ตอนนี้ก็ใกล้จะจบม.6แล้ว ยังไม่กล้าทักเค้าไป เพราะเค้าก็มีความสุขกับคนใหม่ ดูเค้าช่างรักกันมากจริงๆ  แต่เราทำอะไรได้ ทำได้แค่ดูเค้ารักกัน ยิ่งเห็นยิ่งมีน้ำตา เก็บมาคิดคนเดียว เก็บมาร้องไห้คนเดียว เลิกกันมาเป็นปีแล้วนะ แต่เรายังรอเค้า ยังรอเค้ากลับมาเหมือนที่เค้าเคยทำ แต่ยิ่งรู้ว่ายิ่งรอยิ่งไม่มีความหมาย มันเจ็บไม่เคยชินเลยว่ะ คิดถึงทุกวัน ตื่นเช้ามาก็นึกเห็นหน้าเค้าเป็นคนแรก ยังจำทุกคำพูดที่เคยพูดด้วยกันไว้ ยังจำทุกเพลงที่เค้าชอบฟัง ยังเลื่อนอ่านข้อความเก่าๆที่เคยคุยกัน ยังเปิดดูโพสต์เก่าๆที่เคยเพ้อหากัน เสื้อที่ให้ยังเก็บไว้ บางวันคิดถึงมากๆก็เอามาใส่ เสียงที่เค้าร้องเพลงอัดมาให้ฟังยังฟังจนมาถึงทุกวันนี้  เวลาเราเดินผ่านถึงแม้จะทำเป็นไม่เห็น...แต่ใจตะโกนว่ายังรักตลอด  เรายังแอบมองทุกวันเวลาเข้าแถว เราชอบแอบมองตอนเผลอ มองทีไร..น้ำตาจะไหลว่ะ  มันไม่แฟร์เลย ที่ต้องมารู้สึกอย่างงี้ มันคิดถึง แต่ทำอะไรไม่ไม่ได้ ถ้าย้อนเวลากลับไปวันนั้น..จะไม่วู่วาม จะไม่คิดเองเออเองอย่างนั้น จะไม่ทำใจแข็งแล้วเดินออกมาอย่างนั้น ขอโทษ...... วันนั้นคิดอะไรยังไม่ได้ อยากให้มาอ่าน อยากให้รู้ว่าที่ผ่านมาไม่เคยมีความสุขเลย.. ยังจมปักกับเรื่องเก่าๆอยู่เลย กลับมาได้ไหม กลับมาให้บอกรักอีกสักครั้งได้มั้ย วันนี้รู้แล้วว่าความรักมันมีค่าแค่ไหน เราเกลียดที่เราต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้อย่างนี้ มันกลายเป็นปมในใจไปแล้ว ลบอย่างไรมันก็ไม่หาย...กลับมานะ  กลับมาสบตากันสักครั้งก็ยังดี