเล้วก็คุยเรื่องต่างๆนาๆ ผมพึ่งคิดได้ครับว่าวันนี้พ่อไม่ได้มารับเเล้วอีกอย่างถนนเเถวนั้นหารถยากด้วย เลยถามเพื่อนว่าเดี๋ยวไปไหนต่อป่าวจะให้พาไปส่งหน่อย เพื่อนยังไม่ทันตอบพี่เเกก็ถามผมว่าบ้านอยู่ไหน ผมบอกว่าเดี๋ยวไปโรงเรียนไม่ได้ไปบ้าน พี่เเกถามต่อว่าเรียนอยู่ไหน ผมก็ตอบ เเล้วพี่เเกก็ถามอีกว่าเดี๋ยวกลับไง ผมเลยตอบไปว่าเดี๋ยวหารถตุ๊กๆเเถวนี้ก็ได้น่าจะมี (พลาดสุดๆ) เเล้วพี่เเกก็หยิบบุหรี่มาสูบพ่นต่อหน้าผมเลยทีนี้เหม็นมากๆ เเต่ผมก็นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่เดิม ไม่ไปไหน จนเค้าเรียกไปสอบ เเต่ของผมกว่าศูนย์จะเรียกชื่อโคตรนาน ผมเลยนั้งอ่านหนังสือพลางๆ ตอนนั้นพี่เค้าเริ่มสอบปฏิบัติเเล้ว พี่เค้าสอบปฏิบัติเสร็จผมยังไม่ได้สอบตัวเลือกเลยครับ เพื่อนผมเดินมาบอกว่ากลับไง ผมก็บอกว่าเดี๋ยวหารถเอา เพื่อนมันโอเค เลยบอกกลับบ้านก่อน พี่เเกก็เดินตามๆมาเเล้วมองผมอีก ผมเลยยักคอให้ (มันคือการบ๊ายบ่ายในผู้ชาย) พี่เเกเดินไปเอารถพร้อมเพื่อนผม เเล้วก็ขับจากไป ผมมองพี่เเก มองจนละไปจากสายตาผม ทิ้งไว้เพียงความทรงจำในสองวันนั้นเท่านั้น
หลังจากวั้นนั้น ผมไม่เจอพี่เเกอีกเลย ไม่เจอเเม้เเต่รถพี่เเก ผมได้เจอเกือบทุกคนที่ร่วมสอบกับผม ยกเว้นพี่เทคนิคคนนั้น เเม้จะเอาชื่อไปหาในเฟสบุ๊คทั้งภาษาไทย อังกฤษ เดาไปต่างๆนาๆก็หาไม่เจอ ถึงระยะเวลา 2 วัน ที่เราพบกันมันจะดูไม่น่าจะมีความผูกพันธ์ได้ เเต่ความผูกพันธ์นั้นกลับกลายเป็นความคิดถึงจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เป็นเวลา 1 เดือน 11 วัน มันเป็นเวลายาวนาน เเต่ผมก็ไม่เคยละความพยายามที่จะตามหา จนตอนนี้ผมเริ่มไม่เเน่ใจเเล้วว่าเรื่องวันนั้นมันเป็นความจริงหรือเป็นเพียงเเค่ความฝันที่ดัดเเปลงมาจากความจริงกันเเน่